Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє
Сторінка · с. 15сторінка оригіналу ↗

Текст пошкоджено під час розпізнавання — читайте сторінку оригіналу

Kapliczka żywa nad zatoką…

Слово Просвіти, №34 за 2012 рік

Jeśli chodzi o Stambuł i Kijów, to te starożytne miasta mają wiele świątyń, które przedstawia artystka, interpretując je na swój sposób w kolorystyce. Na przykład w jednym węźle ekspozycyjnym znajdują się dwie prace — Sofia Kijowska i Sofia Konstantynopolska. Te obrazy są jednocześnie podobne i różne, z różnym tłem, plastyką, dynamiką, rozwojem, energią i kompozycją. W oczy rzucają się jasne kwadraty, kompozycyjne rozwiązanie z potęgą, mocą w Sofii Konstantynopolskiej i z rozciągłością w dyptyku z wertykałą, która jakby zatrzymuje ten ruch, w Sofii Kijowskiej. Przedstawiając dawne świątynie, artystka pokazuje miejsca duchowego przejrzenia, na poziomie odczuć przekazując całą wielkość i piękno świętych miejsc. Szczególna uwaga — kolorystyka. W każdym motywie — głębokie przeżywanie kolorystycznego odcienia miejsca, które maluje Hanna Krywołap. Za jasnym, śmiałym rozwiązaniem i widowiskowością kryje się filozoficzne uogólnienie. Nie na darmo Dmytro Korsuń zaznacza: „Twory Hanny Krywołap — irracjonalny uogólniony model świata, który znajduje się w stanie zmian, walki i dynamicznego niepokoju. To zawsze wyjście w duchową przestrzeń, gdzie istnieje pełna swoboda wyrazu”. Mykoła CYWIRKO Znany ukraiński malarz Anatolij Marczuk — gościnny gospodarz malowniczej posiadłości-galerii we wsi Kozyczanka w rejonie makarowskim na Kijowszczyźnie oraz inicjator przeprowadzania corocznych literacko-artystycznych „Letnich spotkań w posiadłości Anatolija Marczuka”. W zeszłym roku zaczął wznosić kapliczkę Świętego Mikołaja w rodzinnej wsi. Obecnie uczestnicy „Spotkań…” zobaczyli ją, zewnętrznie gotową, i od strony wiejskiej ulicy, i od rzeczki, która jest imienniczką wsi. Trochę wierzby przeszkadzają. Nieznaczne oczyszczenie koron — i wersy Federico Garcii Lorki wypłyną z pamięci u wielu: „… Dauro, Xenil… Kapliczki / martwe nad zatoką…”. Chociaż świątynia, którą buduje artysta, otrzymawszy błogosławieństwo dziekana rejonu makarowskiego ojca Pawła (Najdenowa), nie jest „martwa” i taką nie będzie… Pogoda tamtego wieczoru nie rozpieszczała uczestników literacko-artystycznego wydarzenia, które miało zaraz się rozpocząć. Trzeba było otwierać parasol lub chować się w szałasie przy samej wodzie. Właśnie z tego szałasu zobaczyliśmy samotnego malarza, który, mimo niepogody, postawił na rybackiej kładce sztalugę i natchnienie coś malował. „A deszcz nie przeszkadza?” — zainteresowaliśmy się, podchodząc do młodego kijowskiego artysty Andrija Kubaja. „Farby chwytają się nadzwyczaj szybko. Zatem wilgoć prawie nie wpływa na pracę. A jeśli i wpływa, to pozytywnie. Deszcz będzie i na obrazie… W odróżnieniu od swoich rodziców-artystów, na kozyczański plener trafiłem po raz pierwszy. Więc jak ja mogę nie skorzystać z takiej okazji?” — zaznaczył Andrij. Oto taki „ekstrem”… Tegoroczne „Spotkania…” ucieszyły różnorodnością przedstawionych gatunków. Jeszcze przed ich oficjalnym rozpoczęciem wszyscy mieli możliwość obejrzeć galerię obrazów i rzeźb uczestników plenerów, zorganizowanych przez Anatolija Marczuka, oraz utwory samego gospodarza. A na ulicy, przed wejściem do posiadłości, rozmieściły się starsze kobiety, które przygotowywały diduchy i inne słomiane cuda, czym zadziwiły obecnych. Koncert, poświęcony tym razem 80-leciu utworzenia obwodu kijowskiego, otworzyły twórcze zespoły Makarowszczyzny, a kontynuowali goście ze stażem — znany poeta Ołeksandr Kawunenko, który dylemat „Paryż—Kozyczanka” rozwiązuje na korzyść tej ostatniej, narodowa ulubienica piosenkarka Switłana Myrwoda, „Romans strzelecki” w wykonaniu której jeszcze raz dowiódł, że ukraińskiego ducha zniszczyć nie można… Zdążył na tradycyjny kozacki kulesz i uszkę i Mychajło Popławski, wykonawca piosenek, jak on sam zaznaczył, a nie profesjonalny śpiewak. Przyjechał on do Kozyczanki nie sam, a w towarzystwie muzyczno-wokalnego „desantu”. Dość efektownie, wybaczcie za tautologię, w wykonaniu „wykonawców” wybrzmiała „Czerwona ruta” Wołodymyra Iwasjuka oraz inne hity z repertuaru śpiewającego rektora. Mychajło Mychajłowycz nie pominął uwagą i gospodarza posiadłości, którego powitali, dziękując za gościnność, i inni uczestnicy wydarzenia. Ludmyła Kubaj, na przykład, podarowała mu autorską wyszywankę „białym na białym”, a jej mąż Wasyl — własnoręcznie wykonany srebrny medal. Swoją drogą, ich syn Andrij dokończył jednak swój pejzaż pod deszczem i też wręczył go Anatolijowi Marczukowi. Było wesoło i ciekawie. Zawitał na tegoroczne „Spotkania…” i artysta Mykoła Paszkiwski ze wsi Nowostaw na Rówieńszczyźnie. On po prostu nie mógł nie przeczytać ze sceny chrestomatycznego, ale tak aktualnego obecnie wiersza Szewczenki „Mnie wszystko jedno…”. Cóż, weselmy się, bawmy się, ale nie zapominajmy o stanie naszej kultury, duchowości, języka. Wszak właśnie takie akcje — gwarant niezniszczalności i dobrej perspektywy Ukrainy, jej obdarowanego przez Boga narodu. Żywa „kapliczka nad zatoką”. Żywa.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин