Сторінка · с. 2сторінка оригіналу ↗
Wcześniej wypróbowany przez władzę Hołodomor lat 1932—1933 w Ukrainie
Слово Просвіти, №47 за 2012 рік
Wadym MYCYK, członek Stowarzyszenia Badaczy Głodu w Ukrainie, dyrektor Talniwskiego Rejonowego Muzeum Historii Rolnictwa. O tym, że głód lat 1932—1933 był sztuczny i wprowadzony siłą, twierdzą obecnie prawie wszyscy badacze tej narodowej tragedii w Ukrainie. Ludzie w naszym kraju w pełni odczuli to na sobie. Komunistyczny reżim wszędzie stworzył brygady uderzeniowe, które zabierały zboże do ziarnka, a chleb do okruszyny. Nawet jedzenie z garnków jeśli nie zabierali, to wylewali, aby ludzie nie mieli co jeść. „Udernicy” byli uzbrojeni w metalowe szpikulce, którymi przebijali słomę, ziemię, wyszukując „ukryte ziarno”. Taka organizacja była wszędzie, a to potwierdza, że system opracowała i zastosowała władza. O takiej przerażającej katastrofie prorok ukraińskiego narodu Taras Szewczenko w poemacie „Kniażna” pisał jeszcze w 1847 roku: A głód jęczy na wsi. I jęczy on, jęczy po całej Ukrainie. Kara Pańska. Tysiącami giną Głodni ludzie. A sterty gniją. A panowie i plewy Żydom sprzedają. I głodu radzi, i Boga błagają, Żeby jeszcze choć roczek chlebek nie rodził… . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . A Bóg drzemie. Bo to byłby cud, Żeby słyszeć i widzieć — i nie ukarać. Organizatorów Hołodomoru teraz przykrywają zbiorowym pojęciem: „stalinizm”, „reżim bolszewicki”. Ale wiadomo, że głód w Ukrainie w latach 1921—1923, 1932—1933, 1946—1947 zorganizowało nowożytne Imperium Rosyjskie pod szyldem „Związek Radziecki” i pod przewodnictwem Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) od Kremla aż do każdej terenowej organizacji partyjnej KP(b)U. Kto teraz najbardziej zaprzecza, że głodu-ludobójstwa w Ukrainie nie było? Rosja i partia komunistyczna. Polityczni kanibale, zdobywszy władzę, wylali historyczną złość na ukraiński naród. Obliczyli, że po dwóch latach głodowania u narodu jako całościowego bytu etnicznego paraliżuje się wola do aktywności, do oporu. Dlatego głód w Ukrainie trwał dwa lata i powtarzał się co dziesięć. Takie coś nie wydarzyło się w latach 1946—1947 tylko dlatego, że przeszkodziła II wojna światowa. Kaci-organizatorzy głodu mają imiona. Najpierw — hołodomorowa trójka: Stalin, Mołotow, Kaganowicz. Przysłali oni do Ukrainy swoich popleczników — „komisarza hołodomoru” Rosjanina Pawła Postyszewa na drugiego „pierwszego” sekretarza KC KP(b)U, Żyda Mendla Chatajewicza — na sekretarza Dniepropetrowskiego komitetu obwodowego, potem sekretarza KC, Niemca Jewhena Wegera na sekretarza Odeskiego komitetu obwodowego. Pod ich kontrolą było kierownictwo USRR (Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka) — pierwszy sekretarz KC KP(b)U Stanisław Kosior, przewodniczący Rady Komisarzy Ludowych Włas Czubar, przewodniczący Wszechukraińskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego Hryhorij Petrowski, przewodniczący GPU Wsewołod Bałycki, którego 18 lutego 1933 roku z Moskwy ponownie wysłano do Ukrainy. W latach 1932—1934 był on specjalnym pełnomocnikiem OGPU ZSRR w Ukrainie, w języku kryminalistów — „nadzorującym”. Kijowskim komitetem obwodowym partii komunistycznej kierował Mykoła Demczenko, a Zwenigrodzkim rejonowym komitetem partyjnym — Hrynberg, Talniwskim — Kowalec, którego za zasługi w 1933 roku przeniesiono do pracy w komitecie obwodowym. Rejonowy komitet wykonawczy w Talnem kierował Bortniak. Naczelnikiem „robotniczo-chłopskiej” milicji był Kiczaj. Milicji nadano nieograniczone prawa. Człowieka można było bezpodstawnie aresztować, a nawet zabić na miejscu. Przypadki samosądów zdarzały się prawie w każdej wsi. Metody rozprawy z ludźmi władza popierała. W gazetach rejonowych wszystkie publikacje kierowano na to, aby jak najwięcej zabrać ludziom chleba „dla państwa”. Nagłówki pełne nienawiści i wezwań do przemocy: „nacisnąć na kułaka, dać odpór kułakom, osądzić kułaka, wzmocnić walkę o chleb, miażdżyć sabotażystów” i tym podobne. Jeśli w innych miejscowościach głód rozpoczął się od jesieni 1932 roku, to we wsiach rejonów umańskiego, babańskiego, buckiego, żaszkowskiego, zwenigrodzkiego, ładyżyńskiego, mańkowskiego, monastyryszczeńskiego, talniwskiego, chrystynowskiego
(terytorium historycznej Humańszczyzny) rozpoczął się jeszcze w styczniu 1932 roku. Rzecz w tym, że za pomocą organów GPU-OGPU ZSRR w Ukrainie wypróbowano technologię niszczenia narodu ukraińskiego za pomocą głodu. Do eksperymentu wybrano obwód winnicki. Do niego w pośpiechu przyłączono dziesięć rejonów Kijowszczyzny od Monasterzysk do Zwinogródki. Eksperymentem głodowym uderzono w historyczny rdzeń ukraińskiego rodu rolniczego — krainę najmasowszego osadnictwa miast i osad kultury trypolskiej. W obwodzie winnickim jest ich 295, a w wymienionych rejonach historycznej Humańszczyzny — 183. Organy karne GPU w Ukrainie go właśnie wypróbowały. Pod ich nadzorem odbywało się konfiskowanie zboża, rozkułaczanie, skazywanie niepokornych i tłumienie jakiegokolwiek oporu. One, a także KC Kompartii USRR kontrolowały przebieg głodu. Oto skutek eksperymentu. W notatce służbowej komitetu obwodowego partii w Winnicy do KC KP(b)U czytamy, że śmiertelność i puchnięcie z głodu w rejonie babańskim „osiągnęły duże rozmiary”. W Humaniu w styczniu-lutym 1932 roku z głodu zmarło 125 osób. W zaświadczeniu inspektora Maniurina dla komitetu centralnego kompartii Ukrainy przytoczono przerażające liczby według stanu na 17 kwietnia 1932 roku. W moim rodzinnym Wyszopolu w kwietniu zmarła z głodu 61 osoba, a w sąsiednim Kamieńczym — 37, w Nerubajce — 75, w Ostrowcu — 60. Ogółem w ciągu półtora miesiąca we wsiach rejonu babańskiego uśmiercono głodem 250 osób. W Furmance rejonu humańskiego od stycznia do 20 maja 1932 roku z głodu wymarło 112 osób na 438 gospodarstw, a w ciągu 10 dni kwietnia — 27 osób, od 1 do 5 maja — 24 osoby. Największa śmiertelność była we wsi Horodnica — 100 osób od początku roku, codziennie umierało po 8—12 osób. We wsi Dmytruszki codziennie umierało po 5—6 osób. Do organów partyjnych w Kijowie 2 czerwca 1932 roku nadszedł list ze Zwinogródki (pisownia zachowana): „Was oszukują kierownicy rejonu. Ludzie — kołchoźnicy, biedacy mrą z głodu, jedzą zdechłe konie, zbierają po ulicach różne śmieci. I rady wiejskie nie rejestrują, że z głodu umierają, sprawdźcie wsie Tarasówkę, Nemoroż, Murzyńce. Konie zdychają, we wsi Wilchowce w ciągu jednej nocy 50 sztuk, w Kobylakach — 15. Kury wyzdychały, krowy zarzynają, sprzedają, niszczą. Nie dziwcie się, że się nie podpisuję, bo boję się, żeby nie oberwało się naszej zwinogrodzkiej władzy, która jest zdolna nie tylko wyrzucić, ale nawet rozstrzelać człowieka”. Zatem technologia Hołodomoru została wypracowana i jesienią 1932 roku z pełną mocą uruchomiona we wszystkich obwodach Radzieckiej Ukrainy. Konfiskatę zboża rozpatrywano na plenum rejonowych komitetów partyjnych. Niewygodnych członków z nich usunięto. W styczniu 1933 roku odbyło się plenum Zwinogrodzkiego komitetu rejonowego kompartii (rajpartkomu). Przeprowadzał to głodowe przedsięwzięcie i występował, wydając zadania, przedstawiciel Kijowskiego komitetu obwodowego kompartii Korczenko. Z ramienia rejonu obiecali wykonać „postawione zadania” członkowie rajpartkomu Jermolenko, Pysanko, Swiatochin, Tymoszpolski, Łunnik, Aranowski, Skoromny, Stepanczenko, Kaczkowski, Bojczenko, Iwanczenko, Maszkowski, Stryżewski, Kordun, Rudenko oraz Grinberg. Jednogłośną decyzją członkowie rajpartkomu zintensyfikowali masową konfiskatę zboża u mieszkańców rejonu. A żeby temu nie przeszkadzano, to drugą decyzją ogłoszono „czystkę szeregów partyjnych z obcych elementów, zwyrodnialców, agentury kułaków” (29.01.1933 r.). Sekretarzem rajpartkomu był wtedy Grinberg, a przewodniczącym komitetu wykonawczego rejonu — Kordun. Z komunistów, komsomolców, aktywistów stworzono „brygady uderzeniowe” i zabrano się za zbrodnicze wykonywanie decyzji kompartyjnych. Gazeta rejonowa „Socjalistyczny natarcie” (red. P. J. Rudenko) podaje przykłady ich działalności. We wsi Hudziowce u kułaka Petra Matwijenki zabrano 4 centnary kradzionego zboża, u kułaczki Nasti Babenkowej — 1,5 c, u Pawła Wowczenki — 2 c. Kułaczka Natalka Jarowenko zakopała w ziemi 1,8 c zboża. Brygada Iwana Andrijuci i przewodniczącego rady wiejskiej Hanahy (najwyraźniej Harnahy — W.M.), członków Saweniuka, Ropoły „w ciągu dnia znalazła ukrytego u kułaków kradzionego zboża 20 centnarów” (10.01.1933). Powstaje pytanie: gdzie oni nakradli tego zboża, u siebie czy co? Bo gdyby w kołchozie, to rozstrzelaliby na miejscu. Kułak Babczenko z Jurkówki zakopał zboże w ziemię, pochował po sąsiadach. Brygada znalazła sześć pudów zakopanego oraz trzy pudy przeukrytego. Został on „skazany na 5 lat w dalekich łagrach z ograniczeniem praw na 5 lat i konfiskatą mienia na 1200 rubli” (1.02.1933 r.). Koścista ręka głodu w tych rejonach wymarzała ludzi najbardziej. Wielką śmiertelność odnotowano według stanu na 1 marca 1933 roku w rejonach: buckim — 841, talnowskim — 188, monasterzyskim — 283, zwinogrodzkim — 189 osób. Podczas gdy w „nieeksperymentalnych”: korsuńskim — 20, złotonoskim — 47, horodyszczeńskim — 71. W rejonie humańskim ogółem głodowało 35—50 % populacji. Organy GPU-OGPU stale zbierały dane z morderczej głodówki. Naczelnik Kijowskiego oddziału obwodowego GPU Ołeksandr Rozanow, onże Rozenbart Abram Borysowycz, szczegółowo informował wyższe kierownictwo Radzieckiej Ukrainy o przebiegu głodu. Według jego danych, ludowy komisarz rolnictwa USRR A. Odincow w ściśle tajnej notatce do sekretarza biura politycznego KC KP(b)U S. Kosiora 14.03.1933 r. informował o faktach głodowania w rejonach Kijowszczyzny. W szczególności w rejonie buckim głodowało 3878 osób (z nich 3736 leżących). Od lutego do początku marca z głodu zmarły 742 osoby. W „nieeksperymentalnym” rejonie śmiańskim w tym czasie głodowały 404 osoby, z nich spuchło 203. Oto tak bolszewiccy zwyrodnialcy w Ukrainie niszczyli rolniczy naród. Wszystkie te fakty przekonują, że głód w Ukrainie
Zdjęcie Ołeksandra Łytwynenki zostało zorganizowane przez partię komunistyczną bolszewików ZSRR i było prowadzone celowo. Ludzie stawiali opór przymusowym kontyngentom zbożowym. Tak, we wsi Dobrowody w rejonie babańskim wieśniacy odmówili oddania zboża i obrzucili kamieniami samochody z MTS, które po nie przyjechały. Kierowników wsi oskarżono o „petlurowszczyznę, dezorganizację, systematyczne pijaństwo, którego organizatorami jest kierownicza wierchuszka komórki partyjnej: sekretarz Izuwitow, przewodniczący rady wiejskiej Czerewko, członek zarządu kołchozu Horbań P., która systematycznie piła, zaniedbując walkę o wszystkie plany gospodarczo-polityczne, zwłaszcza — kontyngenty zbożowe…”. Całą trójkę wykluczono z partii, sprawę przekazano do sądu, a w komórce partyjnej przeprowadzono czystkę. Byli skazani na zagładę. Z powodu głodu cierpieli nie tylko ludzie, ale i bydło. W rejonie talnowskim ponad połowa koni była niezdatna do jakiejkolwiek pracy. Aby mieć choć jakiś pokarm, wychudzone konie zabijano. W kwietniu 1932 roku zarżnięto 58 koni. Zostało to ocenione jako zbrodnia przeciwko państwu. Gazeta rejonowa pisała, że wychudzenie koni jest „robotą wroga”. Stajennych karano jak przestępców. Zatem z ludźmi moskiewsko-bolszewicki reżim rozprawiał się za jakiekolwiek naruszenie, bez winy. Oto przykład rozprawy zgodnie z ustawą „o pięciu kłosach”. Dziecko, Marusia Kysylenko z Hordaszówki (rejon talnowski), w 1933 roku na polu wzięła garść kłosów. Za „zbrodnię głodnego dziecka” skazano ojca, Syła, na pięć lat więzienia. Tam mężczyzna przeżył, a żona Kława z pięciorgiem dzieci zmarła na wolności. Serhij Soroka z Talnego wspominał, że kiedy wrócił z uwięzienia z Komsomolska nad Amurem w 1933 roku, to wolność stała się dla niego gorsza od jakiegokolwiek więzienia. Więzień Mauthausen, Fedir Biłenko ze wsi Hordaszówka, pisał, że radziecki głód w 1933 roku był gorszy od faszystowskiego obozu koncentracyjnego — tam dawali jeść choć jakąś lurę. Przykład rodziny Prudiusów jest zarówno tragiczny, jak i nieco mistyczny. „Brygada uderzeniowa” wyczyściła u nich całe zboże. Ojciec Kłym zmarł z głodu. Ósemka dzieci spuchła. Matka Hafija Andrijiwna poszła do rady wiejskiej, żeby dali choć garść tego zboża, które zabrali, aby ratować dzieci. Przewodniczący ją zwymyślał, a ona nazwała tego, kto był na portrecie, i tego, kto siedział za stołem, przestępcami. Kobietę natychmiast aresztowano i skazano na najwyższy wymiar kary. Z dzieci-sierot przeżył tylko najstarszy Jakiw. Chłopak, na desperackie szczęście, dotarł do matki na zesłanie do Kazachstanu i tam oboje przeżyli. Przez całe życie J. Prudius wspominał, że nigdy nie jadł tak smacznie, jak w więzieniu. Od początku 1933 roku wymienione rejony ponownie włączono do obwodu kijowskiego. Jednak uruchomiony mechanizm wielkiego głodu zaczął się w nich kręcić z niszczycielską siłą. W marcu mieszkańcy rejonu babańskiego, w skład którego wchodziły wsie Wysznopil, Lehedzyne,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
