Сторінка · с. 6сторінка оригіналу ↗
«Jestem dumny z tego, że jestem proświcianinem»
Слово Просвіти, №50 за 2012 рік
Dokończenie. Początek na str. 1. W drogę nikt się nie zgłosi, wyruszę sam. Bardzo duża korzyść z podobnych podróży. Choćby to, że spojrzałem na Ojczyznę, na rodaków oczami pieszego podróżnika, pielgrzyma. Nie bez powodu dawniej ludzie pieszo chodzili na pielgrzymkę do Kijowa. To też oświecenie, droga oświeceniowa — misja. „Ukraina jest jedna”, „Nie ma języka — nie ma państwa” — te postulaty niosłem dzieciom do szkół i studentom na uczelnie, a one napełniały pozytywem zarówno tych, do których przyszedłem, jak i mnie. — W jakich szkołach Pan był? — Odwiedziłem z dziesięć szkół. Szczególnie zapamiętałem spotkania w szkole we wsi Krywuszi w rejonie krzemieńczuckim, bardzo miłe przyjęcie było w Krzemieńczuckiej Szkole Zawodowej nr 6, gdzie odbyłem serdeczną rozmowę. A bywało, szedłem wsią, wujek wybiega z widłami na ulicę i krzyczy: „Co, już się zaczęło!?” Ma na myśli rewolucyjny marsz na Kijów. Lud jest na progu wybuchu. We wsi na Kirovohradszczyźnie podszedł do mnie siwowłosy starzec i mówi: „Przywódcy nam trzeba — Karmaluka, dowódcy, a my wesprzemy”. — Czy były wobec Pana przejawy agresji? — Tak. Na obrzeżach Zaporoża trzy psy długo szczekały, więc wyłamałem sobie ten oto kij… A tak, spotykałem tylko dobrych, wrażliwych ludzi. Wszędzie dawali nocleg, karmili, swojego namiotu nie rozkładałem ani razu. Wspierali mnie głównie w oddziałach „Proświty”, które wcześniej powiadomiłem o swojej trasie. Bywało, że na oślep zwracałem się do sołtysów, mieszkańców — wszyscy pomagali. Nie spotkałem żadnego złego człowieka i nastrój mam dobry. Jedyne, co smuci, to stan Ukrainy, stan samej wsi, która bardzo cierpi, natychmiast trzeba coś robić. Ukraiński naród musi się zorganizować i wziąć inicjatywę w swoje ręce. — Jak? — Jestem proświcianinem, więc moją bronią jest słowo, a są kozacy, to oni mają swoje… Jeśli władza nie słucha słów, to trzeba, żeby kozacy przemówili, a my kozaków wesprzemy. Cały miesiąc od rana do wieczora modliłem się do Boga za siebie, bliskich, za Ukraińców, Ukrainę. Być może moja podróż rzeczywiście przyniosła pozytywne zmiany. Tylko tym żyłem, o tym myślałem — będzie lżej, weselej. — Czego życzy Pan proświcianom w święto? — Życzę wszystkim proświcianom zapału i dokonywania niebanalnych czynów w imię Ojczyzny, bliskich i wszystkich ludzi dobrej woli. Na Majdanie Niepodległości sfotografowałem Ołeha Tkaczenkę w kręgu prośwician, którzy wyszli go powitać i których twarze są znane całej Ukrainie. Rozmawiał Ołeksandr ŁYTWYNENKO. Zdjęcie autora. Wkrótce gazeta „Słowo Proświty” wydrukuje dziennik podróży Ołeha Tkaczenki.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
