Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє
Сторінка · с. 13сторінка оригіналу ↗

DMYTRO DEMYDIUK — BUDOWNICZY KRAJU

Слово Просвіти, №45 за 2011 рік

Generalnym Sekretarzem Światowego Kongresu Ukraińców. Podkreślił on, że wyjście z tak trudnej sytuacji jest możliwe tylko poprzez konsolidację Ukraińców. 5 października obwodowe centrum odwiedził Nadzwyczajny i Pełnomocny Ambasador Kanady na Ukrainie, pan Daniel Caron. Występując przed studentami uczelni wyższych Ługańska, zauważył, że w warunkach globalizacji współczesnego świata przed Ukraińcami stoi paląca kwestia zachowania swojej tożsamości narodowej. Głównym jej wyrazicielem jest język ukraiński, który doznaje ucisku i stopniowo jest spychany na margines historii. Daniel Caron oświadczył, że Kanada wspiera dążenia Ukraińców do zachowania swojej tożsamości. Dlaczego zatem inne kraje widzą ten problem, a nasi włodarze — nie? Czy taka władza może budować państwowość? Jeśli nie, to po co nam taka władza? Oto dlaczego każdy z nas musi się zaktywizować i przeciwstawić realnym zagrożeniom dla ukraińskości w tej wojnie językowej. My, Ukraińcy, gospodarze naszej ziemi, nie mamy prawa wstydzić się jedynego języka ojczystego, oddawać go na pastwę „wrogom” i pozwalać wypierać z Ukrainy. Więc mówmy nim, pielęgnujmy i zachowajmy dla przyszłych pokoleń. Nie bądźmy obojętni! Budzić świadomość studencką i wychowywać młodzież w duchu ukraińskim mogą tylko patriotycznie nastawieni nauczyciele szkolni i wykładowcy uczelni wyższych. Niestety, takich jest dziś bardzo niewielu na niwie oświatowej. Czyż nie od tej kwestii trzeba rozpoczynać reformę w oświacie? Fidel Suchonis. Ludmiła MYRHORODSKA, kierowniczka czytelni Kremeńczuckiego Centralnego Systemu Bibliotecznego im. M. Gorkiego. 20 października w dziale czytelni Kremeńczuckiej Centralnej Biblioteki Miejskiej dla dorosłych imienia M. Gorkiego odbył się wieczór poświęcony pamięci Dmytra Demydiuka — patrioty Ukrainy, proświcianina, działacza społeczno-politycznego, człowieka o encyklopedycznej wiedzy, mądrego nauczyciela i mentora, który utwierdzał ideały dobra i sprawiedliwości. Dmytro Demydiuk wiele zrobił dla wprowadzenia języka ukraińskiego w Krzemieńczuku. Organizował kursy nauki języka państwowego dla młodych żołnierzy w jednostkach wojskowych i szpitalu wojskowym. Przeczytał setki wykładów z historii Ukrainy, języka i literatury oraz ukrainoznawstwa. Słuchano go, rozumiano, wierzono mu. Tacy ludzie jak Dmytro Mykołajowycz to prawdziwa ukraińska elita. Słowo o wybitnym rodaku wygłosili: przewodnicząca miejsko-rejonowego zrzeszenia towarzystwa „Proświta” imienia T. H. Szewczenki Maria Uscowa oraz wykładowczyni historii Ludmiła Muzykina, która wraz ze swoimi wychowankami przygotowała fotoprezentację o życiowej i twórczej drodze proświcianina. Omówiono przyszłą książkę wspomnień o Dmytro Demydiuku. Autor książki Wołodymyr Wusyk ogłosił rozdziały pierwszej części swoich wspomnień o Dmytro Mykołajowyczu. Pierwszy nosi tytuł „Obywatel”, drugi — „Arystokrata”. Tak wypowiadali się o Demydiuku ci, którzy go znali, za szlachetne zachowanie, dobre maniery i poczucie własnej godności. Wychowywał się w ubogiej rodzinie chłopskiej, jednak bogatej duchowo. W szacunku były wartości chrześcijańskie, pojęcia honoru i sumienia stawiano ponad wszystko. Dalej rozdziały „Muzyka w jego życiu”, „Biblioteka”. Książki pan Dmytro zbierał przez całe życie. Na czołowym miejscu w bibliotece stały wydania poświęcone Ukrainie. Muzyka żyła w duszy Dmytra od pierwszego do ostatniego dnia. Była nie tylko środkiem do życia (uczył muzyki w szkole), ale i szczególną pasją, podobnie jak praca społeczna. Największy rozdział książki poświęcono działalności D. Demydiuka jako przewodnika OUN i przewodniczącego miejsko-rejonowej „Proświty”, która pod jego kierownictwem szerzyła ukraińskiego ducha i wprowadzała język ukraiński we wszystkie dziedziny życia kremeńczuckiej społeczności. Dmytro Mykołajowycz i Tamara Josypiwna wychowali utalentowanego syna Mykołę, przekazali mu miłość do Ukrainy, pragnienie wiedzy oraz szlachetność w stosunku do ludzi. Niegojącą się raną stała się dla nich śmierć 22-letniego syna w niewyjaśnionych okolicznościach. Jeszcze jedną pasją pana Dmytra był międzynarodowy język esperanto. Jak dołączył do światowej społeczności romantyków-esperantystów, opisano w rozdziale „Na początku było esperanto”. Następny rozdział pomieścił niektóre artykuły D. Demydiuka oraz wspomnienia o nim przyjaciół, kolegów, ludzi o podobnych poglądach i uczniów. Mamy nadzieję, że ta póki co rękopiśmienna praca wkrótce ujrzy światło dzienne. A jeszcze chce się wierzyć, że władze miejskie Krzemieńczuka wsłuchają się w życzenia społeczności i znajdą możliwość godnego uczczenia pamięci bezinteresownego patrioty-inteligenta, który przez 30 lat pracował na niwie oświatowej miasta. Studenci czytali wiersze, rozbrzmiewały ulubione pieśni D. Demydiuka w wykonaniu Mykoły Kozaka. Wieczór pamięci zakończył się chóralnym śpiewem ulubionej pieśni proświcianina „Oj, na łące czerwona kalina”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин