Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

OGÓLNOUKRAIŃSKI TYGODNIK KULTUROLOGICZNY 41 (626), 13—19 października 2011 Dmytro PAWŁYCZKO SĄD 11 października 2011 roku Julię TYMOSZENKO skazano na siedem lat więzienia z pozbawieniem prawa zajmowania stanowisk we władzy na trzy lata

Слово Просвіти, №41 за 2011 рік

Zdjęcie Olesia Dmytrenki Do sali sądu, niby łączniczka Z mojej sotni, schwytana w Luczy, Wchodzi Julia. A sędziemu brew Podskakuje, jak szczygieł na cierniu, I zapada cisza grobowa. Wtem Julia wstała: „Sława Ukrainie!” I w sali wstała wojowników rota: „Bohaterom sława!”… Prokuratorów cienie Rozsypały się, i błyskawica sroga Rozbłysła w niebieskiej wyżynie, I stało się jasne: to nie sąd, a zemsta! To zemsta za to, że ta żona gotowa Na prezydenckie wybory pójść I drugi raz wygrać! O bądź zdrowa, Odważna kobieto z sercem sieroty, I niech chachłów drażni twoja mowa, Państwowa i niepokonana, jak ty! Krzyk na Chreszczatyku. W prawie złodzieje. Krzyczy państwa naszego hańba. Krzyczą offshore’y, bankowe kantory, Krzyczy chachoł paszczami trzema, Zamknięte oczy, nie, oczu nie ma, Są tylko gardła otwory u potwora. Ten krzyk dudni w kasztanów gałęziach, Budynki głuchną, głuchną trotuary. Chachły i donieccy swoi moskale Ryczą: „Na prycze — Julię, na prycze!” Drżenie słychać w okiennym szkle, I słychać, jak drżą nad światem chmury, A pod ziemią — nieboszczycy zgniłe. Krzyk na Chreszczatyku. Kolumna piąta Przekrzyczeć chce cały świat, Co rękę Julii podaje. Przeklęta Ameryka, Europa i chłopaki Kremlowskie niezadowoleni. Witajcie! Znana kurwa cały rok krzyczała: „Zamknijcież panią w białym! Zamknijcie!” A dziś u Schustera przez płacz powiedziała: „Ja bym udusiła tego generała, Co Julię kazał zamknąć w klatkę”. A prezydent swoje niewinne ręce, czyściutkie, obmywa, jak Piłat. A pan sędzia — Prawo z biczem przymusu! — Bezlicy, jak bez wskazówek cyferblat, Już pisze wyrok: „Zedrzeć biały płat Z podsądnej, niech ginie z rozpaczy, Niech wyrwą z niej serce czarne kruki Smutku, — niech nie wyjdzie zza krat”. A przeciwnicy, intelektualiści, Co nazwali się narodu mieczem, I wszystkie swoje cierpienia wyśpiewali, I kobietę w białym ukamienowali, I oddali ją na sąd nikczemników. O, geniusze, naznaczeni złością Cudzego samolubnego umysłu, Nie biliście się z cholerą i dżumą, Bo wy sami — cholera i dżuma. I ja wychodzę, niby z piekła, z sądu, Gdzie wypaliła się krew moja do cna, I nie idę do domu, tam stać będę, Przy więzieniu, niby ptak bez skrzydła; Będę czekał na zjawienie zbawienne, Będę stał na śmiertelnym chodniku, Dopóki Julia nie przejdzie obok mnie Na wolność w cierniowym wieńcu. 30.IX.2011. Kijów

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин