Сторінка · с. 3сторінка оригіналу ↗
Wyskrobiny «idei» Tabaczników i Ko
Слово Просвіти, №30 за 2011 рік
Wasyl TUROWSKI, Moskwa
Faszyzm jako zjawisko polityczne i ideologiczne powstaje na podstawie i w celu uzurpacji władzy. Dlatego zbrodnie stalinowskiego totalitaryzmu i hitlerowskiego faszyzmu nie różnią się między sobą. W warunkach totalitaryzmu w ZSRR, który wyrósł z „potrzeb rosyjskiego socjalizmu”, oraz narodowego socjalizmu w Niemczech, Niemców pokrzywdzonych przez Wersal, dojrzewały one pod ikonami narodowych wodzów dzięki przemocy maszyny państwowej. Metastazy faszyzmu we współczesnej Rosji nie zostały wykorzenione. Chodzi nie tylko o odrodzenie tu ideologii stalinizmu. Chodzi o kultywowanie dogmatów właściwych reżimowi faszystowskiego typu: kult wodza, likwidacja opozycji, kultywowanie strachu w społeczeństwie, oparcie na strukturach siłowych, propagowanie „istinnosti russkoj very” (ideologia ROC), zaprzeczanie prawu innych narodów do istnienia, prowokowanie aktów terroru w celu użycia siły wojskowej do podporządkowania narodów, insynuacje polityki zagranicznej, roszczenia terytorialne i tym podobne. Propaganda imperialna i nacjonalistyczna pełni we współczesnej Rosji funkcję służebną. Wszystko to pochodzi z arsenału ideologii i praktyki faszyzmu. Tu zawsze istnieje usprawiedliwianie praktyki faszystowskiej. Zdanie Dostojewskiego: „Konstantynopol powinien być nasz” albo Chlebnikowa: „Perun pchnął Chrystusa” w swoim patosie są spokrewnione z europejskim faszyzmem lat 30. XX wieku. Czyż nie z arsenału dogmatów faszyzmu pochodzą twierdzenia, że „Pakt Mołotowa i Ribbentropa oznaczał ocalenie pokoju”, albo powtarzanie przez Natalię Basowską w jej pouczeniach w rosyjskiej telewizji, że „bez wojny nie ma pokoju” (aluzja do wojny w Osetii Południowej)? Z tego samego faszystowskiego arsenału „wydobywają” swoje idee ludzie o przesiąkniętym totalitaryzmem i wulgarnym myśleniu: „komuniści” Gracz i Symonienko, regionałowie „pułkownik” Tabaczmyk i faszysta Kostusiew, i tym podobni. Cynicznie nazywają politykę odrodzenia języka i kultury narodu ukraińskiego „faszyzmem”, a zniszczenie narodu ukraińskiego, jego języka i kultury w państwie ukraińskim i na sąsiednich ziemiach (w granicach współczesnej Federacji Rosyjskiej) — „prawem”. Do wspólnych cech faszyzmu typu europejskiego i rosyjskiego można zaliczyć socjalizm jako główny składnik osiągania celu. W rosyjskim scenariuszu do zmiany koncepcji socjalistycznej na imperialną potrzebne były dwie postaci: Lenin (koncepcja antyimperialistyczna) i Stalin (koncepcja imperialistyczna). A w Europie Mussolini i Hitler musieli kolejno odegrać obie role: od socjalisty i lidera ruchu robotniczego do fanatyków idei imperialnej. W teorii i w praktyce w ZSRR, w Niemczech i we Włoszech ten rozwój przebiegał równolegle. Podpalenie Reichstagu i zabójstwo Kirowa, ludobójstwo Ukraińców Hołodomorem i pogromy żydowskie — to metody faszystowskie, bez względu na to, jakimi „zawrotami głowy” te zbrodnie władzy by się nie usprawiedliwiały. …Nowe próby zniszczenia Ukrainy, języka narodu ukraińskiego, demokratyczne wybory świadczą o żywotności rosyjskiego faszyzmu. Nienawiść faszystowskiego zamieszu do języka ukraińskiego w Odessie czy w Ługańsku albo w kiedyś kozackim Zaporożu lub gdzie indziej oznacza jeszcze jeden fakt: upadek urojenia prot. z. „jeden naród”. Chcieli tego czy nie, ale twórcy „postanowień” o „regionalnym statusie języka rosyjskiego” faktycznie dowiedli, że język rosyjski i język ukraiński to różne języki, a Rosjanie i Ukraińcy to różne narody. Co właśnie należało udowodnić: internacjonaliści „uchwalili postanowienia” wbrew swojemu celowi.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
