Сторінка · с. 4сторінка оригіналу ↗
NIE WSZYSTKIE PROGRAMY SĄ O PROGRAMACH
Слово Просвіти, №30 за 2004 рік
WYBIERAMY! Kontynuacja. Pocz. zob. „SP”, nr 29 z 15–21 lipca 2004 r. Nie nawołujemy, a jedynie informujemy naszych czytelników o zamiarach tych, którzy chcą dojść do władzy. Wynik wyborów, w ostatecznym rozrachunku, będzie zależał od nas, wyborców. Od elektoratu, którego około 32%, według danych różnych sondaży, jeszcze nie zdecydowało, na kogo chce (i czy chce) głosować. KTO NAS CHCE RATOWAĆ Naprawdę, niektórym bywa trudno zorientować się: za kogo warto oddać głos, a od kogo „nie czekaj upragnionej wolności”. Zresztą poinformowanie naszych obywateli, jak to czasem mówią, pozostawia wiele do życzenia. Więc co robić? Trzeba najpierw uświadomić sobie, że wybierając prezydenta, w istocie mianujemy głównego specjalistę od zarządzania państwem. Zatem nasz wybraniec powinien posiadać praktyczne doświadczenie fachowego i — co obecnie szczególnie ważne! — moralnego zarządzania skomplikowanym gospodarstwem narodowym oraz naszym sprzecznym (dalekim od jednomyślności) społeczeństwem. A kto u nas zademonstrował najlepsze wyniki w sferze uczciwego zarządzania i nie tylko jest zdolny zarządzać gospodarstwem narodowym w obecnej sytuacji, ale i zmienić tę sytuację na lepsze? Odpowiedź daje podstawowa zasada zarządzania, która pomaga zrozumieć sytuację w społeczeństwie i w sztabach wyborczych (a zatem i przyszłe działania każdego z obecnych kandydatów w razie ich wyboru): „W dobrze zorganizowanym systemie wykorzystuje się fakty, normy moralno-etyczne oraz inżynieryjno-ekonomiczne metody organizacji Narodu dla osiągnięcia dobrobytu, bezpieczeństwa obywateli i państwa; w źle zorganizowanym — panują emocje, podstępność, koniunktura polityczna, charaktery urzędników i przypuszczenia”. Metody czy charaktery? Fakty czy przypuszczenia? Moralność czy koniunktura polityczna? Właśnie na tym polega dzisiaj wybór. Ale żeby dokonać właściwego wyboru, trzeba opierać się na zasadzie. Na ile przytoczona wyżej zasada jest przydatna do oceny konkretnych sił i osób działających na scenie spektaklu wyścigów wyborczych — niech badają czytelnicy. W tym analizując fragmenty programu wyborczego Komunistycznej Partii Ukrainy, zamieszczonego na stronie tej partii, przy okazji zwracając uwagę na znaną biegłość jej przywódców nie tylko w czytaniu, ale i w pisaniu między wierszami. Ogólnie ten program komunistycznej kohorty, która idzie na wybory pod wodzą Petra Symonenki, składa się głównie z hasłowo-tezowych postulatów, umieszczonych w pięciu rozdziałach: — Szanowni rodacy! (wstęp) — Nasze główne cele… — Po zwycięstwie w wyborach skoncentrujemy wysiłki na rozwiązaniu następujących zadań… — To pozwoli… — Cztery końcowe tezy. Oczywiście, żeby „skoncentrować wysiłki na rozwiązaniu”, trzeba najpierw zwyciężyć. Jednak już teraz można zrozumieć, że głównym dążeniem komunistów jest dojście do władzy. Prezydent-komunista — wyobrażacie sobie?! Punktem oparcia dążeń, zadeklarowanych w tym programie, jest ratunek narodu. Teza ratunku narodu jest jedną z kluczowych we wstępie do programu: „Niezbędne są energiczne działania, aby uratować naród”. Tą samą troską o ratunek narodu program się kończy: „Komuniści idą do władzy nie dla samej władzy, a dla służenia ludowi pracującemu”. W TRADYCJACH BOLSZEWIZMU Służenie ludowi pracującemu… „Służę ludowi pracującemu!” — uroczyście i podniośle wykrzykiwali czerwoni moskiewscy komisarze podczas wręczania im orderów z czerwonym sztandarem za zwycięstwo nad Ukraińcami w wojnie domowej. Tak samo radośnie wykrzykiwali komunistyczni sekretarze i dowódcy oddziałów NKWD podczas ich nagradzania za udane operacje „rozkułaczania”, „ekspropriacji”, „zabierania” ukraińskim chłopom całych zbiorów do ostatniego ziarna dla sukcesu zaplanowanego przez komunistów wielkiego głodu, o którym obecny przywódca komunistów Ukrainy oświadczył z trybuny Rady Najwyższej, że żadnego zorganizowanego wielkiego głodu nie było. A komunistycznej „walki przeciwko ukraińskiemu burżuazyjnemu nacjonalizmowi” również nie było? Czy może to było służenie ludowi pracującemu? Czego naprawdę wtedy nie było, to „ludu pracującego”. Zamiast tego był pracowity naród ukraiński, zniewolony i w znacznej mierze oszukany przez komunistyczną ideę (i jeszcze do dziś w pewnej części takim pozostaje), którego jedną część komuniści zniszczyli, drugą — przenieśli do kategorii „lud wrogi pracujący” i wywieźli do „pracy” do obozów koncentracyjnych GUŁAG-u, trzecią — zastraszyli represjami, nazwali ich „narodem sowieckim”, ukryli za „żelazną kurtyną” przed głosami „zza granicy” i ustawili w kolejkach za deficytem. A sobie komuniści zorganizowali zamknięte rozdzielniki, gdzie na specjalne talony można było otrzymać wszystko, i nawet takie rzeczy, o których ani „naród sowiecki”, ani tym bardziej „lud pracujący” nie mogli nawet marzyć. Słowem, „uratowali”. Teraz komuniści znowu chcą „uratować” naród ukraiński, zawczasu przenosząc go w swoim programie do kategorii „pracujący”… Czas niesie zmiany i zmienia nie tylko oblicze ziemi, ale i nas. Niestety, zasadniczo nic nie zmienia się w intencjach i metodach komunistów. Znowu straszą nas Zachodem i właśnie od tego zaczyna się tekst ich programu wyborczego: „Podczas minionych wyborów nasza partia ostrzegała naród Ukrainy przed zgubnością narzuconego przez Zachód kursu politycznego, który prowadzi obecny rządzący reżim”. Biedny Zachód! Okazuje się, że jest winny temu, iż pod „mądrym” kierownictwem „garanta” i przy aktywnym wsparciu komunistów dla jego idei (idei obecnego rządzącego reżimu) w Radzie Najwyższej, my przez dziesięć lat aktywnie drepczemy w miejscu, dziwiąc cały świat swoją cierpliwością, wytrzymałością i zaufaniem do programów, które nam wieszają na uszach zamiast makaronu. I być może właśnie nasza cierpliwość prowokuje komunistów, którzy w programie wyborczym tak sformułowali swoje główne cele: — „Odrodzić władzę ludu…” Komunistyczną „władzę ludu” już przechodziliśmy jeszcze za czasów wodza wszystkich narodów, w epoce punktów agitacyjnych, kiedy 99,7% obywateli pod przymusem przychodziło do lokalu wyborczego, aby wybrać jednego funkcjonariusza z jednego kandydata, zaplanowanego przez komunistów. — „Dokonać socjalistycznych przekształceń…” Czy nie za wiele? Czy nie dość było tych „socjalistycznych przekształceń” przez tragiczne lata, minione od 1917 roku? Czy nie za wysoką cenę zapłacił naród ukraiński za komunistyczne eksperymenty? — „Rozkwit Ukrainy w równoprawnym sojuszu braterskich narodów suwerennych państw” (Nieco niezgrabne sformułowanie, ale tak jest napisane). Nasuwa się wniosek, że komuniści z uporem godnym lepszej sprawy dążą do wejścia znowu w „sojusz nieruszalny republik wolnych”, których — jak śpiewano w tym hymnie ZSRR — „na wieki zjednoczyła wielka Ruś”. Czy nie dlatego dążą, że w „sojuszu nieruszalnym” przed Ukraińcami znowu otwiera się możliwość bycia „swobodnie” wysłanymi do innej republiki, na przykład na Kołymę, żeby tam, według słów Liny Kostenko, „…podziwiać zorzę polarną”? PSEUDOPATRIOCI, STRZEŻCIE SIĘ!
Obecnie komuniści obiecują „zaprzestanie okradania państwa…”, „przywrócenie niezakłóconej pracy kompleksu paliwowo-energetycznego…” Pardon, panowie towarzysze, a dlaczego zatem głosowaliście za dymisją rządu Juszczenki—Tymoszenko, i to właśnie wtedy, gdy ten rząd po raz pierwszy w całym okresie niepodległości Ukrainy osiągnął oczywiste, przekonujące sukcesy w zaprzestaniu okradania państwa i przywróceniu niezakłóconej pracy kompleksu paliwowo-energetycznego?! Czy może przyczyną waszego komunistycznego niezadowolenia był ten fakt, że wspomniany rząd Juszczenki spłacił wieloletnie zaległości w wypłatach pensji i emerytur oraz po raz pierwszy wykonał wszystkie zaplanowane wskaźniki, w tym rozliczenia z międzynarodowymi instytucjami finansowymi, nie biorąc ani jednej kopiejki kredytu? Nie chciałbym operować przypuszczeniami, ale czy nie dlatego komuniści wysłali rząd Juszczenki na dymisję, że ten rząd bronił interesów narodowych Ukrainy, podczas gdy podstawowe interesy komunistów-internacjonalistów w ich programie są zorientowane na coś zupełnie innego: „…Rozszerzenie współpracy z krajami WNP. (…) Rosja i Białoruś — nasi polityczni sojusznicy i historyczni pobratymcy. W sojuszu z nimi musi być też Ukraina”. Tak zwany „polityczny sojusznik” i „pobratymiec” komunistów całkowicie politycznie i „po pobratymczemu” (czyli otwarcie podstępnie!) na równym miejscu urządził Ukraińcom problem Tuzły, sabotuje demarkację i delimitację granic naszego państwa, politycznie (i wojskowo!) naciska na nasz Krym i nieustannie szantażuje za pomocą nośników energii. Jednakże nie przeszkadza to komunistom głosować w ukraińskim parlamencie za otwarcie antyukraińskim JEOP. Nie można zrozumieć inaczej, niż jako dążenie do przypodobania się swoim kolegom-komunistom z Rosji (a przy okazji i niekomunistycznym zwolennikom „jedinoj i niedielimoj”), programowego żądania komunistów Ukrainy o „nadanie językowi rosyjskiemu statusu drugiego państwowego” na Ukrainie. A w dodatku do tego międzynarodowo-sowieckiego koziołka w kwestii językowej komuniści Ukrainy stawiają sobie za cel (tylko nie śmiejcie się): „Ochrona języka ukraińskiego przed splugawieniem przez pseudopatriotów”. Czyżby od Wierki Serdiuczki zamierzali chronić naszą kulturę komuniści? Jewhen HOLYBARD WIERSZE Z LISTÓW Bardzo przykro również z tego powodu, że do tej pory nie działa artykuł Konstytucji o państwowości naszego ukraińskiego języka. Gdzie, w jakim kraju w parlamencie rozmawiają kto jak chce. Podoba mi się indyjskie przysłowie: „Kura ta miejscowa niby, a po obcemu gdacze”. Przecież mowa w nim nie o kurach, a o Ukraińcach. Niepokoi to, że nasza młodzież wyjeżdża za granicę na służbę, a dzieci swoje zostawiają na głowie rodziców, a ci nie mogą sobie z nimi poradzić. Władzę trzeba zmieniać, tak dalej żyć nie można. A dla zwycięstwa w wyborach potrzebna jest jedność, której nam brakuje. Teraz jedni zamierzają oddać swoje głosy na W. Juszczenkę, inni — na W. Janukowycza. To już niepoważne, trzeba się określić; nie daj Boże, znowu będzie fałszerstwo albo powtórzy się „wariant mukaczewski”. Iłaria ŁEWYŃSKA, m. Dubno obwodu rówieńskiego „Obwodowy program rozwoju i funkcjonowania języka ukraińskiego na lata 2004—2010” opracowany został według zasady: „Państwowy uczym piatnadcatyj god, no poka nie pustili w nasz oborot!” Jedyna ukraińskojęzyczna gazeta „Słobidśkyj Kraj” przekształcona została w organ „obkomu” i pod względem formy, i treści! Nie ma miejsca na jej łamach dla problemów ukraińskości, korespondenci gazety „szukają” z jakiegoś powodu materiałów do „Ukraińskiego sennika” we wsiach rejonu szebekińskiego obwodu biełgorodzkiego Rosji! Sobotni numer gazety już w połowie drukowany jest w języku rosyjskim. Ukraiński Teatr Dramatyczny im. T. Szewczenki przestał istnieć jako ukraiński. „Twórcze” osiągnięcia teatru jaskrawo demonstrowano wystawieniem „Myny Mazajła” tak, że gdyby Mykoła Kulisz zobaczył swój utwór w charkowskiej interpretacji, to zapewne przekląłby tych „wielbicieli ukraińskiego słowa”. Wstrzymano transmisję 3. programu Ukraińskiego Radia Narodowego — kanału „Kultura”. Radiofonię zalał rosyjskojęzyczny produkt. Władze bardzo lubią nazywać przewodniczącego obwodowej administracji państwowej — gubernatorem, przeprowadzili nawet akcję wśród uczniów szkół — „Napisz list do gubernatora!” Wkrótce w Charkowie zostanie wzniesiony pomnik „Pierwszemu gubernatorowi Szczetininowi!” Ot co! Ukraińskość trzeba obudzić! W przeciwnym razie, „jeśli nas kury nie wydziobią z nudów, to kot, na honor, w popiół zagrzebie”. Zatem, musimy nie nadymać policzków z poczuciem własnej ważności i zasług, a być realistami i samokrytykami! Niech Prezydent i jego otoczenie uważają, że mobilizacja zasobów administracyjnych gwarantuje władzy pożądany rezultat. A ja uważam, że powinniśmy skuteczniej prowadzić pracę oświatową, przyciągać do niej przygotowanych, mądrych ludzi. Póki co ta praca jest w zaniku, zwłaszcza na peryferiach. Witalij RIABOKIŃ, osiedle typu miejskiego Komsomolśke rejonu zmiowskiego obwodu charkowskiego Zaniepokojenie szerokiej opinii publicznej (i nie tylko na Ukrainie, ale i daleko poza jej granicami) przyszłymi wyborami i ich skutkami jest całkowicie zrozumiałe. Bo, niezależnie od wyniku, wybory te będą miały ogromny rezonans i wpłyną na strukturę międzynarodowych i międzyludzkich stosunków w Europie i na świecie. A jak wpłyną — to już zależy od konkretnego wyniku, od tego, kto stanie na czele państwa. Dlatego zrozumiała jest też różna orientacja i różne podstawy tego zaniepokojenia. W zależności od tego, kto oczekuje i kogo oczekuje. Na przykład, jak już informowano, szef prezydenckiej Administracji W. Medwedczuk, występując w Charkowie na wielkim zgromadzeniu swojej zjednoczonej partii, wezwał do zrobienia wszystkiego, co niezbędne, aby nie dopuścić do wyboru kandydata opozycji.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
