Сторінка · с. 15сторінка оригіналу ↗
GALANT I JEGO TALENT
Слово Просвіти, №31 за 2011 рік
Powiem szczerze — na wywiad szłam z niemałym drżeniem, oczekując prawdziwego cudu i bajki, w którą wierzę od dzieciństwa… Kolekcja mebli „Ukraińskie wzory” projektanta Jarosława GALANTA wywołała po prostu tajfun emocji jeszcze podczas przeglądania w Internecie, których po prostu nie mogłam opanować. „Haft na kamieniu. Czyż takie coś może istnieć?!” — buntowały się myśli (gdzieś na 10. stopniu w skali Richtera) dopóty, dopóki nie zobaczyłam tego piękna na własne oczy i nawet go nie dotknęłam… Wybaczcie, drodzy czytelnicy, ale emocjonalny wybuch jest gwarantowany, chociaż starałam się trzymać spokojnie… — Jarosławie, ma Pan wykształcenie medyczne i ekonomiczne. A skąd takie ciągoty do designu? — Pewnie największym szczęściem dla człowieka jest znalezienie swojego powołania. Czymkolwiek bym się nie zajmował, zawsze wracałem do pracy projektowej i architektury. Z wykształcenia medycznego jestem felczerem. I w tym szpitalu, w którym pracowałem, rozpoczął się remont, którym kierowałem. Z czasem zdobyłem wyższe wykształcenie ekonomiczne. To były lata 90. Wtedy sfera bankowa dopiero zaczynała się rozwijać. I poszedłem pracować do jednego banku komercyjnego, który rozpoczął budowę. Od początku do końca sternikiem spraw budowlanych byłem ja. Partnerzy, którzy pracowali razem ze mną, poprosili, żebym zrobił remont także w ich mieszkaniach, a potem współpracowałem z biurami… I się zaczęło. A z czasem zrozumiałem, że ta rozkosz, którą otrzymuję z pracy projektowej, to prawdziwe szczęście, równowaga duchowa, spokój. W pracy wspiera mnie mama, a ocena taty jest ważna. Jestem bardzo wdzięczny rodzicom za tę wewnętrzną wolność, którą we mnie wychowali. Jestem taki szczęśliwy, że obecnie mogę się samorealizować, czerpać przyjemność z życia… Jednym słowem, dziękuję losowi za to, dokąd mnie prowadzi… — Praca projektowa to… — Swoista pryzmat, przez który patrzę na świat, życie i na wszystko, co nas otacza. To przede wszystkim. Rzecz w tym, że wymyślanie i tworzenie rzeczy to proces, który mnie fascynuje! Słowami nie da się opisać. Pracując nad projektem kolekcji mebli „Ukraińskie wzory”, przez dwa tygodnie nie odchodziłem od komputera. I ten emocjonalny stan wewnętrzny, w którym się przy tym przebywa, to największa rozkosz. Są dwie fazy designu: pierwsza — kiedy razem z klientem tworzysz wnętrze, eksterier, mieszkanie, dom, biuro… Tutaj bardzo ważne jest, żeby wasze myśli się zbiegały, wszystko musi być w unisonie. A kiedy tworzysz przedmioty samodzielnie, to jest twój świat wewnętrzny, który przenosisz na papier, a potem na przedmiot. Te rzeczy to moje jestestwo, to to, z czego składam się ja. — Odessyta, który interesuje się tym, co odwiecznie ukraińskie, to taka rzadkość. Pana prace przemawiają głęboką znajomością kultury narodowej… — Ukrainę na świecie znają dzięki Bubce, Szewczence, braciom Kliczko, Rusłanie. Ale to niesamowite dziedzictwo, które pozostawili nasi przodkowie, i kultura tego kraju są tak głębokie, że można czerpać i czerpać… Oto wspominam, co mnie zainspirowało… Dwa lata temu podróżowałem na motocyklu po Zachodniej Ukrainie. Zatrzymywałem się w domach miejscowych mieszkańców, są niesamowicie gościnni. Jestem tak zachwycony ich światem wewnętrznym, pieśniami, rękodziełem… Jest mi tak przykro, że nasi młodzi projektanci biorą za wzór zagranicę. To nieprawidłowe. Wy tylko spójrzcie, jak wieloaspektowa jest kultura haftu, głęboka kultura pieśni naszych przodków! To po prostu trzeba troskliwie brać, odrobinę modernizując, i pokazywać ludziom. W przyszłym roku ważne wydarzenie dla naszego kraju — „Euro-2012”. Przyjedzie do nas bardzo wielu turystów. A z jakim nastrojem od nas wyjadą?! Nasze współczesne pokolenie nie wnosi wkładu, umiemy kopiować, ale tworzyć unikalne rzeczy, niestety, nawet nie próbujemy. Moja kolekcja „Ukraińskie wzory” to próba pokazania bezcennego dziedzictwa Ukraińców. — Haftowane obrazy, mapy, nawet gęsie jajo — to już nie dziwowisko. A oto haft na kamiennych stołach, półkach na książki, nawet na wannie — naprawdę nieoczekiwane. Dlaczego wybrał Pan tak „odważny” materiał? — Corian to idealny materiał do haftu. To sztuczny kamień amerykańskiej firmy „DuPont”. Materiał kompozytowy, który ma unikalne właściwości. Jest niezwykle twardy, ale pod wpływem temperatury łatwo nabiera dowolnych kształtów według zadanej matrycy. Łatwo się poleruje, szlifuje, nie wchłania niczego w siebie. Najbardziej prymitywne jego użycie to blaty kuchenne. Jego charakterystyki mówią same za siebie. Dlaczego haft na kamieniu? To całkiem normalne dla mnie — wziąć kamień i na nim wyhaftować. — Co jest najtrudniejsze w Pana pracy? — Projekt jest rzeczywiście bardzo ciężki. Największy kłopot to haft. Kamień jest łatwy w obróbce i wykonaniu, więc problemów z wykonaniem formy nie było. Sam haft to już inna sprawa. 20 osób haftowało przez miesiąc. Rzecz w tym, że kiedy pracujesz z tkaniną, to widzisz lewą stronę, a tutaj, haftując na kamieniu, ciągle biegasz z jednej strony na drugą, patrzysz, jak to wygląda… Naprawdę, proces nie jest łatwy. Otwory w kamieniu zaprogramowałem na komputerze. I specjalną maszyną, która obrabia ten kamień, je wykonano. To także długi proces. Po czym haftowaliśmy. Ogółem cała kolekcja ma 125 000 otworów i zużyto do haftu około 35 kilometrów liny. Kiedy wyhaftowaliśmy poziome półki na książki, to zobaczyliśmy niesamowity efekt. Książki, które stawiasz, nie spadają, są zamocowane dzięki haftowi w każdym miejscu. To naprawdę unikalne. — A nić? Na ile jest praktyczna w użyciu? To w końcu meble… — To syntetyczna nić ze stuprocentowego poliestru, która nie rozciąga się, nie brudzi, nie blaknie, nie wchłania niczego, a pod względem charakterystyk technicznych może być używana wszędzie. — I ornament, i czerwono-czarne kolory wzorów Pana prac są charakterystyczne dla haftu Centralnej Ukrainy. A może w przyszłości warto zanurzyć się w prawdziwą różnobarwność kolorów i ornamentów? — Przeczytałem wszystkie książki o historii ukraińskich wzorów i uderzyło mnie to, że temat ukraińskiego haftu jest w rzeczywistości nieskończony. Te ręczniki, które są w muzeach, po prostu zachwycają. W kolekcji „Ukraińskie wzory” użyliśmy wzorów geometrycznych i roślinnych. Za każdym haftem kryją się ciekawe amulety, każdy z rysunków jest głęboko symboliczny i chroni człowieka, który je posiada. W tej kolekcji, na przykład, na stole jest wzór roślinny. A na bokach — geometryczny. Kolory — czarny i czerwony — są dość proste, ale następna kolekcja, którą zamierzam robić, będzie w stylu haftu huculskiego.
A haft Huculszczyzny jest jaskrawy, niedościgniony w różnorodności swoich kolorów. — Spodziewali się Państwo, że traficie do Księgi Rekordów Ukrainy? — Nie, oczywiście. Jesteśmy bardzo wdzięczni Narodowemu Rejestrowi Rekordów Ukrainy za to, że zwrócił uwagę na naszą kolekcję. Specjaliści przyjechali na prezentację już dość przygotowani i przez 5 godzin liczyli otwory oraz za pomocą matematycznych wzorów wyliczali, ile lin zużyliśmy. Dołożyli niemałych starań, aby poprawnie zarejestrować ten rekord i wydać nam certyfikat. — Taki projekt powinien był wywołać niemały rezonans zarówno u nas, jak i za granicą… — Jestem bardzo dumny z tego projektu. Po raz pierwszy zaprezentowaliśmy go w marcu na wystawie w Kijowie. Bardzo interesujące było to, że absolutnie wszyscy ludzie, a zwłaszcza zwiedzający wystawę z Ukrainy Zachodniej, podchodzili i ściskali dłoń. I to wszystko od serca. Podszedł do mnie mężczyzna i powiedział: „Jestem z obwodu lwowskiego. Moja żona całe życie zajmuje się haftem. Chcę po prostu uścisnąć Pana dłoń”. Obecnie prowadzimy negocjacje z jednym hotelem, aby w pełni umeblować go w stylu narodowym. W naszej kolekcji jest wiele przedmiotów — i łóżka, i recepcje, i pufy, ławki, stoliki. Prawie
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
