Сторінка · с. 15сторінка оригіналу ↗
Gdzie jedność, tam i zwycięstwo. Połtawa już bez „Mazepa-festu”
Слово Просвіти, №38 за 2012 рік
Serhij HORYCWIT. Przez dziewięć lat „Mazepa-fest” w Połtawie radował ukraińską społeczność swoją wysoką duchową tonacją oraz współczesną ukraińską sztuką. Dziesiąty, symboliczny festiwal rockowy się nie odbędzie… Co straciła Połtawa, a wraz z nią cała Ukraina? Jakim wymyślał i pielęgnował festiwal jego inicjator i niezmienny dyrektor, deputowany Rady Najwyższej, przewodniczący obwodowej organizacji towarzystwa „Proświta” Mykoła Kulczynski? Podstawowym zadaniem festiwalu było uczczenie pamięci hetmana Iwana Mazepy i kozaków, którzy tragicznie zginęli w bitwie pod Połtawą za wolność Ukrainy, a także popularyzacja najlepszych wzorców ukraińskiej sztuki. „Idea została podpowiedziana przez działalność „Proświty” i Ludowego Ruchu Ukrainy — opowiada Mykoła Kulczynski. — Począwszy od 1988 roku, my w Połtawie stale obchodziliśmy tragiczne wydarzenie ukraińskiej historii — połtawską katastrofę. Władza zawsze pompatycznie obchodziła w imperialnym stylu „święto rosyjskiego zwycięstwa”. Nas to upokarzało i w 1988 roku nie dopuściliśmy do takiego świętowania. Do Połtawy miała wtedy przybyć tak zwana „Unia rosyjskiej młodzieży” (półtora tysiąca osób). Lecz patriotyczne siły Połtawszczyzny zablokowały wszystko, co można było zablokować. W rezultacie przyjechało tylko 40 osób. Głośno obchodzić imperialne zwycięstwa i katastrofy dla Ukrainy my, oczywiście, nie pozwoliliśmy. I dalej prowadziliśmy działania w rodzaju łańcucha pamięci „Od kata Piotra do kata Stalina”. A w 2003 roku na Polu Śpiewaczym imienia Marusi Czuraj wystartował „Mazepa-fest” jako festiwal rockowy. Występowały znane zespoły: „Płacz Jeremiji”, „Komu wnyz”, „Hajdamaky”, „Wasia Klab”, „Sad”, ciekawe połtawskie zespoły. Następne festiwale trwały już po dwa-trzy dni. Kiedy program uzupełnił dzień kobziarstwa, to święto nabrało formatu etno-rock-festiwalu. Wszystkich zachwycił koncert z udziałem 90 bandurzystów, kobziarzy i lirników z całej Ukrainy. W 2007 roku koncerty kobziarstwa i piosenki autorskiej odbywały się w Połtawskim Akademickim Obwodowym Ukraińskim Teatrze Muzyczno-Dramatycznym imienia M. W. Gogola. W następnym roku postanowiono przeprowadzić dni muzyki ludowej. Z czasem na festiwalu stały się stałymi dniami ukraińskiego kina. Połtawianie oglądali „Modlitwę za hetmana Mazepę”, „Zaginioną gramotę” oraz wiele innych filmów Mychajła i Jurija Illienków, także „Hołod-33” i „Władyka Andriej” Olesia Janczuka. W ramach hetmańskiej imprezy artystycznej Iwano-Frankiwski Akademicki Obwodowy Ukraiński Teatr Muzyczno-Dramatyczny imienia I. Franki zaprezentował połtawskiemu widzowi spektakl „Słodka Darusia” według powieści o tym samym tytule współczesnej pisarki Marii Matios. Jarosław STECH. Od 8 do 9 września 2012 r. na polsko-ukraińskim przejściu granicznym „Niżankowice—Malhowice”, które znajduje się koło Przemyśla, po raz drugi odbył się festiwal „Europejskie Dni Dobrosąsiedztwa Granica 480”. Przy pięknej pogodzie i dobrym nastroju Ukraińcy i Polacy mieli okazję spotkać się i wzajemnie zbliżyć, pielęgnować prawdziwą, niewymuszoną jedność, która jest potrzebna naszym narodom. W ubiegłorocznych dniach dobrosąsiedztwa wzięło udział około 7 tysięcy osób, a obecnie przebywało tu ponad 10 tysięcy Ukraińców i Polaków. Oprócz rozwoju społeczno-obywatelskiego i wzmocnienia dobrosąsiedzkich relacji, na spotkaniu mówiono także o wspieraniu i przybliżeniu wstąpienia Ukrainy do struktur Unii Europejskiej. Właściwie doświadczenie integracji europejskiej Polski jest dzisiaj bardzo cenne dla Ukrainy, której naród pragnie połączyć się z Europą. Niestety, korupcyjna współczesna władza na czele z prezydentem Janukowyczem manipuluje społeczeństwem, destabilizuje relacje na arenie międzynarodowej. Zbrodnicza ustawa językowa upokarza państwo ukraińskie, dzisiejsze realia ukraińskiej polityki nie dają podstaw, by mówić o jej otwartym demokratycznym rozwoju. Ucisk wolności słowa, narastanie zjawisk kryzysowych w systemie sądowniczym, gospodarce, prześladowania polityczne opozycji nie mogą zagwarantować Ukrainie obiektywnego traktowania ze strony UE. Tylko tegoroczne październikowe wybory do RN Ukrainy mogą dać nadzieję na pozbycie się tych zbrodniczych sił, które obecnie są u władzy. Unikalne Niżankowicko-Malhowickie święto Przyjaźni na granicy zostało uroczyście otwarte o 10 rano 8 września br. Po obu stronach granicy przy drodze były rozmieszczone sklepiki z produktami i pamiątkami. Można było skosztować smakołyków kuchni polsko-ukraińskiej, wziąć udział w jarmarkach, zabawach, wyścigach rowerowych do Soliny koło Drohobycza oraz różnych młodzieżowych i dziecięcych grach i rozrywkach. Niezapomniane wrażenia pozostawiły po sobie koncerty polskich i ukraińskich zespołów oraz gwiazd estrady Iwana Popowycza, Mariana Szunewycza i Jewhena Fedorczynka, Harcerskiej Orkiestry Dętej z Przemyśla, zespołu Kozak System, „Hajdamaky”, polsko-ukraińska dyskoteka. Drugiego dnia już o 10 rano znów zebrało się sporo ludzi, ale najwięcej było obecnych po południu. O 14 godzinie odbyła się ekumeniczna wspólna modlitwa, przeprowadzona przez duchownych obu wyznań, rozbrzmiewały ciepłe przemówienia chrześcijańskiej jedności od działaczy świeckich. A potem scenę wypełniły liczne zespoły artystyczne. Kulminacyjnym był występ zespołu Rusłany: po obu stronach granicy młodzież tańczyła i bawiła się. Moim zdaniem taka impreza to most jedności, wartość, której w działaniach organizacyjnych nie da się przeliczyć na środki materialne. Takie przyjacielskie spotkania nas jednoczą, dają siłę do pokonywania trudności, a co najważniejsze — wlewają nadzieję i oczekiwania na cywilizowane komunikowanie się narodów europejskich.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
