Сторінка · с. 3сторінка оригіналу ↗
Oni wypowiedzieli wojnę
Слово Просвіти, №40 за 2012 рік
Walerij FRANCZUK, artysta, laureat Narodowej Nagrody Ukrainy im. Tarasa Szewczenki
Na nieszczęście w kolejnych wiadomościach telewizyjnych i radiowych słyszymy o decyzjach obwodowych rad w sprawie wprowadzenia rosyjskiego jako języka regionalnego. Miejscowe władze, przy pełnym poparciu centrum, spieszą się, by zdać sprawę z tego zleceniodawcy antyukraińskiej polityki zza granicy, depcząc Konstytucję. Gdyby tymi tempami ci „słudzy narodu” podejmowali decyzje o pomocy milionom nieszczęsnych ludzi w podeszłym wieku, inwalidom, dzieciom, to dziś tak by się nie rozpuszczali. Czy w ostatnich latach gdziekolwiek w Ukrainie otwarto nowe przedszkola, szkoły z ukraińskim językiem nauczania, muzea czy placówki kultury? Wyjątkiem jest muzeum miasta Kijowa, którego budynek został bezprawnie zbudowany przez „panów życia”, lecz odbity przez kijowian. Dookoła – same „osiągnięcia” władzy i porządek, od którego przeciętnemu Ukraińcowi robi się groźnie. Rzekomo wszystko zrobiono: i mieszkania dla młodych rodzin, i drogi (choćby po to, by nie pożyczać oczu u Sirka, że państwo w samym środku Europy ma najgorsze na świecie drogi komunikacyjne), i pojawiły się miejsca pracy… A może podniesiono pensje i emerytury do minimalnego europejskiego poziomu? Gdzie tam! Nasi „rulowi” do tych „drobiazgów życia” nie mają czasu dotrzeć.
Język to dusza narodu, jego serce. Obecne działania władzy, skierowane na zniszczenie języka ukraińskiego (nad którym przez wieki znęcał się rosyjski caryzm, a potem sowiecko-komunistyczny reżim), mogą oznaczać tylko jedno – ogłoszenie otwartej wojny o całkowite zniszczenie narodu ukraińskiego i Państwa Ukraińskiego. Po stronie wroga przeciwko nam występują razem z piątą kolumną również nasi domorośli janczarzy-zaprzańcy. Przez wieki w nadzwyczaj ciężkich warunkach narodowego i gospodarczego ucisku nasi przodkowie płacili wysoką cenę za prawo bycia sobą, lecz zachowali dla nas, obecnych niepodległych, nasz ojczysty język ukraiński. „Uchwalona”, przepchnięta ustawa „O podstawach państwowej polityki językowej” już przynosi swoje rezultaty. A Ukraińcy, którzy troszczą się wyłącznie o chleb powszedni, jakby ich nie dostrzegali. Wciąż wielu nie rozumie, jakie niebezpieczeństwo kryje się w tym antyukraińskim sabacie. I z wołowym cierpliwością obojętni narodowo ciągną wóz własnych problemów. Czy długo jeszcze, panowie-Ukraińcy, będziemy czekać w milczącej cierpliwości na moskiewski obuch? Czas już się wyprostować i dać zdecydowany odpór promoskiewskim rzeźnikom. Bo partia władzy wraz z komunistami swoją ustawą językową i odpowiednimi decyzjami obwodowych rad o wprowadzeniu rosyjskiego jako regionalnego już rozcinają ciało i duszę narodu ukraińskiego, a na kolejce mają rozczłonkowanie ziemi ukraińskiej i w ogóle Państwa Ukraińskiego. Dlatego my, Ukraińcy, mieszkający w Ukrainie i poza jej granicami, którzy uświadamiamy sobie nawisłe zagrożenie, niezależnie od barw partyjnych sztandarów, musimy jednoczyć się w jeden front obrony państwowego języka jako podstawy niepodległego państwa. Forum zapoczątkowane przez „Proświtę” musi stać się pierwszym krokiem do zjednoczenia. Tylko tak będziemy mogli postawić na miejscu różnych wykonawców obcych zachcianek. Bo inaczej możemy stać się ostatnim pokoleniem Ukraińców.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
