Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

JĘZYK OJCZYSTY — NIEŚMIERTELNY!

Слово Просвіти, №34 за 2011 рік

Ljubomyra HAWRYLIW, poetka, członkini Narodowej Spółki Dziennikarzy Ukrainy, Iwano-Frankiwsk Dziękować Bogu i wybitnym przywódcom narodu, którzy oddali życie za nasz język, kulturę, za wolność Ukrainy, za jej nieśmiertelność! Język państwa ukraińskiego! Jak drogi jest nam, Ukraińcom! Przetrwał, walczył i walczy, niestety, już we własnym niepodległym państwie: wciąż musi się bronić, bo nasi „bracia” od wieków gorliwie, także i dziś, nie składają broni, by go zgładzić, zasymilować. Zapomnieli jednak o oczywistej prawdzie: język każdego narodu to głos duszy, a duszy nie tak łatwo zabić! Nasi przeciwnicy dobrze rozumieją, że walka o język to walka o państwo, o Ukrainę. Niestety, nie wszyscy to pojmują i ulegają agitacji naszych „życzliwych”, którzy dowodzą, że wszyscy pochodzimy z jednego rodu-plemienia, wszyscy jesteśmy Słowianami, więc nie ma znaczenia, jakim językiem mówimy. Polemizując z takimi ludźmi, zawsze pytam: skoro jesteśmy tak bliscy sobie, to dlaczego przez wieki, i za caratu, i za komunistycznego „raju”, usiłowano zniszczyć język ukraiński w самej jego podstawie? Jeśli wam wszystko jedno, jakim językiem się porozumiewać, to dlaczego nie mielibyście wszyscy mówić po ukraińsku, skoro jest to język T. Szewczenki, I. Franki, Łesi Ukrainki i wielu twórców kultury światowego formatu? Na moje pytania odpowiedzi nie ma, a jeśli jest, to z nutami szowinizmu. LINGWOCYD — mordowanie języka — świadome, celowe niszczenie języka narodów, narodowości. Okupanci dobrze to rozumieją: zniknie język — nie będzie państwa ukraińskiego. Najeźdźcy, zdobywając i ujarzmiając inny naród, starali się wszelkimi sposobami zabić świadomość jego pamięci genetycznej: otwartym ludobójstwem, asymilacją, mankurtyzacją, zakamuflowanym „współczuciem” dla rozwoju innych narodów. Na pewien czas to się udawało, lecz dusza pokrzywdzonego ludu to strata, która boli. A gdy nadchodzi stosowna chwila, wybucha jasnym, parzącym płomieniem zemsty. Po wszystkich tych ciężkich próbach nasz naród zdołał przetrwać, zachować jasność i samobytność języka, wielogranność kultury wszystkich etnosów, majestat ukraińskiej pieśni, duchowość, wiarę w Boga. Te cnoty pomagały nam przeżywać we wszystkie czasy licholecia, nabyliśmy odporności, która wcześniej czy później prowadzi do wyzdrowienia. Wreszcie żyjemy we własnym państwie, z własnymi prawami (prawda, nie zawsze są one dobre dla narodu), coraz bardziej poznaje nas świat, podróżujemy po innych krajach. Ale boleśnie jest przyznać, że Ukraińcy oddają swoją wiedzę, siły, młodość na rozwój i dobrobyt obcych krajów. Czas, by nasi władcy zwrócili oblicze ku swojemu narodowi i dali możliwość pracy we własnym państwie, dla własnych dzieci i przyszłych pokoleń.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин