Сторінка · с. 2сторінка оригіналу ↗
Obowiązki przed Bogiem i Ukrainą
Слово Просвіти, №45 за 2008 рік
…ku, otrzymały nieco niefortunną nazwę — pomarańczowa rewolucja. Jednak ich dalszy rozwój natrafił na poważny problem, który polega na niezgodności między poziomem rozwoju świadomości społecznej, znacznie wyprzedzającej poziom odpowiedzialności i dojrzałości politycznej wielu ludzi, w których pokładaliśmy nadzieje, którym powierzyliśmy dźwignie władzy, a które mieli usprawiedliwić to zaufanie. Niestety, większość z nich nie dorosła do poziomu przywódców narodu, bo swoje własne interesy postawili ponad wszystkim. Giuseppe Mazzini, troszcząc się o los Włoch, w pracy „Obowiązki wobec ojczyzny” pisał: „Właśnie teraz nadszedł czas, aby położyć kres polityce kruczków, oportunizmu, zamętu i okrężnych dróg, parlamentarnej obłudy, przemilczeń i ugodowości — polityce, która charakteryzuje ospałe życie wyczerpanych narodów, i powrócić do czystej, lojalnej, prostej i logicznej polityki, która wprost wynika z moralnego wzorca, to znaczy jest skutkiem zasady przewodniej, która zawsze prowadziła do inauguracji młodego życia narodów powołanych do wysokiego przeznaczenia”. Wydaje się, że ten działacz polityczny i pisarz XIX wieku zwraca się także do nas, Ukraińców. Jednak kim są ci Mojżesze, kim są ci przywódcy, zdolni wypełnić obowiązek wobec Ukrainy? Moja matka przed pierwszymi wyborami prezydenckimi zapytała: „Na kogo głosować? Na Wiaczesława Czornowoła czy na Lewka Łuk’janenkę?” Nie potrafiłem wtedy jej odpowiedzieć. Już wtedy zrozumiałem, że pytanie nie wymaga jedynie głębokiego namysłu. Trzeba na nie koniecznie odpowiedzieć, bo będzie się powtarzać. Niepewność i milczenie wokół takich pytań tworzą dobre warunki dla działania tych, którzy marzą o nowej Ruinie dla naszego państwa. Przez wiele lat szukałem odpowiedzi na to pytanie i znalazłem ją na płaszczyźnie głównego, fundamentalnego prawa rozwoju społeczeństwa — prawa wyboru. Każdą chwilę dokonujemy wyboru. Niewłaściwy wybór jest przyczyną wielu problemów, które nierzadko przyniosły tragiczne skutki dla człowieka, rodziny, społeczeństwa. Na wielotysięcznych mitingach nasi rodacy skandowali piękne słowo: jedność. Rozumiemy, że jest w nim wielka siła, że za nim stoi przyszłość, lecz wkraczamy na drogę niezgody i rozłamu. Od dawna stało się normą, że wybór między interesami państwowymi a osobistymi rozstrzyga się na korzyść tych drugich. Porównując przeszłość z teraźniejszością, odwołuję się do wyboru księcia Włodzimierza, który uparcie szukał dróg zjednoczenia Rusi Kijowskiej i umocnienia władzy. Już tysiąc lat temu rozumiał, że zjednoczenie jest możliwe tylko dzięki idei. I znalazł ją w chrześcijaństwie. Książę twardo stał na pozycjach państwowych, dlatego dokonał właściwego wyboru. Dlatego też nazwano go Świętym i Wielkim. Dziś mamy jeszcze ukraińską ideę narodową, która przez setki lat prowadziła Ukraińców do niepodległości. Wszyscy doskonale rozumiemy, że jest nam potrzebna jak powietrze. Tylko ona nas zjednoczy. Jej ogromną zaletą jest także to, że może otworzyć społeczeństwu zielone światło do ewolucji, ponieważ droga do dobrobytu poprzez długi okres rozwoju nikomu nie odpowiada, a niebezpieczeństwa rewolucyjnych podejść są znane. Obecnie mamy najlepsze możliwości, by powtórzyć krok Włodzimierza Wielkiego i wykorzystać potencjał idei, o której napisano tak wiele, na którą czeka naród. Nasi przywódcy, którzy nazywają siebie demokratami, patriotami, a do tego jeszcze narodowcami, w wystąpieniach podczas uroczystości ku czci ukraińskich bohaterów Stepana Bandery, Romana Szuchewycza, Wiaczesława Czornowoła prawie nie mówią o najważniejszym — o tym, że tych bojowników zgładzono za ukraińską ideę narodową. Podczas uroczystości z okazji 100. rocznicy urodzin Romana Szuchewycza we wsi Tyszkiwci, w których uczestniczyła nasza elita, jedynym, kto powiedział o idei, był jego syn Jurij. Podkreślił, że nie potrzebujemy mechanicznego połączenia sił demokratycznych i narodowo-patriotycznych, lecz zjednoczenia wokół idei. Jestem przekonany, że do najwyższych osiągnięć światowej cywilizacji należy hasło „Bóg i Ukraina!”, z którym ukraińscy powstańcy walczyli o wolność i godność człowieka. Niestety, w 1991 roku, po proklamowaniu niepodległości państwa ukraińskiego, do naszego domu w owczej skórze demokracji i liberalizmu zaczęła się wdzierać ogromna liczba idei i ideologii, wymyślonych nie wiadomo przez kogo i po co, które utworzyły bardzo podstępny i skomplikowany labirynt. W nim całkowicie tracimy orientację, szukamy starannie ukrytej drogi do Świątyni. Nawet patriotycznie nastawieni Ukraińcy zamieniają się tam w zajadłych wrogów. Właśnie w tym labiryncie narodziło się pytanie: „Na kogo głosować?”
Przed niedawnymi przedterminowymi wyborami do Rady Najwyższej Ukrainy matka znów zadała mi to pytanie, a ja znów nie potrafiłem na nie odpowiedzieć. Jedności już nie było. Głosowaliśmy na NSNU, BJuT i WO „Swoboda”. Tak działo się w wielu ukraińskich rodzinach. W rezultacie mamy w parlamencie i w państwie to, co mamy, jak mawiał Leonid Krawczuk. Naród ukraiński wybrał jedność. Dokonał słusznego, mądrego wyboru, a zatem ma wszelkie podstawy, by dążyć do tego, aby we wszystkich szczeblach struktur władzy większość stanowili ci ludzie, którzy są zdolni prowadzić go drogą jedności. Tacy ludzie istnieją w obecnym systemie władzy, w partiach i organizacjach społecznych, wśród naukowców i przedsiębiorców. Ale jak nauczyć się odróżniać prawdziwych liderów od nieudolnych, a także od tych, którzy świadomie pięknymi ideami, obietnicami i programami zwodzą ludzi dla swoich niskich celów? Na to pytanie można odpowiedzieć, jedynie kierując się kryteriami, które pozwalają nam bezbłędnie określić, kto jest kim w naszym społeczeństwie. Takie kryteria są znane cywilizacji od czasu pojawienia się pierwszych ludzi. Jednak jeśli nie chcemy się pomylić przy wyborze prawdziwych wartości, należy starannie badać wszystko, co związane z fałszywymi ideami, które przenikają w nasze życie oszukańczymi drogami. Nie ma trucizny straszniejszej niż oszustwo. Niszczy ono nasze dusze pochlebstwem, unicestwia pozorną inteligencją, prowokuje konflikty, jak chytry wąż wpełza do naszego domu, by zamienić go w ruinę. W Biblii mówi się, że ojcem kłamstwa jest szatan. Umiejętnie sieje ziarna kłamstwa, które dają pociągające, na pierwszy rzut oka, pędy, lecz w rzeczywistości jest to broń w walce przeciwko Stwórcy. Taka broń staje się szczególnie niebezpieczna dla społeczeństwa, gdy znajduje się w rękach wybitnych osób, filozofów, historyków, którzy świadomie lub mimowolnie podsuwają ją ludziom. Niestety, są oni także w środowisku intelektualistów.
Ciąg dalszy nastąpi.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
