Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

CZAS PRAWDY

Слово Просвіти, №34 за 2011 рік

Wasyl BURDIUH, członek Proświty, stały prenumerator „Słowa Proświty”, Dniepr. Oczywiście bardzo chciałoby się więcej mówić o pozytywach w życiu Ukrainy. Znaleźć dobre słowa dla narodu Ukrainy i jej władzy. Ale: nieokreślone granice, słabe siły zbrojne, brak twardej własnej waluty, obecność wojsk okupacyjnych na naszym terytorium. I, jakkolwiek dziwnie by to nie brzmiało, znaczna część ludności Ukrainy nie chce mieć niepodległego państwa, a języka ukraińskiego nie uznaje za państwowy. Dla takich ludzi najważniejszy nie jest los Ukrainy jako niepodległego państwa, a stosunek Rosji do wydarzeń na Ukrainie. Na początku lat 90. mieliśmy szansę zmienić życie na lepsze. Władza komunistyczna zbankrutowała. Ludowy Ruch rozpoczął walkę o władzę, ale ludzie go nie poparli i Ruch tak i nie stał się ludowym. U władzy pozostali komuniści, którzy przesiedli się spod czerwonego sztandaru pod żółto-niebieski. Za takie zaufanie „nowa” stara władza nazwała nasz elektorat „mądrym” narodem i rozpoczęła niespotykane niszczenie oraz rozkradanie przedsiębiorstw pod pozorem prywatyzacji. To jakimż my jesteśmy „mądrym” narodem, jeśli po ogłoszeniu niepodległości, po 70-letnich rządach komunistów, którzy rozpętali wojnę domową i II wojnę światową (wraz z faszystami), organizowali hołodomory, represje, niszczyli chłopstwo, przez 20 lat wybieramy do władzy komunistów? I na prezydentów — też komunistów. Komuniści oskarżają kogo popadnie, tylko nie siebie, za ten stan, który mamy na Ukrainie dzisiaj. Co więcej, znaczna liczba wyborców nie zastanawia się nad tym, na kogo trzeba głosować w wyborach. Ludzie oddają swoje głosy za grykę, gaz, wodę, drogę, tymczasowe podniesienie emerytury, obietnicę poprawy życia. A kiedyż będziemy wybierać do władzy tych godnych ludzi, którzy mogą zapewnić niepodległość państwa? A nieuznawanie przez komunistów Hołodomoru 1932—1933 lat?! Komuniści i regionaliści negują hołodomor, ponieważ tworzyli go ich poprzednicy, a „mądrzy” ludzie z jakiegoś powodu na nich głosują. Wołodymyr NERIWNYJ, wieś Swerdłowe, obwód doniecki. W sercu każdego człowieka jest jego własna pieśń o Ojczyźnie. Pieśń ta może być wyśpiewana i w wielkiej sali koncertowej, i przy małej studzience z czystą słodką wodą obok czerwonej kaliny. I każdy uczciwy człowiek żyje i pracuje na tej ziemi dla szczęśliwej przyszłości: swoich rodziców, dzieci, rodziny, krewnych, przyjaciół — dla swojej jedynej na całe życie Ojczyzny. Ale przecież nie wszystko jest takie łatwe i proste w naszym życiu. Czasami zdarzają się też ciężkie czasy, próby: wojny, hołodomory… I podczas tych klęsk giną najlepsi synowie i córki naszej Ojczyzny. Pozostaje wiecznym tylko naród. I jeszcze pamięć o Bohaterach Ukrainy oraz wiara w Boga, która pomaga nam to wszystko przetrwać. W 1991 roku Ukraina wreszcie stała się niepodległa! Spełniło się marzenie milionów Ukraińców, dla tego celu poszli na śmierć Bohaterowie, począwszy od Bajdy, a skończywszy na Wasylu Stusie i Ołeksie Tychym! Lecz niektórzy nie chcą, żebyśmy, Ukraińcy, naprawdę szczęśliwie żyli w swojej wolnej Ukrainie. Są wśród nas potomkowie dawnych moskiewskich kolonizatorów. Oni i obecnie zajmują państwowe stanowiska w naszej wolnej Ukrainie właśnie dla- Niepodległość nie przychodzi łatwo. Gdybyśmy podchodzili do rozwiązania wszystkich problemów z pozycji niepodległości, to przed nami nie stałoby pytanie taniego gazu. Za gaz można płacić drożej niż 450 USD, byle tylko Rosja zwolniła Krym. Kiedy wyprowadzano grupę Wojsk Radzieckich z Niemiec, to Niemcy budowali mieszkania dla naszych wojskowych. Na przykład takie miasteczko zbudowali w Krzywym Rogu. Teraz zaś, zgodnie z porozumieniami charkowskimi, Ukraina pozostanie kolonią Rosji co najmniej do 2042 roku, a cena gazu będzie rosła. Ale najgorsze, moim zdaniem, co stało się przez 20 lat, to rozbicie sił demokratycznych. Wystarczy wspomnieć uczestników zjazdu założycielskiego Ruchu, który odbył się 7—9 września 1989 roku w Kijowie. To I. Dracz, W. Jaworiwski, W. Czornowił, O. Honczar, Ł. Łukjanenko, S. Chmara, W. Czerniak, P. Mowczan, bracia Horyni, Ł. Taniuk, H. Herman-Steciw, M. Porowski, Ł. Skoryk, S. Hołowatyj, O. Pachlowska, I. Zajeć, M. Popowycz, M. Żułynski, D. Pawłyczko, I. Juchnowski… Większość uczestników tego historycznego zjazdu do dziś walczy o niepodległość Ukrainy. Ale są i tacy, którzy odeszli od walki o niepodległość i przeszli do obozu oligarchiczno-komunistycznego. Czasami odnosi się wrażenie, że jakaś złodziejska ręka przez 20 lat prowadziła Ukrainę nie do Niepodległości, a mocno trzymała w kajdanach imperium. I być może O. Dowżenko miał podstawy, by zapisać w swoim dzienniku 2.07.1942 roku smutne wnioski: „W czymś najdroższym i najważniejszym my, Ukraińcy, bez wątpienia, jesteśmy narodem drugorzędnym, złym i nikczemnym. My głupi naród i niewiel-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин