Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

TANI TOWAR EKSPORTOWY?

Слово Просвіти, №35 за 2011 рік

Pavlo SADOKHA, Portugalia. Według danych z różnych źródeł liczba obywateli Ukrainy, którzy obecnie przebywają poza granicami Ukrainy w celu poprawy sytuacji materialnej lub, nierzadko, przetrwania, waha się w granicach od 4 do 7 mln osób, z których ponad 1,5 mln przebywa w krajach Unii Europejskiej. Globalny proces migracji zarobkowej nie jest wyłącznie fenomenem Ukrainy, chociaż pod względem liczby migrantów zarobkowych Ukraina zajmuje wśród krajów europejskich wiodące miejsce. Nam, tak zwanym „migrantom zarobkowym”, którzy nazywają swoją Ojczyzną Ukrainę, a siebie Ukraińcami, chciałoby się wyjaśnić: czy dla Rządu i Parlamentu Ukrainy jesteśmy towarem eksportowym, na którego produkcję wprawdzie wydano środki (edukacja, opieka medyczna), ale na który już można nie wydawać środków na „obsługę” z powodu nie ratyfikowania umów socjalnych z krajami przyjmującymi, nieuwzględniania interesów migrantów zarobkowych w ustawodawstwie podatkowym, emerytalnym, celnym i wyborczym? Towar eksportowy, który w minionym roku tylko za pomocą systemów przekazów pieniężnych przelał do gospodarki Ukrainy około 6 mld dolarów, a według różnych szacunków ekspertów Banku Światowego i NBU roczne sumy realnych wpływów pieniężnych do gospodarki kraju ze strony emigrantów mogą stanowić ponad 25 mld dolarów, co prawie dwukrotnie przewyższa oczekiwaną sumę pomocy od MFW, którą nie tylko trzeba oddać, ale i wykonać niepopularne zmiany legislacyjne w budżecie kraju. Ale główne pytanie brzmi: czy te inwestycje pomagają budować Niepodległą Ukrainę, zmieniając infrastrukturę socjalną i tworząc miejsca pracy, od czego w ogólnym rozrachunku zależy także los migrantów zarobkowych i ich powrót do Ojczyzny? Czy ofiarna praca ukraińskich kobiet we Włoszech, Grecji i innych krajach, rozłączonych ze swoimi dziećmi dla opłacenia ich nauki. Swoją pracą nie tylko często zastępujemy instytucje socjalne na Ukrainie, faktycznie opłacając emerytury swoim bliskim, ale także w większości za własne środki popularyzujemy ukraińską kulturę na świecie, utwierdzając pozytywny wizerunek Ukraińca-migranta, którego w Ojczyźnie często poniżająco piętnują słowem „zarobczanin”. Odkrywamy przed Europą Ukrainę, o której do niedawna ponad 90 procent mieszkańców UE w ogóle nawet nie słyszało; wiedzieli tylko, że istnieje „Rasza, Russo”, czyli wszystko to, co utwierdzało się i formowało jako historyczny i polityczny światopogląd w Moskwie. W ciągu dziesięciu lat ukraińskiej migracji zarobkowej w Portugalii Ukraińcy od bezimiennych nielegalnych imigrantów, prześladowanych przez swoje własne grupy przestępcze, stali się (według definicji Wysokiego Komisarza ds. Dialogu Międzykulturowego przy Gabinecie Ministrów Portugalii) wzorem integracji we wszystkie sfery życia gospodarczego i kulturalnego Portugalii z niskim poziomem przypadków przestępczości i obciążenia socjalnego. Dzięki naszemu zjednoczeniu w Światowym i Europejskim Kongresie Ukraińców z innymi organizacjami społecznymi krajów europejskich wiemy, że tak samo Ukraińcy zarekomendowali się w innych krajach Europy. Ale żyjąc w krajach demokratycznych, przekonujemy się, że wizerunek narodu zależy nie tylko od pracowitości jej przedstawicieli, ale i od stabilności prawnej, przewidywalności, dążenia do demokracji i sprawiedliwości społecznej rządu kraju, z którego pochodzą. A jak można proponować Portugalczykom inwestowanie w Ukrainę swojego kapitału, jeśli zawarta przez poprzedni rząd Ukrainy w lipcu 2009 roku umowa socjalna między Ukrainą a Portugalią, która w krótkim czasie została ratyfikowana przez Parlament Portugalski, zagubiła się w sieciach obecnego ukraińskiego rządu, i bez której już wielu niezdolnych do pracy obywateli Ukrainy znalazło się poza granicą przetrwania. Taka sytuacja jest też w innych krajach. Nauczcie, jak zachęcić portugalskiego turystę do odwiedzenia Ukrainy, jeśli przekroczenie Europy Zachodniej do Ojczyzny dla ukraińskiego migranta jest mniej problematyczne niż bycie od razu upokorzonym na granicy własnego państwa? Jak mamy nie prosić o obywatelstwo kraju, w którym mieszkamy, jeśli konsulat po prostu może przestać wydawać swoim obywatelom paszporty zagraniczne i wydawać je tylko tym obywatelom, którzy pracują na podstawie kontraktu (Postanowienie KM nr 559 z 07.07.2010 r.). Reszta kategorii, które: — oficjalnie zajmują się indywidualną działalnością zarobkową; — przebywają w rejestrze w urzędach pracy i otrzymują zasiłki dla bezrobotnych; — są założycielami małego biznesu; — muszą jechać na Ukrainę wymienić paszport. Albo bez wyjaśnień zwiększyć wysokość opłat za usługi konsularne, nie poprawiając przy tym warunków pracy pracowników konsularnych, którzy nierzadko zmuszeni są pracować w czasie wolnym od pracy z powodu dużej ilości pracy? Jak wyjaśniać Portugalczykom, którzy interesują się naszą historią, że Ukraina to niepodległe państwo, jeśli po wieloletniej inicjatywie ukraińskiej społeczności w sprawie wykonania Ustawy Ukrainy o Hołodomorze 1932–1933 lat jako Ludobójstwie przeciwko narodowi ukraińskiemu, 5 miast Portugalii uznało to sformułowanie na poziomie ustawodawczym, a w rocznicę Hołodomoru MSZ Ukrainy rozpowszechniło odezwę, którą prędzej można odebrać jako przyjazne powitanie rosyjskiego kolegi niż ból po ofiarach własnego narodu? A jak mamy wyjaśnić światowej społeczności, a i samym sobie, dlaczego na oficjalnej stronie Ambasady Ukrainy w Portugalii pojawiła się lista organizacji społecznych — przybyszów z krajów WNP w Portugalii, w których Ukraińcy stanowią przeważającą większość, których kierownicy są aktywnymi członkami rady koordynacyjnej rosyjskich rodaków i figurują na stronie Fundacji „Russkij Mir”. Typowymi działaniami, które prowadzą te organizacje, są na przykład „Dni słowiańskiej piśmienności i kultury”. Jaką Ukrainę mamy z takimi organizacjami promować światu? Z nostalgią za reżimem radzieckim? Czy nową, „słowiańską”, gdzie dla języka ukraińskiego znów wyznaczono miejsce na liście — dialekty? Chcę osobno powiedzieć, że nas, Ukraińców, którzy z wyroku losu znaleźli się poza granicami Ukrainy, bardzo martwi i smuci rozkwit polityki nienawiści do Ukraińców (ukrainofobicznej), która często wychodzi z posiedzeń parlamentarnych, z gabinetów kierowniczych niektórych administracji obwodowych i merostw miast obwodowych. Co mamy odpowiadać na listy i pytania. Iwan ZAJEC, pierwszy zastępca przewodniczącego Ukraińskiej Partii Ludowej, deputowany ludowy Ukrainy. Wystąpienie na V Światowym Forum Ukraińców. Proponuję światowemu ukraiństwu w następnych 5 latach skupić główną uwagę na tym, co dzieje się właśnie na Ukrainie. I w związku z tym prawie każde z wystąpień na V Światowym Forum Ukraińców, zwłaszcza przedstawicieli czwartej fali, to krzyk zbolałych dusz, których martwią nie tylko ich własne problemy jako przedstawicieli emigracji zarobkowej, ale i to, co dzieje się w ich Ojczyźnie. Wkład ukraińskiej diaspory w gospodarkę, kulturę i wsparcie polityczne państwa zasługuje na najwyższą ocenę. Ale, niestety, od państwa ona prawie nic nie ma. O tym — wystąpienie jednego z milionów naszych rodaków.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин