Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

PROJEKT «USTAWY O JĘZYKACH» — PRAWO DO DEGRADACJI, DEGENERACJI I JANICZARSTWA

Слово Просвіти, №39 за 2010 рік

Dokończenie. Początek na str. 1. I. Neczuj-Łewycki pisał: „Wielkoruski język nie sam dotarł do granic imperium, a dopchnęły go tam setki tysięcy rosyjskiego wojska, więzienia oraz Sybir”, a następnie ten język „dopchał się” na nasze rodzime ziemie poprzez kolejne: a) zaborczość, kolonizację, represje, Hołodomor jako ludobójstwo; b) zaplanowaną i wymuszoną migrację; c) mieszane małżeństwa; d) wymianę specjalistów; e) zniekształcenie faktu narodowości; f) zakaz języka lub jego częściowe ograniczenie w setkach oficjalnych dekretów. Zatem nie jest to bynajmniej „dorobek” i „potężny czynnik konsolidacji”, a zaplanowana moskiewska polityka asymilacji i niszczenia Ukraińców poprzez decydujący czynnik ich identyfikacji — język. Po drugie, Ukraina wcale nie jest społeczeństwem wielonarodowym, ponieważ zgodnie ze spisem ludności z 2001 roku na Ukrainie mieszka 77,8% Ukraińców (37 541 693 osoby), a według standardów ONZ społeczeństwem mononarodowym jest takie, gdzie przedstawiciele jednego etnosu stanowią nie mniej niż 70%. Zatem przedstawiciele innych narodowości stanowią mniejszości etniczne, wśród których są także Rosjanie (17%), którzy w rzeczywistości są pozostałościami dawnego kolonizatora, który do dziś nie może pogodzić się ze zmianą swojego statusu z ciemiężyciela na przedstawiciela mniejszości. W rzeczywistości ukraińsko-rosyjskie stosunki językowe to imperialno-kolonialna nierównowaga demograficzna, która w czasie niepodległości tworzy efekt huśtawki: raz w stronę samodzielnego państwa, raz moskiewskiej kolonii. Aby utrwalić minusowy efekt huśtawki, autorzy projektu ustawy w Artykule 8. Języki regionalne Ukrainy lub języki mniejszości Ukrainy zaznaczają: „Przy przeprowadzaniu Ogólnoukraińskiego spisu ludności dla wykrycia przynależności osób fizycznych do konkretnych grup językowych w arkuszu spisowym należy użyć pytania o język, którego człowiek przeważnie używa”, a nie, jak to jest ogólnie przyjęte w światowej praktyce, — język ojczysty. Takie sformułowanie, chyba po raz pierwszy w praktyce prawniczej, niszcząc najbardziej intymne i święte prawa duchowej ciągłości między rodzicami a dziećmi (czyli język rodu — ojca, matki), utrwala prawo do janiczarstwa. Zauważmy, że kolonialna atmosfera językowa Wschodu i Południa Ukrainy zmusza Ukraińców do odstępowania od języka swojego rodu, mimo że w obwodzie ługańskim mieszka 58% Ukraińców, a w donieckim — 56,9%, którzy mimowolnie lub złośliwie dokonują nie swojego wyboru. Zatem nie ma sensu zwalczać tych Ukraińców — ofiar moskiewsko-imperialnego reżimu — należy radykalnie zmieniać kolonialne warunki ich życia, w których ci porzuceni przez państwo ludzie przemówią językiem swoich przodków, a nie pozostaną w niewoli „ogólnopojętego” ślepego zaułka historii. Właśnie tego boją się symonienki-jefremowy… Zgodnie z tym wałujewskim projektem ustawy język rosyjski, o którym wspomniano w dokumencie ponad 40 (!!!) razy, zamierzają wprowadzić we wszystkie dziedziny życia społecznego: do kancelarii (art. 10, 11, 12, 13, 14), do sądownictwa (art. 15—18), do działalności gospodarczej i międzynarodowej (art. 19, 20), do edukacji, nauki, informatyki i kultury (art. 21—24), do poczty i telekomunikacji (art. 26), do reklamy i znakowania towarów (art. 27). Szczególnie trąci sowieckimi czasami art. 21. Język edukacji: „We wszystkich ogólnych średnich placówkach oświatowych zapewnia się naukę języka państwowego i języka rosyjskiego. Objętość (zamiast zakresu???) nauki języka rosyjskiego określają rady lokalne zgodnie z ustawodawstwem o edukacji z uwzględnieniem rozpowszechnienia tego języka na odpowiednim terytorium”, czym programują ukraińskie dzieci i młodzież na rozdwojoną podświadomość i światopogląd oraz stwarzają niewiarygodne trudności materialne z przygotowania kadr rusyfikacji Ukraińców, jak to zostało zapoczątkowane w czasach rosyjsko-niemieckiej inter-dziewczynki Katarzyny Drugiej. Szczytem lingwistycznego absurdu w projekcie ustawy jest samo sformułowanie art. 29. Język imion obywateli Ukrainy, które zgodnie z prawami ukraińskiej fonetyki i morfologii obowiązkowo muszą przybierać formy zaadaptowane do języka ukraińskiego: Michaił staje się Mychajłem, Dienis — Denysem, Darja — Dariją, choćby dlatego, że ukraińska Iryna w Rosji będzie Irina, a w Polsce Irena itd. Natomiast projekt ustawy ma na celu zalegalizować prawo do tępej niepiśmienności: „Każdy obywatel Ukrainy ma prawo używać swojego nazwiska i imienia (imienia ojca) w języku ojczystym zgodnie z tradycjami tego języka, a także prawo do ich oficjalnego uznania. Przy korzystaniu z tego prawa zapis nazwiska i imienia (imienia ojca) w paszporcie obywatela Ukrainy, paszporcie obywatela Ukrainy do wyjazdu za granicę oraz innych oficjalnych dokumentach wykonuje się w transkrypcji z języka ukraińskiego, rosyjskiego lub innego języka według wyboru obywatela”. Obecnie w Radzie Najwyższej jest dość „tuszok” (przekupionych posłów) z Naszej Ukrainy i BJuT, którzy uzupełnili koalicję regionalnych, komunistów i lytwynowców, aby uchwalić tę odpłatę Ukraińcom za janiczarstwo, jaskrawo ujawnioną filozofię mniejszego zła, reorientację wartości z duchowych na konsumpcyjne i bezpryncypowe żegnanie politycznych zdrad… To lekcja dla narodu, by stawać się silnym, agresywnym i ekspansywnym przynajmniej na własnych terenach. Choćby co się działo, ten antrakt w ukraińskiej historii na polu językowym stanie się kolejnym rozpędzeniem narodu w jego wznoszeniu się ponad własne błędy, problemy i wyzwania. My wszystko pokonamy i z czasem, jak w strasznym śnie, wspomnimy językowych herostratów Jefremowa, Symonenkę, Hryneweckiego itd. Ukraińskiemu Językowi nie zamilknąć!!! dzisiejszą politykę. Tym bardziej, partia zadeklarowała bliską mu prawocentrową europejską pozycję. Jeszcze jednym zastępcą przewodniczącego został były minister sprawiedliwości Mykoła Oniszczuk. A rzeczniczka prasowa Juszczenki Iryna Wannykowa jako zastępczyni przewodniczącego będzie zajmować się polityką informacyjną partii, która zawsze cierpiała na niewyraźność. Konkretnymi, nawet twardymi stało się około dziesięciu uchwał i rezolucji zjazdu. Zarówno w części konstytutywnej (niszcząca krytyka nowej władzy), jak i w konstruktywnej. Są to w szczególności dokumenty w obronie języka ukraińskiego, o zagrożeniu dla bezpieczeństwa narodowego państwa, obronie wolności słowa, stosunkach międzywyznaniowych. Pytanie tylko w tym, aby te postanowienia po przyjściu tej i sojuszniczych demokratycznych sił politycznych do władzy (w czym nie ma żadnej wątpliwości) zostały wykonane. Do czego tak i nie doszło przez 5 lat pomarańczowej władzy. Nadzieję budzi to, że na zjeździe wybrzmiała teza o potrzebie wyjaśnienia ludziom, dlaczego tak się stało, nawet potrzeba przeproszenia wyborców. A jeszcze — zapewnienie Juszczenki, że partia da odpór wrogom Ukrainy: „Ta władza odcięła się od wartości narodowych i ruszyła z atakiem na historię, pamięć, edukację, język, nadzieję na jedyny kościół. Tak może działać tylko obca, nieukraińska władza. Tak może działać tylko okupant. My będziemy z nim walczyć. Będziemy w twardej opozycji do takiej władzy. Takiej władzy trzeba przeciwstawić zorganizowane siły polityczne, partyjne i społeczne”. Pozostaje wierzyć i mieć nadzieję, że Majdan — nie zgasł, że on jest z nami.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин