Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє
Сторінка · с. 15сторінка оригіналу ↗

«WIERZCHOŁKI ŚWIERKÓW ZANIOSĄ NAS TAM…»

Слово Просвіти, №41 за 2007 рік

Szczególny dar wiązania chusty, tak jak potrafią to tylko Hucułki. Wyjątkowo wyczulony słuch, by wyłapać skradające się kroki czujnego zwierza w górach lub zagrać na skrzypcach swoją skrywaną miłość kobiecie, o której marzył całe życie. Tak potrafią prawdziwi Huculi. Poetycka seria obrazów Serhija Iwanowa nosi nazwę „Huculska mitologia”. Obrazowe, aż do wizualnego odczucia prawdziwości, a jednocześnie tajemnicze, jak przystało na mitologiczną teksturę, strony nowej powieści znanej pisarki Marii Matios. Razem zabrzmiały symfonicznie, okazuje się, że artysta i autor książki tworzyli osobno, a styl każdego z nich utkany jest z tego samego niebiańskiego przędziwa. Kiedy Maria Matios zobaczyła obrazy mistrza, była poruszona oczywistym pokrewieństwem z jej bohaterami. Określiłabym tę unikalnie połączoną kaligrafię pisarki i malarza takimi cechami: delikatność i dramatyzm. Swoją nową wystawę Serhij Iwanow pokazał kijowianom w galerii „Nef”, która znajduje się w Ławrze Pieczerskiej w Kijowie. Mówi, że od dawna marzył o zrobieniu wystawy właśnie tutaj. — Zajmuję się mitologią od wielu lat, jest to wyrażone także w moich akwafortach. Więc kiedy zaplanowałem serię prac z huculskiej mitologii, odwiedziłem Huculszczyznę i poczułem, że starogrecka mitologia załamuje się także w huculskiej mitologii. Wybrałem technikę lewkasu na drewnie. To technika ikonopisarska, gdzie lewkas jest samym gruntem, więc dzięki tej technice obraz świeci od wewnątrz tak, jak świeci dusza Hucuła. Dlatego że Hucuł jest w jedności z naturą, w jedności z tym światem, w którym żyje. — Jest Pan wielostronnym mistrzem i wyraża się Pan różnie: w malarstwie, grafice, rzeźbie. — W moim rozumieniu artysta to twórca, a wszystko inne to środki wyrazu. Jeśli moje myśli, pragnienia i wizje można wyrazić w technice akwaforty — robię akwafortę, jeśli w plastyce — robię rzeźbę. Wiemy, że technika to środek wyrażenia światopoglądu artysty. Zrobiłem ponad 60 międzynarodowych wystaw, które odbywały się w USA, Japonii, Włoszech, we wszystkich krajach, które przeprowadzają biennale grafiki. Ponad 16 wystaw indywidualnych we Francji, Danii, Austrii. Ale bardzo chciałem zrobić jedną z wystaw w Ławrze. I cieszę się z tego, że seria „Huculska mitologia”, odwiedziwszy Ławrę, nabierze świętości i będzie przynosić jeszcze więcej radości ludziom. Huculska mitologia jest różnorodna, związana z zaświatami. Tworząc tę serię, postanowiłem, że w moich pracach będzie tylko pozytywna energetyka. Przeglądając dzieła poprzedników, którzy pracowali z tym tematem, zauważyłem, że u wszystkich jest dużo demoniczności. Ja zaś świadomie wybierałem tylko pozytywnych bohaterów i takie same nastroje. — Dlatego na Pana obrazach Hucuł gra na skrzypcach, a kobiece wizerunki to wizerunki kwiatów. — Przy okazji, co do wizerunku Hucuła grającego na skrzypcach: ta praca wyszła spontanicznie. Widziałem wiele obrazów z wizerunkami skrzypków, ale w rzeczywistości one z jakiegoś powodu nie grają. Chciałem pokazać tę muzykę na obrazie. Do swojego twórczego stylu szedłem dość długo. Ponad 15 lat wykładałem w instytucie poligraficznym, Akademii Drukarstwa. Obecnie jestem wolnym artystą, zajmuję się tylko twórczością, tworzę i nie szukam swojego widza czy kolekcjonera. Bo jestem przekonany: jeśli artysta uczciwie, z duszą wykonał pracę i nie wstydzi się jej, ona zawsze znajdzie swojego wielbiciela. Ważna jest też biegłość. Duża liczba wystaw potwierdza poziom biegłości. Biorąc udział w konkursach (ponad 60), przechodzisz pewną selekcję, rywalizujesz z artystami różnych poziomów. Trzeba czymś zaskoczyć przede wszystkim subiektywne jury, widza. Technika czarno-białej akwaforty, którą bardzo lubię, jest unikalna. To rodzaj sztuki, w którym nie można oszukać. Na Ukrainie może z dziesięciu artystów zajmuje się akwafortą: trochę obniżył się poziom w Europie, dlatego europejscy kolekcjonerzy szukają prac ukraińskich artystów. Maria Matios: Wizerunek kobiety-kwiatu nadaje pewnego triumfu. Kiedy po raz pierwszy zapoznałam się z pracami Serhija Iwanowa, poruszył mnie triumf wzniosłości i bieli: nie ciężkiego, ciemnego, dramatycznego koloru, choć w jego pracach też jest dużo dramatyzmu, ale triumfuje jasne, białe. Kobiece wizerunki są niezwykle ruchliwe. Sądzę, że głębię feerii barw, huculskich mitów, legend, podań, fantazji, mistycznej kolorystyki wyłapał bardzo trafnie. Artyście udało się głęboko przeniknąć w huculski świat, tak jak zrobili to Mychajło Kociubynski, Hnat Chotkewycz. I kiedy mówią, że Iwanow to bardzo huculskie nazwisko (Serhij pochodzi z Chmielnicczyzny), odpowiadam, że w tym świecie znalazł coś swojego. Widzę tę odmienność od innych. Dlatego chce się iść tą samą drogą, co inni artyści, ale ta wizja Serhija Iwanowa jest niezwykła. Kiedy zobaczyłam jego prace, od razu się zachwyciłam, bo odkryłam, że one całkowicie zbiegają się z treścią moich tekstów. To przerodziło się w naszą wspólną pracę twórczą. Na Lwowskim Forum Wydawców my z Serhijem Iwanowem zaprezentowaliśmy cztery nowe książki w jego oprawie oraz książkę z cyklem huculskiej mitologii, które ilustrują moją najnowszą powieść „Prawie nigdy nie na odwrót”. Ten, kto już przeczytał książkę, nie wierzy, że obrazy zostały namalowane jeszcze przed napisaniem powieści. Wrażenie jest takie, że to bezpośrednia ilustracja tekstu. Oto taki zbieg okoliczności. — Równolegle wsłuchiwali się Państwo w wysokie sfery i odtwarzali: Pani — słowem, on — pędzlem. — Możliwe. W utworze jest dużo mistyki, i nawet spotkanie z artystą też jest mistyczne. Tego nie da się przekazać słowami, to coś niewytłumaczalnego. Wydaje się, że najlepiej w temat mistyki wniknęłam w swojej ostatniej powieści. Urodziłam się w bukowińskiej części Huculszczyzny. Galicyjski Hucuł Wasyl Herasymiuk, mój kolega-poeta, zawsze z zazdrością mówi: ty jesteś Hucułką bukowińską, a ja Hucułem galicyjskim. Ale ja nie widzę różnic w tej feerii mistyki: żyjesz w tym i ono cię w jakiś sposób programuje, być może to, jak postrzegać ludzi, jak patrzeć na ten świat. — Wiele w tym odczuciu wzajemnego przenikania się człowieka i natury, sił naturalnych i ludzkiego bytu. — Ta harmonia człowieka i natury, wydaje się, zrodziła niezwykle barwną, niezwykle różnorodną mitologię. Artysta ma uznanie, kiedy jego prace są żywe. Czasami przychodzisz na wystawę i widzisz, że wszystko jest wyszlifowane technicznie, ale nie czujesz energetyki, w nich nie ma pulsowania wewnętrznej krwi. Wtedy obrazy pozostają po prostu pięknymi obrazami. A tutaj oddychają, cykl „Huculska mitologia” i niezwykle ciekawa seria akwafort mają żywy puls, są udane, polują już na nie prywatni kolekcjonerzy. krajobrazów, na wystawie zaprezentowano także podolskie etiudy. Wśród nich, w szczególności, „Ścieżka do domu w Oryninie”, „Stary młyn. Orynin”, „Cerkiew na Karwasarach”, „Stara twierdza. Kamieniec Podolski”, „Twierdza Chocimska” (2005). Niedawno ukazał się drukiem album „Anatolij Kałytko (malarstwo, grafika)”, poświęcony 65-leciu urodzin artysty oraz 35-leciu twórczej i pedagogicznej działalności na Huculszczyźnie. To drugie wydanie albumu-katalogu dzieł artysty, gdzie przedstawiono 112 malarskich i graficznych prac różnych

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин