Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

Wołodymyr Kaplijenko: „Ręka pomocy dla ukraińskiej wsi jest niezwykle potrzebna”

Слово Просвіти, №30 за 2012 рік

— Panie Wołodymyrze, będziemy musieli zrobić nieoczekiwane, ale niezwykle potrzebne odstępstwo, ponieważ realia życia gwałtownie wdzierają się w nasze plany. Mam na myśli ustawę językową… — Ani ja, ani prawie wszyscy inni członkowie naszej grupy deputowanych nie głosowaliśmy za tym projektem ustawy. Przecież on wcale nie jest o statusie języków regionalnych, jak się to ogłasza, lecz o ucisku, ograniczaniu i tworzeniu getta dla języka ukraińskiego — nazywajmy rzeczy po imieniu. Jak można za tym głosować?! W odpowiedzi na brutalność wobec naszego ojczystego języka wzywam wszystkich, aby od teraz mówili wyłącznie po ukraińsku! Jest coś, co może zrobić każdy z nas — nie pozwolić umrzeć ukraińskiemu w swoim życiu: MÓW PO UKRAIŃSKU, MYŚL PO UKRAIŃSKU, PISZ PO UKRAIŃSKU — BO ŻYJESZ NA UKRAINIE! — Wśród palących problemów społeczeństwa jest sytuacja na ukraińskiej wsi. To, że jest ona, wyczerpana dziesięcioleciami poprzedniej polityki, potrzebuje ogromnego wsparcia, jest bezdyskusyjne. Ma Pan swoją ciekawą wizję tego problemu. — Na pierwszy plan stawiam samoorganizację ludności społeczności wiejskich. — Nie odpowiada Panu obecna sytuacja? — A jak może odpowiadać, skoro społeczność wiejska, która jest podstawą życia społecznego wsi, jest w istocie bezprawna. Ludzie wreszcie muszą zrozumieć: wiele zależy od nich, ich inicjatywy, umiejętności jednoczenia się w celu rozwiązywania problemów. Chodzi przede wszystkim o sferę socjalną wsi. — Na jaki niezwykle zaniedbany, jeśli nie powiedzieć „dobity”, odcinek sfery socjalnej zwróciłby Pan szczególną uwagę? — Na ochronę zdrowia. Przez 20 lat niepodległości standardy socjalne na Ukrainie ogólnie spadły do poziomu krajów trzeciego świata. A jeśli mówić o medycynie, to jest ona na Ukrainie finansowana według zasady rezydualnej. Póki co, bez systemowej walki z szarą strefą gospodarki, środków w budżecie na medycynę będzie brakować nadal. Dlatego jedynym wyjściem jest masowe rozpowszechnianie zasad samoorganizacji ludności w sferze medycznej. — Ależ ostatnio toczy się szeroka dyskusja na temat wprowadzenia medycyny ubezpieczeniowej? — W rejonach i wsiach, gdzie panuje bezrobocie, system ubezpieczeń medycznych, oparty na zwiększeniu składek za pracowników najemnych, nie przyniesie obiecanego efektu. — W medycynie wiejskiej jest tyle problemów, że nie wiadomo, za który brać się najpierw. — Za profilaktykę chorób! Światowa praktyka udowodniła, że jest to jeden z najważniejszych elementów zachowania życia, zmniejszenia wydatków na leczenie. Ale u nas z jakiegoś powodu właśnie ten element medycyny jest chyba najgorzej rozwinięty na wsi. — Podjął się Pan dość niełatwej sprawy. Najwyraźniej musi pomagać spore doświadczenie w działalności charytatywnej? — Swego czasu kierowałem największym pod względem kierunków i finansowania funduszem w kraju — Ukraińskim Funduszem Inwestycji Społecznych. Był to projekt Banku Światowego. Zostawszy w 2007 roku deputowanym ludowym Ukrainy, postanowiłem rozpocząć taki projekt charytatywny, który doprowadziłby nas do tego, o czym tak wiele się obecnie mówi — tworzymy ogólnoukraiński projekt społeczny, który obejmie wszystkie terytoria wiejskie Ukrainy. — Jak Pana Fundacja Charytatywna „Instytut Projektów Społecznych” wspiera wspólnoty terytorialne wsi? — Przyjęliśmy całkiem konkretny kierunek — budowa żywotnego, samoorganizującego się systemu ochrony medycznej. Do realizacji ambitnego zamierzenia Fundacja wybrała kilka rejonów Żytomierszczyzny, które mają dobry potencjał samoorganizacji i odczuwają brak wsparcia państwowego — andruszowski, rużyński, popielniański, berdyczowski. Fundacja rozpoczęła akcję pod wymowną nazwą „Ręka pomocy”, której celem jest udowodnienie społeczności, że można zacząć poprawiać zdrowie bez kapitałów i finansowania budżetowego. — Proszę opowiedzieć szczegółowiej o tej akcji. — Projekt „Ręka pomocy” realizuje Ogólnoukraińska Fundacja Charytatywna „Instytut Projektów Społecznych” oraz Międzynarodowe Stowarzyszenie Dobroczyńców. Jest obliczony na 2 lata i ma objąć 30% terytoriów wiejskich Ukrainy. Projekt ma na celu stworzenie warunków do podniesienia poziomu inicjatywności społeczności wiejskich w sferze ochrony medycznej oraz znaczne podniesienie wskaźników dyspanseryzacji (profilaktycznych badań lekarskich) na wsi. Pierwszy etap inicjatywy rozpoczął się na Żytomierszczyźnie. 17—18 marca 2012 roku przeprowadzono pierwszą akcję w Andruszówce, później akcje odbyły się w rejonach rużyńskim, popielniańskim i berdyczowskim. Dziesiątki lekarzy przyjmują pacjentów w centralnych szpitalach rejonowych i wiejskich ambulatoriach. Obecnie na Żytomierszczyźnie we wszystkich wymienionych rejonach przeprowadzane są akcje powtórne. Według wyników akcji „Ręka pomocy” na Żytomierszczyźnie udzielono około 9000 konsultacji medycznych przez lekarzy wyższej kategorii z Kijowa i centrów obwodowych Ukrainy. Ukrainy, wszystkim uczestnikom wydano niezbędne leki, szpitale rejonowe otrzymały sprzęt medyczny oraz pomoc humanitarną. Przeprowadzono zakrojone na szeroką skalę badania socjologiczne dotyczące jakości życia i jakości medycyny, co stanie się podstawą moich inicjatyw ustawodawczych, skierowanych na rozwój wspólnot terytorialnych. — Co jeszcze proponuje Pan w celu aktywizacji lokalnych wspólnot w zakresie ochrony zdrowia ludności? — Wybieranie tak zwanych starostów medycznych. Okazało się, że na miejscu są ludzie, którzy mogą wziąć na siebie wsparcie medycyny społecznej: lokalny przewodniczący, miejscowy lekarz lub jakakolwiek porządna, inicjatywna osoba, której ufają mieszkańcy rejonu czy wsi. Oczywiście, także na finansowanie własnej medycyny profilaktycznej potrzebne są pewne środki. Zatem wspólnoty mogą tworzyć lokalne kasy. Taka praktyka z powodzeniem działa w krajach europejskich, w szczególności w Niemczech. A na początkowym etapie jest to już realizowane w obwodzie żytomierskim: niewielkie kwoty składek od każdego mieszkańca dają środki niezbędne dla profilaktyki medycznej, zwłaszcza pod warunkiem zastosowania zaproponowanego przez nas formatu, jak podczas akcji „Ręka pomocy”. Przed wspólnotą stoi wiele innych zadań, w realizacji których pomóc postanowiła Fundacja „Instytut Projektów Społecznych”. Wśród nich jest edukacja prawna lokalnych pracowników medycznych i kuratorów, poprawa komunikacji z mieszkańcami rejonów, pomoc wiejskiej wspólnocie w nawiązaniu ścisłej współpracy z innymi organizacjami charytatywnymi, fundacjami i lekarzami-wolontariuszami, w tym międzynarodowymi. — Czy ta sprawa wymaga także zabezpieczenia ustawowego? — Jako poseł parlamentu w najbliższym czasie opracuję i złożę do Rady Najwyższej Ukrainy projekt ustawy o samoorganizacji medycznej ludności. Na całym świecie stan zdrowia wspólnoty określa skuteczność polityki państwowej, ale kiedy państwo tego nie rozumie, obywatele sami dbają o siebie, a my zamierzamy im w tym pomóc. Ogólnie nasz projekt „Ręka pomocy” składa się z czterech etapów: przeprowadzenie akcji pilotażowych i poszukiwanie lokalnych liderów; wybór najbardziej aktywnych wspólnot terytorialnych i szkolenie lokalnych starostów medycznych; przeprowadzanie przez wspólnoty akcji medycznych wspólnie z fundacją, miejscowymi szpitalami, organami samorządu; prawne uformowanie partnerstwa między wspólnotami a organami samorządu lokalnego. Włączenie do budżetów lokalnych wydatków na wsparcie inicjatyw obywateli. Ważności rozwoju medycyny profilaktycznej trudno nie docenić. Specjaliści naszej Fundacji przeprowadzili podczas akcji badania socjologiczne (przeprowadzono ankiety wśród około 1800 osób). Wyniki badań pokazały, że mieszkańcy wsi odczuwają niedobór wielu specjalistów medycznych, wydają prawie połowę budżetu rodzinnego na leczenie, w 95 % przypadków zwracają się o pomoc medyczną tylko w razie zaostrzenia chorób. Tak dalej być nie powinno. — Dobrze byłoby, gdyby Pana inicjatywę wsparło jak najwięcej darczyńców na Ukrainie. — „Instytut Projektów Społecznych” zebrał już razem niemało specjalistów i wsparcie materialne, połączył wokół wspólnej sprawy takie organizacje charytatywne, jak „Duchowe odrodzenie”, „Serce do serca”, Międzynarodowy fundusz wspierania rozwoju medycyny, „Międzynarodowy fundusz chrześcijański”, Fundacja charytatywna „Triumf serca”. I zwracam się do mecenasów, darczyńców, dobroczyńców oraz wszystkich nieobojętnych Ukraińców: zapraszamy do przyłączenia się do naszej akcji. Jeśli macie zasoby — finansowe, pracownicze, jakiekolwiek inne — zwracajcie się do nas, wiemy, w jaki sposób najskuteczniej dostarczyć waszą pomoc tym, którzy jej potrzebują. Chcemy, aby na wsi chorowano mniej. Naszym rozmówcą jest poseł ludowy Ukrainy Wołodymyr KAPLIJENKO (grupa poselska „Reformy w imię przyszłości”).

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин