Сторінка · с. 1сторінка оригіналу ↗
Odzywają się do świata hymnem
Слово Просвіти, №32 за 2020 рік
Kijowska Rada Miejska zaleciła stołecznym szkołom rozpoczynanie dnia od Państwowego Hymnu Ukrainy. Będzie on również wykonywany podczas uroczystości. Odpowiednią decyzję poparło 64 radnych Kijowskiej Rady Miejskiej na posiedzeniu plenarnym 30 lipca. „Zadaniem tej decyzji jest popularyzacja i wychowywanie u małych kijowian pełnego szacunku stosunku i poważania dla symboli państwowych Ukrainy. Będzie to sprzyjać wychowaniu patriotyzmu wśród dorastającego pokolenia. Analogiczną decyzję podjęto już w Tarnopolu i Winnicy” — zaznaczył współautor decyzji, radny Kijowskiej Rady Miejskiej Ołeh Bondarczuk. Zgodnie z opinią prawną Zarządu Zabezpieczenia Prawnego Działalności Kijowskiej Rady Miejskiej, żadna ustawa Ukrainy nie przewiduje uprawnień Rady Miejskiej do zlecania Departamentowi Oświaty i Nauki zapewnienia wykonywania Państwowego Hymnu Ukrainy. W związku z tym Rada Miejska zaleca stołecznym placówkom oświatowym codzienne wykonywanie Hymnu, ale w żaden sposób nie zobowiązuje ich do tego. Rekomendacja Rady Miejskiej wywołała wiele różnych komentarzy. Przedstawiamy autorytatywną opinię znanej pisarki, laureatki Narodowej Nagrody im. Tarasa Szewczenki Oksany Zabużko. Oksana ZABUŻKO Zawsze ciekawie jest obserwować, jak u ukrytej „waty” zaczyna się taniec św. Wita za każdym razem, gdy przypomina się jej, że tu jest Ukraina i że to „na długo i na poważnie” oraz że „przeczekać” się nie uda. Ciekawie jest obserwować, jak straumatyzowany umysł przejawia cuda pomysłowości, by obronić się przed rzeczywistością. Oto już doszli w swoich wywodach do tego, że śpiewanie hymnu w szkole to „sowiecczyzna”. Orwell płacze. Eurazja zawsze walczyła z Oceanią. To znaczy, nikt tym „bojownikom z sowiecczyzną” nie powiedział, że w Związku Radzieckim w ogóle nie istniało takie zjawisko jak masowy śpiew chóralny — poza sceną, po zatwierdzeniu przez komisję specjalną, a wszystko, co było na sali, mogło tylko milcząco klaskać? Że Bałtowie dlatego właśnie nazwali swoje lata 1989-1991 „śpiewającą rewolucją”, bo tam po raz pierwszy tłum „otrzymał głos”, śpiewając wielotysięcznym chórem najpierw pieśni ludowe, a potem zakazane hymny swoich krajów z okresu międzywojennej niepodległości? Nikt nie pamięta, jak długo na tych pierwszych sowieckich wiecach w Kijowie (niedawno publikowałam wideo z 1990 r.) Jaszczenko ze swoim chórem „rozgrzewali tłum”, który słuchać — słuchał, ale wciąż nie mógł się odważyć otworzyć ust i zaśpiewać?.. Nikt nie pamięta, kiedy fani kijowskiego „Dynama” po raz pierwszy zaśpiewali na stadionie — jaki tam hymn, o Boże — „Czerwoną Rutę”! — i jakie to było wydarzenie?!. Drogie dzieci, Związek Radziecki to kraj MILCZĄCEJ MASY. W każdym sensie. (Poczytajcie Canettiego, „Masa i władza”). Jaki, na Boga, śpiew na szkolnym apelu? O czym wy mówicie??? To — o śpiewie w ogóle. A teraz o hymnie. Przepraszam, czy wszyscy już zapomnieli, że w ZSRR zamiast hymnu grano „pieśń bez słów” — samą tylko melodię, bo w Biurze Politycznym wciąż nie mogli uzgodnić zastąpienia sakralnej zwrotki o „Nas wychował Stalin”?.. Na mojej pamięci gazeta „Prawda” poprawiony tekst przedrukowywała dwukrotnie, raz za Breżniewa, raz za Gorbaczowa, i kiedy po raz pierwszy w radiu zamiast zwykłej pogrzebowej instrumentalnej muzyki chór huknął „Związek niezniszczalny”, był to prawdziwy szok kulturowy, jakby odezwała się oślica Balaama, ale z obywateli ZSRR nikt tego hymnu nie znał aż do samego rozpadu ZSRR, bo jego śpiewanie przez ludzi pracy NIE BYŁO przewidziane w żadnych radzieckich rytuałach (!) Nie, drogie dzieci, nie zbiorowym śpiewem Związek Radziecki się trzymał. To wy „Psiego serca” w reżyserii Bortki się naoglądaliście — owszem, na początku Trocki i spółka chcieli, ale im nie wyszło. Bo to naprawdę bardzo i bardzo niełatwe, zjednoczyć masę śpiewem: nie można po prostu napisać pieśni, zatwierdzić w Biurze Politycznym, nakazać wszystkim śpiewać i otrzymać „nową historyczną wspólnotę”. Hymnów nie „wyznacza się” z góry, nimi odzywają się do świata — już uformowane wspólnoty. To, że rosyjska rewolucja jest NIEMA I BEZGŁOŚNA, zauważyła jeszcze Łesia Ukrainka w 1905 r. (zob. o tym w Notre Dame d`Ukraine), i tak to trwało do końca: ZSRR był i pozostał — krajem BEZ HYMNU... Tak jak Rosja, oto w czym rzecz. Tak jak Rosja. Czyż nie w tym tkwi przyczyna hałasu? Podsumowanie: „nie trzeba zazdrościć” (c) tym, u których swój hymn — dzięki Bogu, jest: przez półtora wieku, przez wszystkie burze najnowszej historii niesiony święty i czysty — i dla Majdanów, i dla stadionów, i dla wojny, i — da Bóg — dla zwycięstwa... P.S. Inna sprawa, że „do buławy trzeba głowy”, a do szkoły — nauczyciela, który nauczyłby dzieci szanować swoją historię, hymn i flagę nie dlatego, że tak nakazali z wydziału oświaty (czy jak to się teraz nazywa), — a dlatego, że sam wie, czym są uczucia obywatelskie i jak je przekazać dzieciom. Ale to już zupełnie, zupełnie inny temat — nasze szkolnictwo. Więc nie mylmy much z kotletami.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
