Сторінка · с. 10сторінка оригіналу ↗
NARODOWA AKADEMIA SBU: JAK FORMOWANY JEST POTENCJAŁ OSOBISTY I DUCHOWY PRZYSZŁYCH KONTRWYWIADOWCÓW
Слово Просвіти, №33 за 2011 рік
— Szanowny Jewhenie Denysowyczu, pierwszą rzeczą, która uderza każdego, kto przekracza próg Narodowej Akademii Służby Bezpieczeństwa Ukrainy, jest patriotyczny twórczy duch, który panuje w procesie wychowawczym i dydaktycznym, a przede wszystkim wielki szacunek dla ukraińskiego Słowa. Myślę, że nie tylko mnie interesuje usłyszeć od Pana — szefa jedynej na Ukrainie uczelni o tak specyficznym profilu zawodowym — o tym, jak jej kadra naukowo-dydaktyczna i oficerska rozwiązuje tak żywotnie ważny problem o znaczeniu państwowym, jakim jest nauka języka ukraińskiego, i ogólnie przestrzega ustawodawstwa Ukrainy o językach… — Mylą się ci, którzy myślą, że w uczelni Służby Bezpieczeństwa mało dba się o język ukraiński lub niewłaściwie wykonuje „Ustawę o języku”. Otóż podkreślę, po prostu nie możemy sobie na to pozwolić. Ponieważ, po pierwsze, znajomość języka ukraińskiego jest jedną z oznak wysokiego profesjonalizmu oficera służb specjalnych, po drugie — być może głównym czynnikiem wychowania patriotycznej, duchowo bogatej osobowości, świadomej swojego udziału w losach ojczystej ziemi. Wszyscy pamiętamy genialne wersy niezapomnianego Wasyla Symonenki: „Dopóki mowa dla wnuków brzmi słowiczo, i dzwoni, jak kryształ, jak trawa stepowa, ty nie umrzesz, ty nie umrzesz, Ukraino, nie zginie naród, który w niepogodę śpiewa”. Więc nie ma nic dziwnego w tym, że w Narodowej Akademii Służby Bezpieczeństwa Ukrainy kadeci — przyszli pracownicy operacyjni i referenci-tłumacze — głęboko i celowo opanowują dorobek kulturowy narodu ukraińskiego, w szczególności osiągnięcia języka urzędowego i najnowszego słowa literackiego. Oczywiście wielka w tym zasługa katedry ukraińskiego języka urzędowego, którą kieruje profesor Ludmyła Heorhijiwna Pohyba. Dzięki pracownikom katedry język ukraiński z wielką miłością na wysokim poziomie zawodowym studiuje się w Akademii SBU. — Oto przede mną nowocześnie i jaskrawo wydany podręcznik „Język ukraiński kierunku zawodowego”. Autorzy — pracownicy katedry ukraińskiego języka urzędowego Pana uczelni. I jest to bardzo miłe, ponieważ mamy poważne problemy z językiem ukraińskim i mową na wszystkich poziomach. — Dzisiaj Ministerstwo Edukacji i Nauki, Młodzieży i Sportu Ukrainy porusza kwestię zapewnienia studentom, kadetom, słuchaczom uczelni wyższych literatury dydaktyczno-metodycznej, stworzonej siłami kadry naukowo-dydaktycznej uczelni. W naszej Akademii SBU praktykuje się to od dawna. Jeśli chodzi o podręcznik „Język ukraiński kierunku zawodowego”, którego autorami są pracownicy katedry języka urzędowego Ludmyła Heorhijiwna Pohyba, Tetiana Ołeksandriwna Hrybiniczenko, Łarysa Mykołajiwna Hołiczenko, to ukazał się on nakładem wydawnictwa „Kondor”, oczywiście pod egidą Ministerstwa Edukacji i Nauki Ukrainy, i jest rekomendowany jako podręcznik dla szerokiego kręgu krajowych wyższych i średnich szkół specjalistycznych różnych kierunków zawodowych, a także wydziałów ukrainistyki zagranicznych uczelni. Dla wychowanków Akademii, wśród których są kadeci, słuchacze i ci, którzy przechodzą u nas przekwalifikowanie, podręcznik stał się już książką podręczną. Z niego uczą się zarówno ustawodawstwa językowego, jak i polityki językowej, sekretów komunikacji zawodowej, kultury języka i komunikacji ustnej, prowadzenia dokumentacji, etykiety korespondencji służbowej, a nawet tajników tłumaczenia i redagowania, uczą się pisać prace naukowe i prowadzić publiczne dyskusje. Tak więc podręcznik nie zalega na półkach biblioteki. Podobnie jak inne opracowania dydaktyczno-metodyczne katedry, które również mają aprobatę Ministerstwa, na przykład podręcznik „Sporządzanie dokumentów urzędowych. Ćwiczenia” (Pohyba L. H., Hrybiniczenko T. O., Bahan M. P.), który doczekał się już drugiego wydania w wydawnictwie „Łybid”; „Zbiór dyktand z języka ukraińskiego dla uczelni wyższych” (Hrybiniczenko T. O., Pohyba L. H., Szkuratiana N. H.), którego materiały wyróżnia wysoki patriotyzm, pomagają zdobyć nie tylko odpowiednie przygotowanie językowe, ale także podnieść ogólną erudycję. I nie mówię tego tylko dla pięknych słów: przychodzą do nas uczyć się różne dzieci, z różnym poziomem znajomości języka ukraińskiego. A wypuszczamy ludzi wysoko wykształconych, oczytanych, znawców języka państwowego. Potwierdzeniem tego są pochlebne opinie, które napływają od praktycznych pracowników Służby Bezpieczeństwa. Mnie jako kierownikowi Akademii szczególnie miło, że zespół katedry języka urzędowego otrzymuje nowe zamówienia na opracowanie podręczników zawodowych o profilu filologicznym. — A jak Narodowa Akademia Służby Bezpieczeństwa Ukrainy wykonuje „Ustawę o językach na Ukrainie”? — Zarówno kierownictwo naszej uczelni, jak i kadra wykładowcza — wszyscy dbamy o to, aby kadeci doskonale władali językiem państwowym, a także językami mniejszości narodowych, nie zapominamy też o nauce języków obcych. Dlatego w tym roku wprowadziliśmy do procesu dydaktycznego naukę nie tylko języków europejskich, ale i wschodnich. Tak, oprócz angielskiego, niemieckiego, francuskiego, kadeci uczą się arabskiego, tureckiego, chińskiego, perskiego… Myślimy o poszerzeniu tej listy. — Jeśli to nie tajemnica, w jakim języku porozumiewają się między sobą wykładowcy i, oczywiście, wychowankowie Akademii? — Jednoznacznie — w państwowym ukraińskim. — Dla mnie stało się niespodzianką, oczywiście przyjemną, to, że kadeci i studenci Akademii SBU biorą udział w Międzynarodowych konkursach języka ukraińskiego imienia P. Jacyka… — I to już dziesięć lat z rzędu. Bez przesady, właśnie pisarzy Ukrainy odbyła się ceremonia uroczystego wręczenia dyplomów zwycięzcom prestiżowej Międzynarodowej ukraińsko-niemieckiej nagrody literackiej imienia Olesia Honczara. Wśród laureatów tej nagrody jest także Ałła Adamowycz, kadet Narodowej Akademii Służby Bezpieczeństwa Ukrainy, wyróżniona dyplomem za badanie literaturoznawcze „Oles Honczar — pełnomocnik pokoju”. Została ona również uhonorowana nagrodą zachęcającą Ogólnoukraińskiego Funduszu Odrodzenia wybitnych zabytków dziedzictwa historyczno-architektonicznego im. Olesia Honczara za „wielki wkład w badania twórczości Olesia Honczara, samodzielne, dojrzałe, niezależne myślenie w ocenie jego dziedzictwa”. Słowa podziękowania dla założycieli i organizatorów nagrody przyszła tłumaczka wygłosiła w językach ukraińskim i niemieckim. Również w tym roku w konkursie „Młodych Regionów” rejonu hołosijiwskiego m. Kijowa zostały wyróżnione prace kadetów Olhy Łysak i Andrija Bessaraba na temat „Jestem dumny z tego, że jestem Ukraińcem (Ukrainką)”. Nasi absolwenci Wałerija Zanina i Maryna Tykwa zostały zwyciężczyniami konkursu Ministerstwa Edukacji, Nauki, Młodzieży i Sportu Ukrainy — „Historia mojej wsi”, a ich prace zostały wydrukowane w gazecie „Ukraińskie Słowo”. Oprócz tego w Akademii odbywają się wewnętrzne konkursy twórczości literackiej wśród studentów i wykładowców… Stylistyczną sprawność mowy Ołeny Sobolewej wyróżniono w kwietniu 2010 roku dyplomem na Ogólnoukraińskiej olimpiadzie studenckiej z języka ukraińskiego (m. Czerniowce). Pochlebne opinie o poetyckich uzdolnieniach naszych kadetek Ołeny Sobolewej, Wałeriji Ołondar, Wiktoriji Cwirczak, Hanny Szmotkinej słyszeliśmy od wszystkich artystów, którzy gościli u nas.
czekają, i właśnie oni są gotowi kontynuować tę sławną humanistyczną tradycję literatury ojczystej. Szczególnie uderzył mnie wysoki poziom artystyczny i głębia przemyślenia roli twórcy we wszystkich epokach w pracy Ołeny Łosiewej „List do Iwana Franki”. Podobało mi się również to, że konkursowicze nie tylko piszą własne utwory, ale także tłumaczą światową poezję. Wśród wyróżnionych prac jest zarówno wysokiej klasy proza filozoficzna, jak i zbiory poezji, które już można uznać za rękopisy przyszłych książek. — Wnioski i słuszne rady jury zostały uwzględnione. Wszyscy uczestnicy i zwycięzcy konkursu „Ogień w odzieniu słowa” zostali nagrodzeni dyplomami i listami pochwalnymi. — Oczywiście, te osiągnięcia to rezultat wielkiej i systematycznej pracy, którą prowadzi się, i to nie od roku, z twórczą młodzieżą studencką Akademii. — Oczywiście. Już od 15 lat w Narodowej Akademii Służby Bezpieczeństwa Ukrainy działa studio literackie kursantów i wykładowców. Działalność koła skierowana jest na rozwój twórczych uzdolnień, kształtowanie aktywnej postawy życiowej naszych wychowanków, udzielanie pomocy w przygotowaniu publikacji i prowadzeniu badań poetyckich. Artykuły kursantów Kostiantyna Mazka, Wołodymyra Żurby, Inny Weriowkinej, Julii Awramenko i innych dotyczą współczesnej młodzieży, problemów rodziców i dzieci, uczuć patriotycznych, szacunku do języka ojczystego. Są to także recenzje, wydrukowane w ciągu ostatnich lat w tygodniku „Ukrajinśke Słowo”, w szczególności artykuł Romana Stecyszyna o języku państwowym Ukrainy „Dopóki żyje język, żyje naród. Ginie język — ginie naród”. Aspirant Jarosław Skoryk po spotkaniu w Akademii z dramaturgiem W. Herasymczukiem napisał artykuł krytyczny o jego utworze pod tytułem „Dramat W. Herasymczuka »Andrzej Szeptycki«”, który został opublikowany w gazecie „Słowo Proświty”. Absolwentka z 2010 roku Wałerija Dowhal przygotowała recenzję zbioru poezji pracownika Akademii J. Osećkiego. Artykuły kursantek Wałeriji Ołondar i Marii Nazarenko drukowała gazeta „Pryroda j suspilstwo”. Ujrzał światło dzienne przygotowany przez katedrę ukraińskiego języka biznesowego zbiór „Studenckie studia”, poświęcony tematowi „Jak cię nie kochać, Kijowie mój”. Wydawnictwo „Knyha” opublikowało zbiór poezji absolwenta Akademii, wielokrotnego zwycięzcy konkursów twórczych Mykoły Burkackiego pod tytułem „Drugie bieriega” (poezje rosyjskie i ukraińskie). — Czy to prawda, że szczególnie popularne w Akademii są wydawnictwa literacko-oświatowe? — Ogólnie cały personel Akademii ma możliwość regularnego dowiadywania się o nowościach literackich z gazet „Literaturna Ukrajina”, „Ukrajinśka literaturna hazeta”, „Słowo Proświty”, „Ukrajinśke Słowo” oraz czasopisma „Suczasnist”. Nasza placówka edukacyjna prenumeruje te czasopisma już nie pierwszy rok, są one w jej bibliotece i, jak mi wiadomo, są bardzo popularne wśród młodzieży studenckiej. — A propos: czy nie planują Państwo sami wydawać czy to czasopisma akademickiego, czy gazety, jak robią to inne uczelnie, w szczególności Narodowa Akademia Zarządzania? — Zespół Akademii nad tym myślał. Badaliśmy doświadczenia wydawania gazet w najlepszych uczelniach miasta Kijowa. Nasza specyfika wiąże się, w szczególności, z ograniczeniami dotyczącymi informacji służbowej, która krąży w placówce edukacyjnej, i znajdzie swoje odzwierciedlenie w przyszłym wydaniu, które ma roboczy tytuł „Akademia. Od »A« do »Ja«”. — Dobry pomysł… O ile mi wiadomo, wielką wagę w procesie wychowawczym i edukacyjnym przywiązują Państwo do organizacji różnych świąt literacko-artystycznych… — W marcu 2011 roku obchodziliśmy Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego oraz 150. rocznicę powtórnego pochówku Tarasa Szewczenki. W ramach uroczystości odbyła się konferencja naukowo-praktyczna kursantów z udziałem znanego pisarza P. Perebyjnosa, quiz językowo-literacki na najlepszego znawcę spuścizny twórczej T. Szewczenki, konkurs recytatorów utworów poetyckich, wieczór literacki-requiem pamięci Wielkiego Kobziarza, które stały się potężną formą patriotycznego i estetycznego wychowania przyszłych pracowników Służby Bezpieczeństwa Ukrainy. Logicznym uzupełnieniem pracy literacko-twórczej, która jest prowadzona w Narodowej Akademii, jest odwiedzanie miejsc pamięci związanych z życiem i działalnością wybitnych postaci kultury ukraińskiej. Wiosną tego roku kursanci starszych roczników po raz kolejny weszli na Górę Czerniecza, gdzie pokłonili się grobowi Tarasa Szewczenki, byli w Soborze Uspieńskim na nabożeństwie żałobnym za wielkiego ukraińskiego poetę. Odwiedzili pierwsze narodowe muzeum Kobziarza. Niespiesznie oglądając eksponaty, poruszeni. Mój rozmówca — generał major Jewhen Deonizijowycz SKULYSZ, zasłużony prawnik Ukrainy, doktor nauk prawnych, rektor Narodowej Akademii Służby Bezpieczeństwa Ukrainy. Stateczność i siwizna, wewnętrzne skupienie i wykwintna życzliwość świadczą o jego wielkim doświadczeniu zawodowym i życiowym. Przekonujesz się, że to człowiek czynu, ale i słowa. Właśnie o tym, jak szanują ukraińskie słowo przyszli kontrwywiadowcy, przeprowadziłam rozmowę z rektorem Akademii.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
