Сторінка · с. 1сторінка оригіналу ↗
Powinno być lepiej
Слово Просвіти, №32 за 2007 рік
Aleksander SZOKAŁO
Pamiętacie, jak śpiewaliśmy: „Smieło my w boj pojdom…”? Dalej szedł wiersz „I kak odin umrom w borbie za eto”, który stał się tematem anegdoty: cudzoziemcy nie mogli zrozumieć, co to takiego „eto”, za co wszyscy jak jeden są gotowi umrzeć! Tragiczna anegdotyczność przeszłości przejawia się w teraźniejszości: ludzie nadwerężają gardła nad wierszem „Duszę i ciało złożymy za naszą swobodę…”, nie wiedząc, czym jest ta cała „swoboda”. Smutno robi się zarówno z takiej historii, jak i z takiej teraźniejszości, przesiąkniętej nekrofilnym fanatyzmem. Choć przeszłość i teraźniejszość w naszym życiu są smutne jak pieśń żałobna, to poznawać je trzeba, ale tak, by nie chciało się płakać, lecz żyć. Dlatego przyglądajmy się wszystkiemu bez własnych uprzedzeń i złudzeń oraz bez cudzych podszeptów i oszustw. Czym więc jest swoboda, dla której Ukraińców namawia się, by wyrzekli się duszy i ciała? To pojęcie ze sfery abstrakcji, do tego pożyczone, które od stuleci wprowadza się do naszej rzeczywistości. Swoboda to sytuacja, w której człowiek dąży do pozbycia się tego, czego pragnie, lecz jeszcze nie wie, czego chce. Szczególnie absurdalne są hybrydy: „swoboda słowa”, „swoboda woli”, „swoboda, równość, braterstwo”. Właśnie je najskuteczniej wykorzystuje się do manipulowania świadomością społeczną w krajach o logokratycznych formach rządzenia (kiedy naród zamęczają obietnicami „jasnej przyszłości”, zużywając przy tym jego zasoby życiowe). Te abstrakcyjne podszepty wypierają z naszego myślenia wyraźne pojęcie prawne wola, które wchłonęło w siebie tradycję dawnoukraińskiego prawa zwyczajowego i oznacza — skuteczną decyzję ogólnonarodowego wiecu (po współczesnemu — referendum). I ta uświadomiona wola całej społeczności staje się dla każdego obywatela obowiązującym prawem. Ale aby podjąć taką mądrą decyzję, społeczeństwo musi wiedzieć, czego chce
człowiek powinien uświadamiać sobie ideę narodową nie jako abstrakcję, lecz jako swój życiowy program. Aby odwrócić uwagę opinii publicznej od podjęcia świadomej woli politycznej, czyli skutecznej decyzji, gracze polityczni wykorzystują tak zwaną wolność słowa, przez którą wprowadza się chaos społeczny. Ten chaos dobrze zorganizowano w Ukrainie. Obecnie wola polityczna ukraińskiego społeczeństwa jest sparaliżowana, a świadomość społeczna rozwarstwiona na segmenty, zdezorientowana partyjnym oszustwem, i żadna siła polityczna nie jest zdolna zaproponować narodowi jasnego programu życia ani skutecznego systemu zarządzania państwem. Brak wyraźnie sformułowanej idei narodowej oraz opartego na niej kompleksowego programu samoodtwarzania i rozwoju ukraińskiego społeczeństwa partie rekompensują hipertrofią populizmu (asortyment technologiczny zależy od ich możliwości finansowych). Zamiast skutecznego patriotyzmu mamy grę w patriotyzm, zamiast realizacji przez naród jego narodowego zasobu mamy pochłanianie go przez pasożytujące na nim tworzenia społeczne, rakowe narośla w tkance społecznej.
Jak niedostatek duchowości w życiu ludzkim zastępuje się gromadzeniem tego, co materialne, tak niedostatek ideowości i brak moralności w polityce zastępuje się agresywną hipertrofią pieniędzy i dóbr materialnych. Taka patologiczna chciwość pasożytujących chimer, które pretendują do wiodącej roli, niszczy twórcze siły i intelektualny zasób narodu.
Ludzie jako istoty duchowo-biologiczne, kierując się potrzebami swojego organizmu, chcą jeść, spać i zaspokajać inne naturalne potrzeby. A kierując się dążeniami swojej duszy, człowiek potrzebuje duchowego pokarmu, który gromadzi w sercu i którym żywi swój rozum, korygując jego pracę mądrością serca. Bez przewodnich dążeń duszy i duchowego wypełnienia swojej istoty istota ludzka tężeje, a z nią poganiacze mogą robić, co im się podoba. A kim są ci poganiacze? Fizycznie dojrzali, nawet patologicznie przejrzali, lecz moralnie niedojrzali oligofrenicy, niedorozwinięci umysłowo, niedorajdy. Jeśli tacy przeważają we władzy, to należy mówić nie o oligarchokracji, lecz o oligofrenokracji, czyli o ochlokracji, w której rządzą oligofrenicy, a ludziom wyznaczono rolę tłumoków.
Próżno wołać do Boga. Wszechjedyny nie spełnia życzeń i nie daje dóbr, lecz jedynie błogosławi do dobrych czynów, pozwala moralnie dojrzałemu człowiekowi samemu urzeczywistniać swoje przeznaczenie, swój życiowy program. Tak samo naród powinien sam urzeczywistnić swoją narodową i państwową ideę. Wspólna idea jednoczy tylko produktywne siły społeczeństwa. Pasożytujące tworzenia nie przyjmują idei, owładnięte są wyłącznie interesami własnościowymi i wynikami materialno-pieniężnymi. A chciwość nie jednoczy, lecz rozdziera i mnoży agresywność. Jeśli takie tworzenia dochodzą do władzy, skazują całe społeczeństwo na niespełnienie życia.
W obecnych warunkach przed człowiekiem stoją dwa pierwszorzędne zadania: odnowić poczucie bezpieczeństwa genetycznego (dla ochrony organizmu) oraz odnowić kryteria moralne (dla ochrony rozumu przed wirusami intelektualnymi i umocnienia duchowego jądra swojej istoty). Powiedziano: strzeżcie i duszy, i ciała. Uwierzmy w twórczą siłę w sobie, a wtedy rozjaśni się nasz duchowy wzrok i rozwieje się mgła oszustwa i strachu. Wtedy łatwiej będzie żyć każdemu z nas, łatwiej będzie wspólnie przeciwstawiać się agresywnej chciwości pasożytów.
„Nie można powiedzieć, że u nas wszystko przepadło, nie można zapominać, że powinno być lepiej” – ta dobroczynna sentencja ukraińskiego obywatela kieruje naszym postrzeganiem świata, nasz intelekt na nowy poziom myślenia, który pozwoli nam wspólnymi siłami rozwiązać obecne poważne problemy. Wspólna myśl to wielka siła.
GENIUSZ ARTEMA WEDELA
12–13
Dobrowolne ofiary „Na Cerkiew Kobzarewą”: MBF „Ukraińska Rodzina”, nr rachunku bieżącego 26045200145101 w Podilskiej filii AKB „Kijów”, MFO 320401, ZKPO 21709106
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
