Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє
Сторінка · с. 11сторінка оригіналу ↗

Nazbieram lubczyku, macierzanki i mięty

Слово Просвіти, №44 за 2007 рік

Inna przylgnęła i trwa. Nie przeklinała tej gorzkiej niewoli, Lecz znosiła te katusze: Ręce podrapała do bólu — Kilka jagód mam w dłoni… Przylgnęła do krzewu dzikiej róży Dusza, nasycona nieszczęściami, Słowo, darowane przez Wszechmogącego, Dzień i noc mnie nie opuszcza. Krzew cierniowy z kwiatami i owocem — To wszystko, co mam w życiu. Sercu podrapanemu „Dość!” Wymówić siły nie starcza. * * * Nazbieram lubczyku, macierzanki i mięty I nazrywam rumieńca w mamy ogrodzie... Będę was, chłopcy, z gwiazdami kąpać, Byście rośli silni na przekór biedzie. Żebyście byli szczęśliwi i weseli, Żeby was kochano i żebyście wy kochali, Niech życie w tym świecie szczęście wam ściele, Dzień za dniem rośnie, hojny i nowy. Nazbieram lubczyku, macierzanki i mięty, Z nich właśnie Bóg-słońce wschodzi światu… I mnie w tych ziołach też kąpała matka I prosiła losu dla mojego życia. A ona uciekała wciąż gdzieś ponad latem, Po jesiennym liściu i puszystym śniegu… Zostały w losie, w smutku, dzieci — Dla nich chciałabym nieba nachylić W lubczykowych marzeniach, w macierzankowych snach. * * * Nie przerwę naszego milczenia. Przyjaciele? Nie. Znajomi, i to wszystko… Uniosłeś nad światem moją duszę Tak wysoko, aż do samego nieba. Jak dawno tak nie byłam szczęśliwa! Czas zamiótł wspomnienia o szczęściu. W twoim losie nie śmiałam Nawet promyka zabrać sobie. W twoim milczeniu — wiele słów, Jakby nieba w sierpniowym dniu. Ale tych słów zaczynać Nie spiesz się, mój ukochany, dla mnie. Czuję je za smutkiem, Tak palącym i gorzkim… A kiedy się z tobą spotykam, Drży cały świat w twoich rękach. I dzwonią szczęśliwe dzwony, Cichną w dalach serca… Niech od smutku Bóg cię broni, Szczęście, które przeznaczono mi. Nie przerwę naszego milczenia. Topnieję, powietrze szeleści… Wierzę, że twoją zagadkową duszę Uniosłam w niebo choć na chwilę. * * * Wejdź w ciepłą rzekę w dziesięć lat: Co piękniejszego jest na tej ziemi?! Wejdź w dwudziestce — rzeka z chłodu Upojnych oczekiwań, miłości dziwnych wód… Wejdź w czterdziestce: „No i głębina! Dosięgnę wszystkiego! Na pewno dosięgnę dna”. A w sześćdziesiątce — wszystko jakby nie nowe: Dokądś ta rzeka, jak życie, płynie…

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин