Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє
Сторінка · с. 15сторінка оригіналу ↗

CYNAMONOWY DZIADEK...

Слово Просвіти, №35 за 2005 рік

postać. Dokładniej, od tego momentu zwróciłam na niego uwagę. Początkowo ten starszy, mający około siedemdziesięciu lat mężczyzna, mało mnie interesował. Jego towarzyszkę podróży — młodą kobietę, uważałam za córkę. Potem znaleźliśmy się po drugiej stronie drzwi, a jego ukochana córcia rozpaczliwie szarpała klamkę po tamtej stronie... Dziadunio płynnie odpłynął do konduktora po pomoc. Potem tak samo niewzruszenie i majestatycznie przypłynął do umęczonej klamki... Patrzyłam i nie mogłam zrozumieć, skąd u mnie to uczucie niechęci do tego zadbanego, różowego staruszka. Coś w nim było z wypieków... Keks, baba rumowa, strudel... Dużo drożdży, żółtek, cukru... Błysnąwszy złotą koroną, niskorosła, rwana konduktorka wzięła się za jego pouczanie. On naparł na nią i drżącymi pięściami dotknął nieco powyżej łokcia. Gest — coś pomiędzy śliniącą się miękkością a lubieżnością pokojowego pieska. Wszystko to nie za bardzo pasowało do ubitej śmietany jego sytych włosów... Stało się jasne jak słońce — klasyczny mezalians. Jego „córka”, młoda, bujnie obdarzona przez naturę brunetka, wyraźnie nie po córzynemu przytulała się do dziada, wymacując przez różowy policzek ciemną stołeczną przyszłość. On majestatycznie i drwiąco odpowiadał pocałunkiem w czoło. Co ich łączyło? Może wspólna praca? On — szef, ona — podwładna. Szefostwo odczytywało się z jego zadartego, pogardliwego podbródka, zimnego sprytu oczu oraz z jej służalczego świergotu. „Zjesz kiełbaski? Może ciasteczka... A jogurt będziesz truskawkowy czy brzoskwiniowy?” Puszysty cynamonowy dziadek przyjmował pochlebstwa jako rutynowy sposób komunikacji... Tymczasem za oknem wyfruwały drżące krajobrazy. W zamieraniu lata stają się sentymentalnie kruche. Bezradne, rozpylają się niczym kurhanowe złoto... I tylko szczere barokowe niebo może zapłodnić je wielkością i przepychem... Czy to... Miłość? Zależność psychologiczna? Rachuba? A może ona będzie szlochać, kiedy on „wyciągnie” nogi... Tak bywało. Dziwna para wysiadła w Haliczu. On był w białych adidasach. Możliwe, że ten szczegół garderoby nie pasował do szarego w prążki garnituru... Jednak idealnie wpisywał się w marginalny krajobraz byłego centrum ukraińskiego Wszechświata… Podróżowała po galicyjskim kraju Ulana HLIBCZUK

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин