Сторінка · с. 2сторінка оригіналу ↗
POLITYCZNA CENZURA — W 17. ROCZNICĘ NIEPODLEGŁOŚCI
Слово Просвіти, №49 за 2007 рік
Odmowa kierownictwa ZAT „Dniepro-kniha" (dyrektor wykonawczy H. Hubanowa, zastępca O. Kucenko) wykonania zawartej umowy na wydanie książki „Zapomniana Ukraina" („Wiekami i przestrzeniami"), motywowana rzekomą „troską" o prawdę, moralne zdrowie i międzynarodową zgodę uczniów szkół ogólnokształcących (prywatne wydawnictwo za państwowe pieniądze zaopatruje szkolne biblioteki w literaturę), to w rzeczywistości haniebny przejaw cenzury politycznej, mającej na celu dalsze ukrywanie przed opinią publiczną przykrych faktów i skutków kolonialnego carskiego i komunistycznego ucisku trwającego trzy i pół wieku, ukrywanie faktów otwartego urągania, znęcania się i niszczenia naszego narodu, wychowywanie nowych pokoleń mankurtów, zapominalskich, przekrętów i zdrajców, którzy nie znają i nie szanują ukraińskich obyczajów, tradycji, ojczystego języka, własnej kultury. Po to, by zachować i narzucić dorastającemu pokoleniu komuno-sowieckie wyobrażenia o duchowej jałowości, wtórności Ukraińców. Po to, by dalej plugawić nasze narodowe świętości i bohaterów. Jak inaczej ocenić żądanie O. Kucenko, by wykreślić z książki nawet wzmianki o pomniku Symona Petlury w Równem i o muzeum Stepana Bandery w Uhrynowie? A jeszcze – nie opowiadać o zamiarze hetmana Iwana Mazepy i sławnego koszowego Zaporoża Kostia Hordijenki, by wyzwolić swój naród spod moskiewskiego jarzma, ani o krwawej rzezi i rozprawie z obrońcami Baturyna jesienią 1708 roku. Nie „straszyć" pani Oleny przytaczaniem polskich protokołów z „Kodeńskiej księgi" o „ścinaniu i znaczkowaniu" kilku tysięcy powstańców Koliszczyzny. Nie przypominać o powstaniu chołodnojarskim 1919–1926 lat i wyzwoleńczej misji OUN-UPA. Nie piętnować sowieckich okupantów za popełnione zbrodnie przeciwko ludzkości w Zachodniej Ukrainie, w Bykowni i w Katyniu. Nie wyrzucać zagłady ukraińskiej elity duchowej. Nie proponować zamiast Leśnej Mawki Łesi Ukrainki „trzydziestoczwórek" i „klimowroszyłowek" przy wjeździe do rodzinnego miasta naszej wielkiej poetki. Nie ironizować nad wciąż jeszcze zakotwiczonymi gdzieniegdzie drogowskazami odległości do „stolicy naszej Ojczyzny Moskwy", nad całkowicie sterczącymi postaciami łysego kata i propagandową uliczną leninianą, która, jak szaszłyk, wciąż nadziewa miasta i wsie Ukrainy. Nie uważać Mykoły Ge za genialnego ukraińskiego malarza, a obrońcy Sewastopola Petra Kiszki za ukraińskiego śmiałka. Nie wyrzucać moskiewskim popom i hierarchom ich po bolszewicku „internacjonalistycznej" mentalności i szowinistycznej nostalgii odwiecznych kolonizatorów, którzy wciąż marzą o „trzecim Rzymie". Nie drwić z ich uznania cara Mikołaja Krwawego za świętego i przygotowań do kanonizacji konokrada i rozpustnika Gryszki Rasputina. Nie radzić „krymskiemu kozakowi" z naszywką rosyjskiej trójbarwnej flagi i dwugłowego orła na rękawie strzec gdzieś na przestrzeniach „potężnej i nieobjętej", a nie w Poczajowskiej Ławrze na Tarnopolszczyźnie. Nie krytykować pracowników muzeów za świadome zatajanie i wypaczanie historii Ukrainy. Nie wzywać krymskiej rządzącej elity do zmiany wielkomocarstwowo-szowinistycznego kursu skłócania i poniżania rdzennych etnosów. Hańba cenzorom z „Dniepro-kniha"! Nie warto, by urzędnicy Ministerstwa Oświaty materialnie wspierali takich nieudolnych wydawców! Precz z polityczną cenzurą prawdy o Ukrainie!!! Koledzy dziennikarze, pisarze, proświtianie! Okażmy patriotyczną spójność, sprzyjajmy przebudzeniu świadomości narodowej i odrodzeniu Ukraińców jako samobytnego etnosu! Dążmy do tego, by były „W swojej chacie — swoja prawda, i siła, i wola!"
Ojciec Jurij MYCYK, doktor nauk historycznych, profesor Narodowego Uniwersytetu „Akademia Kijowsko-Mohylańska”, Mykoła CZABAN, zasłużony dziennikarz Ukrainy, pisarz-krajoznawca, Jurij SZKOWYRA, kandydat nauk geologiczno-mineralogicznych, pisarz, Borys MATIUSZCZENKO, dziennikarz
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
