Сторінка · с. 13сторінка оригіналу ↗
Oni świecą nam…
Слово Просвіти, №48 за 2012 рік
Słowo — wędrówka przez katusze i cierpienia ku Światłu. O dziesięcioleciach cierpień w więzieniach, obozach koncentracyjnych i zesłaniach mocniej, niż powiedział ksiądz — poeta Jarosław Lesiw (1945—1991), i nie powiesz: Matko, dusza moja — rana rozpiętego Zbawiciela. Ale także w czarnych, beznadziejnych czasach poeci pracowali i walczyli:
A uparcie kamień pcha Syzyf,
Choć na szczycie wznosi się krzyż,
Pod nim rozpalone ognisko,
A ponad wszystkim — wielki mit.
(„Ludzkość”. Zenowij Krasiwski, lata życia 1929—1991)
Książka napisana jest zwięźle. Ale zawarto w niej tak wiele! I wszystko to zostało przelane na papier sercem autorki, która dobrze znała i Zenowija, i ojca Jarosława. Są tu problemy ukraińskiej tożsamości narodowej w latach 60.—80. XX wieku, poszukiwanie przez wymienionych poetów tożsamości narodowej i osobistej, rozumienie ich twórczości jako życiowego wyczynu, liryka niewolnicza i religijna, tematy Ojczyzny, domu, ojczystego języka, wreszcie wieczny temat Miłości, liryka intymna, bez której trudno wyobrazić sobie poezję.
Po tragicznej śmierci ukochanej żony Olenki Antoniw 2 lutego 1986 r. Zenowij napisał:
Modlę się. W smutku palę świece.
Ciebie nie ma. Jak straszno! Jak okrutnie!
Stoję jak palec — bezmiernie samotny
I kapię, jak te świece!
Jak napisała autorka książki, w tym wierszu poeta chyba bardzo zbliżył się do Boga… W intymnej poezji J. Lesiwa pani Maria subtelnie dostrzegła atmosferę niepokoju, poetycką gotowość rzucenia się w wir walki:
Ja jeden, ty jedna,
Sto rozłąk i strat,
Za krzyżami okna —
Czarny kwadrat nieba,
Uciekam w sen —
Woła okno,
Sercem biję na przełaj —
Nie rozbić. Nie dano!
Książkę wzbogacają dobre, ciepłe fotografie. Są tu portrety Zenowija i Jarosława, w tym portret Krasiwskiego autorstwa Opanasa Zalywachy, jedna z jego ilustracji do książki po-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
