Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє
Сторінка · с. 10сторінка оригіналу ↗

JUBILEUSZ

Слово Просвіти, №33 за 2008 рік

gdyby spojrzeć na tego mężczyznę: smukły, wysoki młodzieniec, ubrany w narzucony na ramiona jasnobrązowy płaszcz, który tak pasuje do jego śniadej twarzy. Smolista czupryna zawadiacko zwisa nad wysokim czołem. Gdyby mi w tamtej chwili powiedziano, że wkrótce skończy okrągłą rocznicę, to bym nie uwierzył: wystarczy spojrzeć na człowieka, który zszedł ze stopnia pociągu na peron, aby się o tym przekonać. Tutaj, w Odessie, minęły studenckie lata Awdijewskiego. Tutaj się uczył, tutaj często powraca myślami. Były spotkania z wykładowcami Państwowego Konserwatorium imienia A. Nieżdanowej, spacery po Dieribasowskiej, rozmowy z przypadkowymi przechodniami, wizyty w księgarniach… A już potem, wieczorem, kiedy uspokoiło się zmęczone miasto i w hotelu zostaliśmy z Maestro, zapytałem go: — Anatoliju Tymofijowyczu, jak Pan trafił do Ukraińskiego Chóru Ludowego? — Zaczęło się wszystko od 1962 roku, kiedy rozformowano Poleski Chór Ludowy „Ljonok”, który stworzyłem w 1950 roku jako student Konserwatorium w Odessie, uczeń utalentowanego chórmistrza i pedagoga Kostiantyna Kostiantynowycza Pihrowa. Stało się to tak. Na którejś z narad M. Chruszczow powiedział: „Coś dużo dziś namnożyło się rozmaitych kolektywów. Czy nie dość śpiewać i tańczyć za państwowy koszt?”. I tego było dość, żeby na Ukrainie zaczęto, delikatnie mówiąc, „reorganizować” kolektywy artystyczne. W Rosji — ani jednego. Tak samo „zreorganizowano” w „małe zespoły” Tarnopolską, Charkowską, Dniepropetrowską, Odeską kapele chóralne, Czerkaski i Poleski chóry ludowe, tym ostatnim kierowałem. Wtedy odmówiłem kierowania tak zwanym „zreorganizowanym” zespołem chóralnym i od razu znalazłem się wśród pierwszych radzieckich bezrobotnych, co doprowadziło do trudnej sytuacji materialnej mojej rodziny. Podczas pobytu w Żytomierzu zadzwonił do mnie Hryhorij Huryjowycz i poprosił, by przyjechać do Kijowa, mówiąc, że jest poważna rozmowa. Zgodziłem się. Ciepło mnie przyjęto. Hryhorij Werowka zachowywał się jak ojciec. Obok — Eleonora Pawliwna Skrypczynśka. Właśnie wtedy zaproponował pracę w chórze, początkowo jako pomocnik-asystent, a z czasem — kierownik kolektywu, motywując to tym, że już źle się czuje. To był styczeń 1963 r. Hryhorij Huryjowycz powierzył mi kierowanie studiem chóralnym. Lecz, niestety, nie udało się długo popracować, bo Czerkaski Chór Ludowy został bez kierownika, a ministerstwo kultury zażądało ode mnie objęcia tego kolektywu, mimo kategorycznego protestu H. Werowki. Od tego czasu się zaczęło. Wzywano mnie do ministra kultury R. W. Babijczuka i po kolejnej rozmowie musiałem jechać do Czerkas. Prawda, i tam nie przyszło długo popracować — zaledwie rok, choć kolektyw był nadzwyczaj zgrany, ludzie zakochani w ukraińskiej pieśni ludowej. A już w 1964 roku, po śmierci Hryhorija Huryjowycza i po kolejnych rozmowach w ministerstwie kultury, Radzie Ministrów, KC KPU 5 marca 1966 r. mianowano mnie dyrektorem artystycznym-dyrygentem Państwowego Ukraińskiego Chóru Ludowego. Od pierwszych dni zaczęła się żmudna praca nad odnowieniem składu twórczego kolektywu, naborem młodych śpiewaków, muzyków. A ten proces, jak wiadomo, odbywa się nie bezboleśnie, gdyż starsi wykonawcy, którzy oddali miłość i serce kolektywowi, ale nie mieli wykształcenia muzycznego, zmuszeni byli opuścić chór. Do chóru przyjęto najlepszych młodych wykonawców ze studia, innych kolektywów. A po kilku miesiącach z nowym programem koncertowym po raz pierwszy wyjechaliśmy na występy do Koreańskiej Republiki Ludowej (1966). W następnym roku zaproszono nas do Meksyku, potem — do Montrealu, na „Expo 67”. W Kanadzie prasa wysoko oceniła chór i ciepło przyjmowali nas rodacy. Wszystko było: i uśmiechy, i łzy radości. Wtedy dla nas otworzyły się po raz pierwszy tragiczne karty naszej historii. Na koncertach nie raz przekonywaliśmy się o miłości kanadyjskich Ukraińców do Ojczyzny, widzieliśmy, jak wpływa ukraińska pieśń ludowa na ludzi, tym bardziej na rodaków. Tego słowami przekazać nie sposób. Potem — występy we Francji, Hiszpanii, Portugalii, krajach Ameryki Łacińskiej. …Więc czy zdarzyło się wam widzieć człowieka, który jedzie na spotkanie z młodością? Nie? Wtedy uważajcie, że nie mieliście szczęścia.

Продовження статті з попередньої сторінки — фрагмент сторінки

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин