Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

KOLABORANCI

Слово Просвіти, №37 за 2011 рік

Wasyl SZPICER, m. Lwów. Zakończenie. Początek w nr 36 z 2011 r. Królestwo Czarnogóry — pod protektoratem Włoch i za zgodą Niemiec zostało utworzone 12 czerwca 1941 r. Państwem stała się także Południowa Jugosławia. Serbski generał Milan Nedić podjął próbę uzyskania od Niemców uznania Serbii jako państwa — następcy Jugosławii, a Piotra II — jako serbskiego monarchy. 28 sierpnia złożył przysięgę na wierność Niemcom i stanął na czele „Rządu ocalenia narodowego”. 1 września ogłosił przez radio, że będzie współpracował z Niemcami, aby „zachować rdzeń narodu serbskiego”. Do końca 1941 r. Nedić brutalnie rozprawiał się z partyzantami, którzy odmawiali współpracy z Niemcami. W czasie wojny w Serbii zginęło ponad 200 tys. osób: partyzantów, czetników, ludzi w niemieckich obozach koncentracyjnych. Pod koniec 1942 r. Niemcy ogłosili, że Serbia jest „całkowicie oczyszczona z Żydów”. Kontynuujmy listę kolaborantów, tak czy inaczej zaangażowanych w Pakt Berliński: Carstwo Bułgarii, Królestwo Rumunii, Chorwacja, Królestwo Czarnogóry, Serbia, Południowa Jugosławia. Hiszpania również utrzymywała przyjazne stosunki i współpracowała z nazistami. W wojnie domowej, w której zwycięstwo odnieśli zwolennicy Francisco Franco, aktywny udział po stronie zwycięzców brały Niemcy i Włochy. Pierwsze niemieckie samoloty rozpoczęły hiszpańską kampanię jeszcze na początku sierpnia 1936 r., kiedy pomagały przewozić żołnierzy Franco z Afryki Północnej do Hiszpanii. W ciągu następnych miesięcy niemiecka pomoc wojskowa szybko wzrastała. Na początku listopada 1936 r. oddziały te zostały oficjalnie połączone w legion „Condor”. W składzie legionu było 100 samolotów. Ogółem około 20 tys. niemieckich żołnierzy służyło w Hiszpanii. Oprócz tego po stronie Franco walczyły także włoskie oddziały. Kiedy we wrześniu 1939 r. rozpoczęła się II wojna światowa, Hiszpania była osłabiona i spustoszona wojną domową i nie odważyła się bezpośrednio wystąpić po stronie Niemiec. Dlatego bezpośrednia pomoc Franco dla sojuszników ograniczyła się do wysłania na Front Wschodni 40 tys. żołnierzy hiszpańskiej „Błękitnej Dywizji”, która brała udział w działaniach bojowych na froncie leningradzkim w kampanii zimowej 1941—1942 r. Jeśli chodzi o ZSRR, to doświadczenie kolaboracjonizmu moskiewscy władcy zdobyli jeszcze za czasów jarzma tatarsko-mongolskiego. Moskiewscy, rostowscy, suzdalscy i pozostali książęta „kraju Moksel” wiernie służyli złotoordyńskim okupantom, bezlitośnie grabiąc własny naród — aby żyć w przepychu i zapewnić godny haracz chanom-zdobywcom (Wołodymyr Bilinski — „Kraj Moksel, albo Moskwa”). Zaraz po zawarciu przez Wielką Brytanię, Włochy i Francję haniebnego układu monachijskiego, komunistyczna stalinowska władza podpisała „GENERALNE POROZUMIENIE o współpracy…” między NKWD i gestapo w sprawie tworzenia eugenicznych mechanizmów higieny rasowej. p. 3. Rodzaje i formy degeneracji, podlegające sterylizacji i zniszczeniu, strony określiły protokołem dodatkowym nr 1, będącym nieodłączną częścią niniejszego porozumienia”. Dalej w tym samym duchu. Porozumienie 11 listopada 1938 r. podpisali Müller i Beria. Swoją drogą, dlaczego niektórzy Żydzi wolą nie dostrzegać tych potężnych „przyjaciół żydostwa i judaizmu”, a wyznaczają na swoich wrogów Ukraińców, którzy w tamtym czasie nie mieli nawet własnego państwa. Dokumentalne świadectwo o kolaboracjonizmie ZSRR z faszystowskimi Niemcami znajduje się w wielkiej (740 stron) książce „Słownik polityczny” (pod redakcją G. Aleksandrowa, W. Gallianowa i N. Rubinsteina. Państwowe Wydawnictwo Literatury Politycznej przy Radzie Komisarzy Ludowych USRR, 1940 r., str. 404—405): „Towarzysz Stalin w swoim sprawozdaniu na XVIII zjeździe partii (marzec 1939 r. — W. Sz.) zdemaskował prowokacyjne zamysły polityków Anglii i Francji, którzy dążyli do wywołania wojny między Związkiem Radzieckim a Niemcami. Towarzysz Stalin jeszcze wtedy postawił pytanie o możliwość dobrosąsiedzkich stosunków między ZSRR a Niemcami. Oświadczenie towarzysza Stalina zostało należycie przyjęte w Niemczech. Z propozycji Niemiec zostały rozpoczęte radziecko-niemieckie negocjacje handlowo-kredytowe. 19 sierpnia 1939 r. zakończyły się one podpisaniem układu, korzystnego dla obu stron. Kierując się wskazówką towarzysza Stalina o konieczności prowadzenia polityki pokoju, Rząd Radziecki wyszedł naprzeciw życzeniu wyrażonemu przez Niemcy. W wyniku negocjacji, które miały miejsce w Moskwie między niemieckim ministrem spraw zagranicznych Ribbentropem i towarzyszem Mołotowem przy udziale towarzysza Stalina, 23 sierpnia 1939 r. został podpisany pakt o nieagresji między ZSRR a Niemcami (niesławny pakt Mołotowa-Ribbentropa — W. Sz.). Układ ten oznaczał koniec wrogości obu krajów, która sztucznie wywoływana była staraniami anglo-francuskich imperialistów… 28 września 1939 r., w wyniku negocjacji między towarzyszem Mołotowem i Ribbentropem przy udziale towarzysza Stalina, został podpisany w Moskwie radziecko-niemiecki traktat o przyjaźni i granicy między ZSRR a Niemcami… Układy podpisane przez ZSRR i Niemcy w 1939 r. nie tylko oznaczają decydujący zwrot w radziecko-niemieckich stosunkach wzajemnych. Są one wydarzeniem międzynarodowym o ogromnym znaczeniu historycznym”. W przytoczonym artykule ze „Słownika” skromnie przemilczano, że między armii (dowódca — kombrig Siemion Kriwoszein). Skutki współpracy komunistycznego stalinowskiego i nazistowskiego hitlerowskiego reżimów świat ocenił w 1945 r. i stały się one najbardziej tragicznymi w całej historii ludzkości. Obecny Parlament Europejski dał obiektywną ocenę bolszewicko-nazistowskiej współpracy i postawił na jednej szali zbrodnie Hitlera i Stalina. Zatem listę kolaborantów z pełnym prawem uzupełniają Hiszpania i Związek Radziecki. Jeśli zaś powrócić do sprawy kolaboracjonizmu obywateli (organizacji, partii), to zatrzymajmy się na porównaniu skali współpracy z Niemcami Rosjan i Ukraińców. Pouczającą informację o współpracy Rosjan z Niemcami podano w „Uczitielskoj gazietie” z 19.09.89 r.: „Ponad milion (! — W. Sz.) radzieckich obywateli, z bronią w ręku, walczyło przeciwko własnemu narodowi. Na służbę do Hitlera poszli: A. Własow, P. Krasnow, A. Szkuro, P. Domanow, von Pannwitz. Sześć pułków dońskiego, kubańskiego, terskiego, syberyjskiego kozactwa o łącznej liczebności ponad 20 tys. osób walczyło w Jugosławii przeciwko armii Tito. Brygada Kamińskiego, przekształcona w 29. grenadierską dywizję SS, razem z Legionem Turkiestańskim brała udział w tłumieniu powstania warszawskiego (kto słyszał o rosyjskiej 29. grenadierskiej dywizji SS? Za to w nasze uszy uporczywie wtłaczano zniekształcone informacje o dywizji SS „Galizien” — W. Sz.)”. Natomiast, według ocen historyków, liczba Ukraińców, którzy poszli na służbę do Hitlera, nie przekraczała 30 tys. osób. Należy zauważyć, że kiedy Własow i inni rosyjscy dowódcy milionowej armii walczyli po stronie Hitlera przeciwko Stalinowi, to Ukraińcy szli do Niemców z zamiarem otrzymania broni, aby walczyć o Niepodległą Ukrainę. Czyż można porównać tysiąc osób i 30 tysięcy? Czyż może równać się skalami wpływ na światową historię paktu Mołotowa-Ribbentropa i niewielkiego oddziału „Nachtigall”? Znana jest dobrowolna współpraca nie tylko Rosjan, ale i Francuzów, Duńczyków, Norwegów, Tatarów, Białorusinów i innych narodów z Niemcami w warunkach okupacji przez nich ich krajów. Wyżej wymienionych rosyjskich i innych kolaborantów po wojnie osądzono i ukarano, ale Stepan Bandera nie trafił pod sąd, chociaż legalnie przebywał w Europie. Świadczy to, że nie było żadnych podstaw do ścigania sądowego lidera ukraińskiego ruchu narodowowyzwoleńczego za kolaboracjonizm. Bodźce do kolaboracjonizmu na szczeblu państwowym były różne: zrealizować roszczenia terytorialne; pomóc swoim współplemieńcom mieszkającym w innych krajach; zabezpieczyć się przed atakiem z zewnątrz; walczyć przeciwko komunistycznemu reżimowi, który groził światową rewolucją, itp. Ale okupowanym (nie przez Niemców) i bezpaństwowym narodom współpraca z Niemcami dawała nadzieję na zdobycie niepodległości i stworzenie własnego państwa narodowego. Początkowo Hitler spełniał nadzieje: niepodległe stały się Słowacja, Chorwacja, Czarnogóra, państwem stała się Południowa Jugosławia. Natomiast ZSRR, mając za wspólnika potężne nazistowskie Niemcy (pakt Mołotowa-Ribbentropa), nie tylko okupował niepodległe państwa i terytoria innych państw, ale i dopuszczał się na nich krwawych zbrodni i represji, deportując miejscową ludność na katorgę na Syberię i wyniszczając w więzieniach elitę tych narodów. Dlatego nie dziwi, że narody Bałtyku miały nadzieję z pomocą Niemiec odnowić swoją państwowość i pozbyć się wściekłych katów, a Ukraińcy, Białorusini, Tatarzy, narody kaukaskie — zdobyć wreszcie własne państwa narodowe. Roger Garaudy — francuski działacz polityczny, pisarz, publicysta, filozof i jeden z teoretyków marksizmu — w swojej książce „Fundamenty mitów polityki izraelskiej” pisze, że liderzy narodu żydowskiego również współpracowali z nazistami, aby stworzyć niepodległe państwo żydowskie w Palestynie, i hitlerowskie kierownictwo przychylnie odniosło się do orientacji syjonistycznych wodzów. Główny nazistowski teoretyk Alfred Rosenberg pisał: „Syjonizm trzeba wszystkimi siłami wspierać, aby co roku kontyngent niemieckich Żydów przewożony był do Palestyny”. Narodowa Organizacja Wojskowa (NOW) w Palestynie opracowała „Podstawowe zasady…, dotyczące rozwiązania kwestii żydowskiej w Europie i aktywnego udziału NOW w wojnie po stronie Niemiec”: „Z wystąpień kierowników niemieckiego państwa narodowo-socjalistycznego wynika, że radykalne rozwiązanie kwestii żydowskiej przewiduje masową ewakuację Żydów z Europy (hasło „Europa oczyszczona z Żydów”). Ostatecznie rozwiązać kwestię żydowską i wyzwolić naród żydowski — taki jest cel działalności politycznej i długich lat walki ruchu wyzwolenia Izraela (Lechi) i jego narodowej organizacji wojskowej w Palestynie. NOW, wiedząc o przychylnym stosunku rządu Rzeszy do syjonistycznej działalności w Niemczech i do syjonistycznych planów emigracji, uważa, że: 1) Może istnieć wspólnota interesów między wprowadzeniem w Europie nowego porządku zgodnie z niemiecką koncepcją a prawdziwymi nadziejami narodu żydowskiego, które znajdują swoje ucieleśnienie w Lechi. 2) Możliwa jest współpraca między nowymi Niemcami a odnowionym narodem żydowskim. 3) Stworzenie żydowskiego państwa historycznego na narodowej i totalitarnej podstawie, powiązanego umową z niemiecką Rzeszą, może sprzyjać w przyszłości wzmocnieniu pozycji Niemiec na Bliskim Wschodzie. Pod warunkiem, że niemiecki rząd uzna narodowe nadzieje ruchu za wolność Izraela (Lechi), Narodowa Organizacja Wojskowa gotowa jest wziąć udział w wojnie po stronie Niemiec. Współpraca z ruchem za wyzwolenie Izraela odpowiadałaby ostatnim wystąpieniom kanclerza niemieckiego”

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин