Сторінка · с. 2сторінка оригіналу ↗
PAMIĘTAMY!
Слово Просвіти, №47 за 2008 рік
Iwan JUSZCZUK, profesor, kierownik katedry Kijowskiego Uniwersytetu Międzynarodowego
Niedawno prezydent Rosji, odmawiając udziału w uczczeniu ofiar tak zwanego „hołodomoru” w Ukrainie, oświadczył, że „mówienie o tym, jakoby istniał zamiar wyniszczenia Ukraińców, oznacza zaprzeczanie faktom i próbę nadania wspólnej tragedii nacjonalistycznego podtekstu”. Rzekomo z ręki Stalina w ZSRR ginęli w równym stopniu Rosjanie, Białorusini, Kazachowie, Ukraińcy. Po pierwsze, jakkolwiek „gigantem” (olbrzymem) Stalin był, sam nie dałby rady milionom ludzi i nie zmusiłby dziesiątek czy nawet setek tysięcy różnych sług, by stali się zabójcami. Pomagała mu cała armia rosyjskich szowinistów i różnoplemiennych ich najemników. Niszczenie obcych, jeśli nie duchowe, to fizyczne, było odwieczną polityką Imperium Rosyjskiego, począwszy od tego, jak horda wielkiego księcia moskiewskiego Iwana III w 1478 roku, po splądrowaniu Nowogrodu, utopiła w Wołchowie jedną trzecią nowogrodzian, a kolejną jedną trzecią deportowała. Do wyniszczenia Ukraińców w latach 1932—1933 przygotowywano się według starannie opracowanego planu: proces tak zwanej SWU, likwidacja Ukraińskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, zakaz „Proświty”, prześladowanie „wrogich elementów”, wysiedlanie aktywnych chłopów — „kułaków” i tym podobnie. Naród ukraiński przed rozpoczęciem Hołodomoru został pozbawiony głowy, pozbawiony możliwych organizatorów oporu. Bliski Stalinowi kremlowski śpiewak Demjan Biedny opowiadał w 1932 roku angielskiemu dziennikarzowi Grubbsowi, odsłaniając skryte urojenia rosyjskich szowinistów: „Ukraińcy? O, z nimi trzeba być bardzo ostrożnym… Ukraina to niepewna ziemia. Uwierzcie, nikomu z Ukraińców tutaj nie ufamy, choćby był najlepszym komunistą”. Sam Hołodomor to już kulminacja antyukraińskiej nienawiści, kulminacja wyniszczenia Ukraińców. Co do tego, ilu Ukraińców zginęło w wyniku Hołodomoru w latach 1932—1933, istnieją różne przypuszczenia. Podaje się różne liczby. Już w 1935 roku korespondent gazety „New York American” pisał, że Skrypnyk powiedział mu: liczba ofiar Hołodomoru na Ukrainie i na Kubaniu przekroczyła 8 milionów. Badacze, obliczając liczbę zmarłych, zestawiają dane spisów ludności Ukrainy z 1926 i 1939 roku jako najbardziej wiarygodne. Pomijają jednak ten fakt, że na Ukrainę po Hołodomorze przesiedlono ogromną liczbę rodzin z Rosji (podobnie jak później na oczyszczoną z Tatarów krymską ziemię), napłynęła niezliczona masa kolonizatorów. Prawidłowe wyobrażenie o antyukraińskim ukierunkowaniu Hołodomoru i jego skutkach może dać jedynie zestawienie zmian liczby ludności według jej przynależności narodowej, a nie według terytorium — i to w całym ZSRR. Według danych spisów, od 1926 do 1939 roku liczba Rosjan w ZSRR wzrosła o prawie 22 mln (o 28%), Białorusinów — o ponad 0,5 mln (o 11%), a liczba Ukraińców zmniejszyła się o 3,1 mln (o 10%): było 31,2 mln, stało
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
