Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє
Сторінка · с. 11сторінка оригіналу ↗

…My pracujemy dla tych, którzy idą za nami

Слово Просвіти, №41 за 2012 рік

Ulana WOLIKOWSKA — Festiwal „Maria” to świadectwo integracji ukraińskiej sztuki teatralnej w światowy europejski proces kulturowy. Tutaj odbywa się spotkanie słowa pisanego ze słowem, które jest wypowiadane. Aktorzy, reżyserzy, teatrolodzy, literaturoznawcy, ludzie, którzy badają od wewnątrz historię literatury i historię teatru, spotykają się i pojawia się nie tylko iskra dobroci i człowieczeństwa, ale także iskra wiedzy i oświecenia, iskra pragnienia poznania siebie nawzajem — zwróciła się inspiratorka festiwalu Łarysa Kadyrowa, dla której w tym roku festiwal „Maria” jest podwójnym świętem. Wszak w jego ramach odbyła się prezentacja książki „Szczęśliwa samotność aktorki” Ałły Pidłużnej, która odkrywa tajemnice poszukiwania twórczego „ja” Łarysy Kadyrowej na drodze do harmonii. Wystawa polskiego fotografa Marka Sendka „Przeglądając festiwalowe strony” panoramicznie odzwierciedla najjaśniejsze momenty wydarzenia w poprzednich latach. Ile tu wyrazistych kobiecych wizerunków, jaka mowa ciała, koloru, kostiumu, światła! Warto zaznaczyć, że z roku na rok festiwal „Maria” owocnie współpracuje z Muzeum Marii Zańkoweckiej, które zorganizowało w tym roku wystawę poświęconą twórczości M. Zańkoweckiej i S. Kruszelnickiej. Przeprowadzenie festiwalu aktywnie wspierają Ministerstwo Kultury Ukrainy, Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. T. H. Szewczenki, fundacja charytatywna „Nasz dom — Ukraina 2005”. „Maria” zapoznaje nas z pracami, które odkrywają epoki, dla mnie ten festiwal to bardzo często odkrycie — mówi dyrektor muzeum Natalia Babanska. — Maria Zańkowecka to ten impuls, który był potrzebny festiwalowi, żyjącemu współczesnym życiem współczesnych aktorek”. A dyrektor Muzyczno-Pamięciowego Muzeum Sołomii Kruszelnickiej we Lwowie Hałyna Tychobajewa dodała: „Ten festiwal to doprawdy unikalne zjawisko, nawet w tym, że jest poświęcony kobietom. I jakim cudownym kobietom! Gdyby Sołomija Kruszelnicka nie miała talentu dramatycznego, to raczej nie zrobiłaby takiej kariery w świecie operowym. Połączyła w sobie talent dramatyczny i operowy”. Pani Hałyna podarowała Muzeum M. Zańkoweckiej wydanie — „Sołomija Kruszelnicka. Miasta i sława”. Na wystawie można prześledzić ewolucję kunsztu aktorskiego M. Zańkoweckiej, która i na scenie, i w życiu była różna. Tutaj znajduje się galeria wizerunków i odcieni nastrojów, wcielonych przez Zańkowecką. Na fotografiach widzimy Charytynę z „Najmyczki” I. Karpenki-Karego, tym wizerunkiem 16-letniej dziewczynki aktorka podbiła Sankt Petersburg. A oto Natalia z „Łymeriwny” Panasa Myrnego, Sofija („Beztalanna” I. Karpenki-Karego), chłopiec Musij („Władza Szatana”, według sztuki L. Riedla „Zaczarowane koło”). Seria fotografii „Etiuda psychologiczna”, która została stworzona, aby zilustrować książkę Ch. Darwina „O wyrazie uczuć u człowieka...”, odzwierciedla gradację złożonych uczuć. Nie bez powodu właśnie do Zańkoweckiej zwrócił się fotograf-artysta P. Piasecki. Interesująca jest również seria fotografii A. Fedeckiego „Kobieta-rzeźba”. Synkretyzm kultur, współbrzmienie myśli obserwuje się na tegorocznym festiwalu we wszystkim. W spektaklach wzięli udział Bogusław Kierc, Anna Skubik (Polska), Miłka Zimková (Słowacja), Ołena Dudycz (Białoruś), Zita Badalian (Rosja-Armenia), Wiaczesław Korniczenko (Rosja) i inni. Na międzynarodowej konferencji „Magia kultur” poruszono twórczość Ch. Dickensa, M. Cwietajewej. — Niemożliwe jest przecenienie znaczenia tego festiwalu. Oprócz kultury nie ma tak potężnego środka, który mógłby nas zjednoczyć. Mój referat poświęcony jest syntezie sztuk, angielskiej powieściopisarstwu na rosyjskim ekranie, wcieleniu wersji filmowej najbardziej tajemniczej powieści „Tajemnica Edwina Drooda”. Dickens w swojej istocie był nie tylko pisarzem, ale i pisarzem-aktorem, który swoje talenty aktorskie przekazywał poprzez ironię, poprzez utajnione podtekstowe detale, które oczarowywały i skłaniały do współodczuwania — opowiedziała uczestniczka konferencji Ludmyła Chworowa, profesor Tambowskiego Uniwersytetu Państwowego imienia G. R. Dierżawina. Przez pięć dni na Kameralnej scenie teatru wrzała magia przeobrażenia, prawdziwych emocji, plastyki, która jeszcze raz przekonuje, że wszyscy jesteśmy dziećmi jednego kraju, którego imię brzmi — Teatr. Nieprzypadkowo emblematem święta stała się mała dziewczynka ze słowami: „Za nami idą i my pracujemy dla tych, którzy idą za nami”. Bo Międzynarodowy festiwal teatralny monodramów kobiet-aktorek „Maria” jednoczy i prowadzi za sobą ludzi, zdolnych zadziwiać i dawać prawdziwe estetyczne odkrycia. Więc będziemy czekać na dziesiąte jubileuszowe święto piękna i harmonii! Międzynarodowy festiwal „Maria” — jedyny na Ukrainie festiwal kobiecych monodramów, odpowiedników którego nie ma w Europie. Odbył się on już po raz dziewiąty w murach Narodowego Akademickiego Teatru Dramatycznego imienia I. Franki jako hołd pamięci pierwszej Ludowej artystki Ukrainy Marii Zańkoweckiej. Tym razem wszystkie wydarzenia festiwalowe (spektakle, prezentacje, wystawy, konferencja naukowo-artystyczna) skierowane są na polilog kultur i tradycji. Otworzyła wydarzenie kobiecego kunsztu wykonawczego założycielka i dyrektor artystyczna festiwalu Łarysa Kadyrowa spektaklem „Stara kobieta wysiaduje” T. Różewicza. Hanna KOZACZENKO, członek zarządu Ukraińskiego funduszu kultury Ten egzotyczny kurs mistrzowski Akbar Churasani przeprowadził, aby przybliżyć swoim widzom świat artystyczny, drogi mu od dzieciństwa. Dla Akbara jego talent stał się ratunkiem — z piekła afgańskiej wojny młodzieniec trafił do poczarnobylskiego Kijowa. Jego z radzieckiego centrum kultury w Kabulu skierowano zdobywać zawód artysty do nas. Marzył o Leningradzkiej akademii sztuk pięknych, a trafił na Ukrainę. — Teraz rozumiem, jak mi się poszczęściło — uśmiecha się artysta. — I nie tylko z powodu klimatu. Po roku nauki na kursach przygotowawczych, opanowawszy język rosyjski, zdał egzaminy do Instytutu Artystycznego (obecnie Narodowa akademia sztuk pięknych i architektury), a na czwartym roku został uczniem wybitnego malarza, szlachetnego człowieka profesora Wiktora Puzyrkowa. Poznawszy tajemnice malarskiego rzemiosła, którymi hojnie dzielił się Wiktor Hryhorowycz, Akbar stale bronił swojej pozycji w sztuce (nawet w rozpaczy pociął płótno, w które bez pozwolenia ingerował mentor). Ale i przez ten, delikatnie mówiąc, niedojrzały wyczyn profesor nie wyrzekł się krnąbrnego ucznia i na obronie dyplomu bronił go przed komisją. To już potem Akbar Churasani — jedyny z kursu — wstąpił na aspiranturę i wyraźnie przyswoił wszystkie rady akademika Tetiany Hołembijewskiej. Ale obrona dyplomu mogła się nie odbyć… Miłujący pokój studenci w kawiarni zaczęli rozmawiać z chłopakami, którzy właśnie wrócili z afgańskiej wojny, dokąd ich, nie pytając, posłała radziecka władza. Jeden z byłych wojowników zaczął bójkę. Władając technikami wschodniej walki, o mało nie zabił młodego artysty. Po 10 dniach, ze złamaniami i zniekształconą twarzą, Akbar przyszedł na obronę dyplomu. — Akbarze, kiedy po raz pierwszy zacząłeś rysować? — pytam. — Ja zawsze rysowałem. Była taka szkoła rodzinna w sąsiednim aule. Dzieci przychodziły tam i uczyły się...

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин