Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє
Сторінка · с. 12сторінка оригіналу ↗

PIERWSZY FOTOKRONIKA O „KOZACKICH MOGIŁACH”

Слово Просвіти, №32 за 2011 рік

Sławne „Kozackie Mogiły” mają przebogatą historię — pełną cierpienia i majestatyczną. Na temat tego świętego dla Ukrainy miejsca powstały tysiące publikacji w prasie, kilkaset książek. Jednocześnie w tej informacyjno-artystycznej przestrzeni do niedawna brakowało wielkoformatowego albumu fotograficznego, który wizualnie zebrałby wiekowe losy pola bitwy pod Beresteczkiem — ze zwycięstwami i porażkami, odwagą kozaków, oddawaniem czci pamięci… Teraz i ta luka została wypełniona. Jewhen CYMBALUK, obwód rówieński. W fotoksiążce „Kozackie Mogiły” (pełnokolorowej, z artykułami w językach ukraińskim i angielskim) odtworzono unikalne zabytki historyczne, architektoniczne i artystyczne jasnych, heroicznych, a zarazem tragicznych kart okresu walk wyzwoleńczych narodu ukraińskiego pod wodzą hetmana Bohdana Chmielnickiego. Podstawą książki jest odzwierciedlenie wydarzeń związanych z bitwą pod Beresteczkiem. Fotokronika zapoznaje również z Narodowym Historyczno-Memoriałowym Rezerwatem „Pole Bitwy pod Beresteczkiem”, kozackim memoriałem, stworzonym na miejscu bitwy. Autor prowadzi miłośników ukraińskiej przeszłości miejscami związanymi z przebiegiem tamtych historycznych wydarzeń, proponuje swoiste wirtualne odwiedziny świątyń św. Michała i św. Jerzego, położonych na wyspie Żurawlycha, otwiera szeroką paletę ekspozycji muzeum, co tworzy wyraźne wyobrażenie o kozaczyźnie. O osobnym tematem wydania są obchody Dni Pamięci bohaterów w różnych latach, oddawanie czci pamięci o przeszłości przez duchowieństwo, ukraińskich patriotów, artystów, wszystkich nieobojętnych. W fotoalbumie znajdują się malownicze krajobrazy tutejszych miejsc, wizerunki unikalnej flory i fauny, co czyni wydanie interesującym, artystycznym i poznawczym. — Kiedy pojawił się pomysł na prezentacyjny fotoalbum, związany z „Kozackimi Mogiłami”, sama dusza podpowiedziała — ten pomysł trzeba koniecznie wesprzeć — mówi dyrektor generalny PP „Agro-Ekspres-Serwis” Serhij Kostiuczko, — i nie tylko dlatego, że każdego roku ludzie z różnych regionów Ukrainy, zagranicy przyjeżdżają do wsi Plaszewa, aby oddać hołd poległym bohaterom; i nie tylko dlatego, że na terenie wsi znajduje się jeden z działów naszego przedsiębiorstwa rolniczego… „Kozackie Mogiły” — to swoisty symbol naszego państwa, naszej historii, i świętym obowiązkiem współczesnych jest strzec go, wzbogacać dobra duchowe i tradycje z nim związane. Pomnażać, kto czym może. My zaś, na przykład, dzięki efektywnemu gospodarowaniu wsparliśmy projekt materialnie i otrzymaliśmy z tego wielką satysfakcję, gdyż wydanie jest niezwykle wartościowe w planie duchowo-patriotycznym. — Do fotoalbumu weszło wszystko to, co najlepsze, co udało mi się utrwalić obiektywem w ciągu ostatnich dziesięciu lat — opowiada Anatolij Mizernyj. — Te miejsca są bliskie od dzieciństwa i takie pojęcia jak „kozaczyzna”, „pole bitwy pod Beresteczkiem”, „Kozackie Mogiły” wchłonąłem z mlekiem matki, z opowieści dziadków, kiedy paśliśmy razem krowy, ze wspomnień prababci Juhienki. Przekazywali oni kozackie historie, opowiadali o tym, jak zbierali się, by wznieść olbrzymi dzwon, jak potajemnie przed władzą czcili pamięć kozaków. Nie ma się co dziwić, wszak moja rodzinna wieś Ridkiw od owych świętych miejsc jest oddalona o jakieś trzy kilometry. Jeszcze od małego, początkowo z prababcią (przeważnie w wielkiej chuście na plecach), potem — z babcią pieszo, a z czasem — z tatą (już sadzał na ramę roweru) — docierałem na kozaczyznę. To było święte. To było święto duszy. Bez wieców i szaszłyków. Bez politycznej autoreklamy i szarawarowszczyzny. Ludzie po prostu szli, aby oddać hołd bohaterom-zwycięzcom, postawić świeczkę i w milczeniu, w duchu, odmówić modlitwę. To już później — porozmawiać z przewodnikami, podziwiać tutejsze krajobrazy. Pamiętam, co roku, jak tylko schodziły śniegi i pola nieco przeschły, wyruszaliśmy z chłopakami na poszukiwania kozackich skarbów. Potem wszystkie znaleziska osiadały w kąciku krajoznawczym szkoły, a już później przekazywaliśmy znalezione przedmioty do muzeum w Plaszewej. Któż wie, może obecnie gdzieś w sali ekspozycyjnej jest kozacka fajka albo krzesiwo, czy choćby ołowiane kulki, znalezione przeze mnie. Wtedy też, w młodzieńczych latach, często bywaliśmy tu z kolegami, łowiliśmy ukleje z płotkami. Wyruszaliśmy o świcie, aby zdążyć na „gaz”. Tak tutejsi nazywają miejsce w Plaszewej, gdzie koryto rzeki przecina gazociąg. Godzinami patrzyliśmy na rzekę i mimowolnie nasuwały się myśli: jakimiż mężnymi i odważnymi byli nasi przodkowie, którzy zdołali wytrwać tutaj i utrzymać napór wroga! Gdzie wy teraz, nowocześni Neczajowie? To już później przyjeżdżałem na Kozackie Mogiły ze studenckimi przyjaciółmi albo sam, szczególnie ceniłem sobie rozmowy ze świętej pamięci Ihorem Kyryłowyczem Swiesznikowem… Przyjeżdżałem w sprawach dziennikarskich, przywoziłem tutaj swoją przyszłą żonę, aby zapoznać ją z tutejszą sławną ziemią. A z czasem — ze swoimi synami… Chodziliśmy podziemiami, wpatrywaliśmy się w malowidła Jiżakewycza, podziwialiśmy zachód słońca i odprowadzaliśmy wzrokiem szare żurawie nad Styrem, jedliśmy hreczanyki z kuleszą, gotowaliśmy zupę i długo rozmawialiśmy… W końcu, nie potrzeba komfortowego autobusu czy wycieczkowego autokaru, aby dotrzeć tutaj. Warto jedynie pamiętać o tej świętości, pamiętać, że jest Dzień Pamięci Kozaków. Zostawić dla niego miejsce w swoim sercu i duszy. Każdy w pokłonie przed pamięcią ma kropelkę szacunku do swojej ziemi. Może z małej miłości każdego z nas wyrośnie w końcu jedna wielka Miłość do Ukrainy. I „zielone pole” wtedy nie będzie czernieć, i nie będą tak szybko siwieć nasi ojcowie. I wtedy krew przelana w końcu stanie się „wolną wolą”. Wszystkie te odczucia chciałem przekazać poprzez fotoalbum „Kozackie Mogiły”. Szczerze dziękuję za zrozumienie, wsparcie i hojny gest charytatywny dyrektorowi generalnemu prywatnego przedsiębiorstwa „Agro-Ekspres-Serwis” Serhijowi Kostiuczce, a także członkowi korespondentowi NAN Ukrainy, profesorowi, przewodniczącemu rady Międzynarodowego Związku Społecznego „Rówieńskie Ziemiaństwo” Mykole Jakymczukowi oraz wiceprezesom MZS „Rówieńskie Ziemiaństwo”, przewodniczącemu zarządu towarzystwa „ILTA” Serhijowi Miszczence, przewodniczącemu zarządu towarzystwa „Kancelaria Prawna „Eurotek” Wasylowi Janickiemu, przewodniczącemu rady nadzorczej firmy AMAKO Witalijowi Skocykowi, dyrektorowi wykonawczemu MZS „Rówieńskie Ziemiaństwo” Swiatosławowi Waszczukowi. Dzięki naszym wspólnym wysiłkom fotoalbum o narodowej świętości został wydany i stał się jasnym świadectwem nierozerwalności rodzinnych korzeni, gdyż najcenniejszą dla człowieka jest pamięć i troska o swoje duchowo-historyczne źródła. badacz, członek Narodowego Związku Krajoznawców Ukrainy. Tylko w ciągu ostatnich 10 lat opublikował ponad 300 opracowań historyczno-krajoznawczych. Jego pióra są również książki „Informator toponimiczny rejonu chmielnickiego”, „Chmielnickie światowidy”, „Rejon chmielnicki w datach”, „Kraj chmielnicki — ziemia przodków”, „Świątynia nad Snywodą”, „Ziemia chmielnicka w echem wieków”, „Rodzie nasz piękny”, „Bitwa nad Sinymi Wodami: prawda i domysły”, „Złamane kłosy”, „Czarne pokosy”, „Zaplanowany głód”, „Historyczne strony kraju chmielnickiego”, „Czerwony terror”. Za ostatnie publikacje o Hołodomorze autor został uhonorowany dyplomem Prezydenta Ukrainy. Jeszcze raz przekonuję się: stworzyć podobne prace o rodzinnym kraju może tylko człowiek zakochany w krajoznawstwie, który ma silną duchową i genetyczną więź z przodkami. Właśnie takim jest Mykoła Dorosz, o czym wymownie świadczą jego słowa: „Człowieku! Ziomku! Pamiętaj! Twoje życie we Wszechświecie to chwila. Przeżyj je godnie, uczciwie, z pożytkiem dla wspólnoty. Pozostaw po sobie dobre, jasne wspomnienie. Bądź wzorem dla innych. Dzięki temu wygramy wszyscy”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин