Сторінка · с. 1сторінка оригіналу ↗
DZIEŃ WOLNOŚCI NA MAJDANIE NIEPODLEGŁOŚCI
Слово Просвіти, №47 за 2005 рік
Zdjęcie I. PYŁYPĘKI TEMAT NUMERU Od dzisiaj Ukraina ma święto, które podarowała sobie sama: każda kolejna rocznica Pomarańczowej rewolucji będzie nazywana Dniem Wolności i, miejmy nadzieję, będzie zwoływać na Majdan naród ukraiński. Spoglądając w przeszłość długą na rok, pamiętamy natchnione twarze i ciepło, które roztopiło zimne noce i dni, słyszymy milionogłosowy chór, który wykonywał narodowy Hymn i to, nieznane do dzisiaj, lśnienie nadziei, zrodzonej na Majdanie, które oświeciło całą Ukrainę. To była samoświadomość narodu, samoidentyfikacja milionów Ukraińców. Czy wszystko zamierzone i wygłoszone tutaj spełniło się? Czy nie pospieszyliśmy się z masowym rozczarowaniem, a nawet pogrążeniem się w rozpaczy? — Myślę, że historia jeszcze napisze o tym, jak odbywa się oczyszczenie i demokratyzacja społeczeństwa — powiedziała Julia Tymoszenko, ulubienica Majdanu, — na jej słowa czekali nieco napięci ci setki tysięcy kijowian i gości miasta, którzy zebrali się na głównym placu państwa 22 listopada 2005 roku. — Chcę wam powiedzieć — kontynuowała Julia Tymoszenko, — potężne klany spróbowały nas złamać, ale jeśli my raz wstaliśmy z okopów, to już nie opuścimy naszej drogi. Obojętność jest niemożliwa, kiedy kraj się oczyszcza. I teraz pytanie: jak poruszamy się dalej? Po pierwsze, chcę zdementować plotki, że Tymoszenko jest przeciwko Juszczence! Czyż mogę zniszczyć choć dzień życia Prezydenta, o zwycięstwo którego walczyłam? Dzisiaj rewanż jak nigdy jest możliwy, — rewanż klanowych ugrupowań, które chcą powrócić do władzy. My sami daliśmy siłę i natchnienie Janukowyczowi. Następne wybory parlamentarne to odpowiedzialna sprawa: praktycznie będziemy wybierać kierownika państwa. I jeśli nie będzie jedności zespołu, jakiego premiera wybierzemy? Musimy porzucić naszą rozluźnienie. Nie wierzcie, że Tymoszenko będzie walczyć w wyborach z Prezydentem. My, cały zespół Majdanu, powinniśmy się zjednoczyć i walczyć o zwycięstwo. Naszym zadaniem jest dotrzeć do każdego człowieka, że musimy stać razem. Dzisiaj Ukraina jest inna, i politycy znajdują się pod rentgenem społeczeństwa. Nie stanowiska decydują, a pragnienie nieprzegrania naszych osiągnięć. To nasz drugi bój, który musimy wygrać. Zawsze muszą być bohaterowie, którzy wierzą w dobro i są gotowi o nie walczyć. Ani nam, ani światu nie będzie wstyd za naszą Pomarańczową rewolucję: podnieście głowy i wyprostujcie ramiona, — my tworzymy Ukrainę! Julię Tymoszenko gorąco witał Majdan, który uważnie wsłuchiwał się w każde słowo zeszłorocznych dowódców polowych. I choć każdy z nich mówił o nadziei na jedność, nie można było nie zauważyć uderzającej odmienności tegorocznego zgromadzenia ludowego: tysiące przyszły nie tylko pod pomarańczowymi i narodowymi sztandarami. Całymi masami obfitowały żółto-czarne flagi „Pory”, niebieskie — Ukraińskiej Partii Ludowej, różne sztandary różnych partii politycznych i stowarzyszeń społecznych. Ta polityczna tęcza mówiła o jednym: wkrótce wybory, i póki co interesy polityczne wobec elektoratu u każdego są inne. Po tradycyjnej czołówce muzycznej — piosence Tarasa Petrynenki — głos zabrał Prezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko, który wyszedł na scenę razem ze swoją rodziną. Uściskami i uściskami dłoni powitał przedstawicieli wszystkich sił politycznych obecnych na scenie. Majdan szalał, jak i rok temu, skandując „Ju-szczen-ko!”. Wiktor Andrijowycz Juszczenko mówił szczerze i namiętnie, jak nigdy, denerwując się i patrząc w oczy Majdanu. To była przemowa człowieka przekonanego, pewnego swojej sprawy i swoich sił. Przemowa Prezydenta brzmiała nie z papieru, a z głębi serca. Oto krótki zarys jego wystąpienia: — My dzisiaj świętujemy pierwszą rocznicę ukraińskiej wolności. To prawdziwa niepodległość, która po 14 latach przyszła na ukraińską ziemię. Każdy człowiek, który przyszedł na Majdan, przyszedł tutaj dlatego, że bardzo kocha Ukrainę. Czy nie zboczyliśmy ze swojej drogi, przebywszy szlak długi na 12 miesięcy? Moje wystąpienie będzie poświęcone jednemu: wierze. Wierze w to, że idziemy właściwą drogą. Dzisiaj musimy odpowiedzieć na te pytania, które martwią każdego uczciwego i porządnego człowieka, rozeznać się w tym, co w kraju się dzieje, — bez żadnych masek, aktorstwa, — uczciwie powiedzieć ludziom, czym żyjemy i co będziemy robić. Każdy z nas drogo zapłacił za to, co nazywamy wolnością. Ja zapłaciłem swoją cenę. Zapłaciła swoją cenę i moja mama, która zmarła kilka dni po mojej inauguracji, bo nie każdy człowiek wytrzyma walkę z bandą… My wtedy byliśmy jednością, rok temu. Wiedzieliśmy, przeciwko komu walczymy. I kiedy po tym Majdanie ludzie przyszli do gabinetów służbowych, zdobywszy władzę, — dlaczego stracili tę etykę, tę moralność, która trzymała ich tutaj, na Majdanie, mimo tego, że należeli do różnych sił politycznych? Mówiliśmy o ideałach Majdanu, a dzisiaj, właściwie mówiąc, o pierwszych lekcjach pierwszej rocznicy ukraińskiego Dnia Wolności. Przede wszystkim zwracam się do tych, u których opadły ręce, chyli się głowa. Przyjaciele! Jako Prezydent tego kraju, twierdzę: idziemy jedyną właściwą drogą — wolności i sprawiedliwości dla każdego człowieka. U podstaw każdego kierunku — politycznego, gospodarczego, humanitarnego — leżą trzy rzeczy: demokracja, wolność, rządy prawa. Rok temu staliśmy tutaj, aby te wartości utwierdziły się na Ukrainie. Ludzie chcieli uczciwej władzy, prawa wyboru, rządów prawa. I dla nich przeszliśmy ten niełatwy rok. Ale pamiętajmy, że tych wartości nie da się zdobyć w kilka miesięcy, one tworzą się przez dłuższy czas. Dlatego nie posypujmy głowy Ukrainy popiołem! Zakończenie na s. 2 Miejsce Proroka wakujące Str. 3, 10 Dwie prawdy o UPA Str. 8—9 Temat do medytacji Str. 15 W SUMIE NA KONCIE CERKWI TARASA — 745 735 UAH 68 kop.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
