Сторінка · с. 2сторінка оригіналу ↗
ROZPOCZĘŁA SIĘ WOJNA… KOMPROMATÓW
Слово Просвіти, №38 за 2005 рік
WIZYTA Prowadzona jest ona takimi środkami, jakby walka toczyła się nie na życie, a na śmierć. Z wcześniejszym ostrzałem informacyjnym przez środki masowego przekazu, najazdami kawalerzystów z obnażonymi szablami, stosowaniem śmierdzących gazów, które cuchną nieprawdą i półprawdą, z bezkrytycznym angażowaniem sojuszników, zarówno rodzimych, jak i zagranicznych, ze stosowaniem „ciężkiej artylerii” sensacyjnych oskarżeń, z wymianą ciosów poniżej pasa. Gorzko i smutno. Wygląda na to, że czegoś takiego nie było w najgorszych dla niepodległej Ukrainy czasach. Nasza społeczność jest zdezorientowana i oszołomiona tym wszystkim. Oczywiście, to nie jest koniec świata, ale — koniec ideałów Pomarańczowej rewolucji, ponieważ to właśnie jej liderzy dali sygnał do startu. Przynajmniej dla wielu z tych, którzy w nich uwierzyli. A w rzeczywistości — to banalny początek kolejnych wyborów do Rady Najwyższej, które są tuż-tuż. Wojna toczy się o miejsce w politycznej arce-parlamencie, który może pomieścić tylko 450 dusz, a chętnych, by się tam dostać — bez liku. Bo właśnie tutaj przeniesie się centrum władzy państwowej i wpływów politycznych, ponieważ zaczną już działać wymuszone, przegłosowane w swoim czasie — w pakiecie (?!!) ze zwykłymi, ale koniunkturalnymi ustawami — zmiany i uzupełnienia do obowiązującej Konstytucji. Początek tej haniebnej wojnie nie według reguł dał kryzys polityczny, wywołany dymisją rządu i odsunięciem najbliższych Prezydentowi ludzi, oskarżonych o korupcję. Dziesięć dni wyznaczył Wiktor Juszczenko organom, które kiedyś nazywano kompetentnymi, na sprawdzenie tych oskarżeń. Kiedy pisane są te słowa, jeszcze nie ma informacji, czym zakończyła się ta kontrola. Jednak mało kto wątpi w możliwe wnioski: mianowicie, że oskarżenia są bezpodstawne, żadnej korupcji w otoczeniu Prezydenta nie ma i być nie może. Przecież o swojej wątpliwości, że ona istnieje, napomknął sam Prezydent, wydając polecenie przeprowadzenia śledztwa. A główny prawnik — Prokurator Generalny Piskun — pospieszył jeszcze przed kontrolą zaszczepić w świadomości społecznej myśl, że w materiałach przekazanych przez byłego szefa Sekretariatu Prezydenta Zinczenkę dotyczących korupcjonerów nie ma faktów, a same oświadczenia. Tymczasem, pomimo optymistycznych deklaracji byłej premier Julii Tymoszenko, że kierowana przez nią siła, choć nie będzie teraz blokować się z Ludowym Związkiem „Nasza Ukraina” Juszczenki, a pójdzie do wyborów samodzielnie, ale równoległym do niego kursem, konfrontacja nie tylko nie malała, ale i narastała. Nie, sama Julia Wołodymyriwna osobiście Prezydentowi wotum nieufności nie wyrażała, ale jej aktywni zwolennicy przypuszczali na niego poważne ataki. W końcu obie ekipy prześcigały się w oskarżycielskiej elokwencji. Przemówił też płomienny adept Julii Tymoszenko, były szef Służby Bezpieczeństwa Turczynow: na konferencji prasowej przedstawił szereg faktów, które (jeśli są wiarygodne) świadczą jednak o korupcji. Turczynow również otwarcie nie atakował Juszczenki, jednak wymieniał fakty, kiedy ten nie reagował na sygnały SBU, innymi słowy, krył korupcjonerów. Wspomniał także o tym, że sztucznie zwleka się ze śledztwem w sprawie otrucia Prezydenta i że on sam rzekomo nie jest nim zainteresowany. Słowem, rezonans po tej konferencji prasowej był tak głośny, że dotarł do Stanów Zjednoczonych Ameryki, gdzie przebywał w tym czasie Juszczenko, i zmusił go zza oceanu do sprostowania tego, co powiedział Turczynow: to, mianowicie, „brednie psie” i że kierownictwo SBU „z powodu zbierania kompromatów na przyjaciół po prostu nie miało czasu na racjonalną pracę”. Pewnie Wiktor Andrijowycz, po pierwsze, zapomniał o ludowej mądrości: powiedz mi, kto jest twoim przyjacielem, a powiem ci, kim jesteś. Przecież jeśli na przyjaciół są kompromaty, to czy mogą oni być przyjaciółmi? A po drugie, nawet nie zauważył, że osobiście wciągnął się w wątpliwą dyskusję, tłumacząc się, czego, można się domyślać, oczekiwali oponenci. Tłumaczyć się zawsze jest stratą, atakować jest o wiele korzystniej. Sprzeczności i kolizje na szczytach nowej władzy niezwykle ucieszyły tak zwaną opozycję w osobie liderów esdeków(o) Medwedczuka i regionalnych Janukowycza, którzy nijak nie mogli znaleźć punktu oparcia dla swojego oponowania i, nie mając płodnych idei, posługiwali się ogólnikami i po cichu marnieli. A tu proszę — jakby sam Pan Bóg zesłał koło ratunkowe: jest za co się chwycić. Chrustu do ogniska podrzucił Łeonid Krawczuk, zapominając, że tak niegodnie postępować pierwszemu ogólnonarodowo wybranemu prezydentowi Ukrainy. W końcu nie bardzo to zdziwiło, ponieważ Łeonid Makarowycz dawno już przekształcił się w zaufaną osobę Surkisa i adwokata Medwedczuka. Zatem, podchwyciwszy internetową informację, jakoby rosyjski oligarcha w niełasce Bieriezowski piętnastoma mln dolarów finansował blok Juszczenki w minionych wyborach, nawet zadzwonił do Bieriezowskiego do Londynu, aby ten potwierdził ten fakt. Z jaką rozkoszą Chytry Lis, jak nazwali Krawczuka w ludzie, wykładał, że to naruszenie ustawodawstwa, które może pociągnąć za sobą impeachment prezydenta, chociaż jest on mało realny, ponieważ ani procedura nie jest wypisana ustawowo, ani głosów w Radzie Najwyższej nie wystarczy. Więc po co było o tym mówić? A po to, żeby jeszcze bardziej zaostrzyć konfrontację i zdestabilizować sytuację polityczną. Nie chce się streszczać wszystkich perypetii tej awantury. Dziesiątki nazwisk wypłynęły na powierzchnię: Bieriezowski, Brodski, Czerwonenko, Żwania, Poroszenko… Już samo zestawienie imion nasuwa przypuszczenie, że prowadzona jest zakrojona na szeroką skalę operacja mająca na celu zdyskredytowanie nie tylko zwycięzców Pomarańczowej rewolucji, ale i Ukrainy w ogóle, zaplanowana przez prawdziwych mistrzów czarnej roboty, którzy mają na to ogromne środki i którzy słyną z niestandardowych ruchów w przeprowadzaniu różnego rodzaju prowokacji. W ostatniej dekadzie września ma zostać sformowany nowy rząd. Na stanowisko premiera Prezydent proponuje Jurija Jechanurowa, kompromisowego specjalistę, który w różnym czasie z sukcesem pracował i z Juszczenką, i z Kuczmą. Niełatwo będzie zdobyć w parlamencie niezbędne 226 głosów dla zatwierdzenia Szefa rządu, ale wszystko robi się po to, żeby przeszedł. I, najwyraźniej, przejdzie. Ale raczej nie doda to autorytetu Prezydentowi. W telewizji pokazano, z jakim entuzjazmem rzucił się kandydat na premiera ściskać i całować byłego prezydenta Kuczmę na lotnisku w Dniepropietrowsku — i to przez wielu ludzi, zwłaszcza na zachodzie kraju, zostało odebrane jako jeszcze jeden wymowny fakt restauracji starej władzy, co przypisuje się Juszczence. Niestety, wojna kompromatów wkracza w tę fazę, kiedy zawrócić już będzie niemożliwe. Wszystko to przygnębiająco wpływa na ukraiński ogół: ludzie są rozczarowani i przybici. Mój przyjaciel, rozważny uczony, znany pro-
profesor, człowiek świadomy narodowo, który wszystkimi włóknami duszy wspierał Pomarańczowy Majdan, z żalem wskazał na swoje biurko i z goryczą powiedział: „Widzicie, usunąłem pomarańczową symbolikę…”. Tysiące ludzi dzwoni do redakcji i do kanałów telewizyjnych, aby wyrazić swój negatywny stosunek do tego, co dzieje się w kraju. Nawet moja żona z bólem serca rzuciła: „Nie pójdę na wybory — i koniec!..”. I takie nastroje przeważają. Wszystko to wywołuje smutne refleksje. Ukraina jest obecnie rozdarta nie na pół, jak podczas minionego wyścigu prezydenckiego, lecz na części. Pomarańczowy elektorat jest rozdwojony. A te obiecujące prognozy, że w jednolitym bloku zwolennicy Juszczenki i Tymoszenko łatwo uzyskają w przyszłym parlamencie większość, obecnie wydają się fantazją. Chcemy tego czy nie, ale coś na szczytach władzy dzieje się nie tak. Wiktor Juszczenko własnoręcznie przekształcił swoją gorliwą zwolenniczkę, jeśli wyciągać wnioski z jej dawnych deklaracji, w potężną rywalkę. Walka toczy się o polityczne zniszczenie. Wojna kompromatów zniweluje obie siły. Wiadomo przecież: kiedy dwóch się bije, trzeci korzysta. Oto już i Partia Ludowa, którą Juszczenko wzywał do sojuszu, tworzy swój, tak zwany Blok Ludowy Wołodymyra Łytwyna. A są jeszcze komuniści, socjaliści, regionaliści… A są jeszcze janukowycze, korczyńscy, witrenki… Prawdziwie, obecna sytuacja, pogłębiając się, może doprowadzić do całkowicie przewidywalnych skutków: walczą jedni, a cierpieć będzie naród. Co więc robić? Najpierw — obu stronom pomyśleć przede wszystkim o Ukrainie. Po drugie: natychmiast wprowadzić moratorium na wylewanie kompromatów. Po trzecie: zaprzestać wzajemnego zwalczania się; iść swoimi drogami, ale do jednego celu. W przeciwnym razie nie zrozumie naród i nie wybaczy historia. A może rzeczywiście rację mają dowódcy polowi, dokładniej — majdanowi, deputowani ludowi Taras Steckiw i Wołodymyr Filenko, którzy wzywają, by 20 listopada, w pierwszą rocznicę Pomarańczowej rewolucji, zwołać ponownie Majdan i niech władza złoży sprawozdanie przed narodem, który ją obronił, jak realizuje rewolucyjne hasła i założenia? Witalij KARPENKO
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
