Сторінка · с. 7сторінка оригіналу ↗
Gorzknie!
Слово Просвіти, №50 за 2012 рік
Ihor SAJENKO, m. Ługańsk
Napisać tego listu skłonił mnie wpis „Czekolada z posmakiem goryczy”, zamieszczony w 48. numerze „Słowa Proświty” w tym roku. Widać, że jego autor Maksym Striha szczerze troszczy się o język ukraiński. Oburza go zastępowanie na towarach ukraińskich producentów napisów w języku ukraińskim napisami w języku rosyjskim. To rzeczywiście wywołuje u Ukraińców sprzeciw i oburzenie. Chcę jednak zwrócić uwagę czytelników na coś innego. W swoim wpisie autor wspomniał o міні-маркет, блендер i білборд. Jeśli chodzi o te słowa, nie ma u niego ani oburzenia, ani nawet choćby uwag. Używanie zapożyczeń, które w dużej liczbie pojawiły się w języku ukraińskim w ostatnim czasie, jest, jego zdaniem, czymś naturalnym. Jakoby język ukraiński nie stoi w miejscu — rozwija się i wzbogaca, ponieważ pojawiają się nowe rzeczy, pojęcia, zjawiska itd. Języki wszystkich narodów nie stoją w miejscu i rozwijają się, ale na różne sposoby. Jedne narody tworzą nowe słowa na podstawie rdzeni rodzimych słów albo poszerzają znaczenia już istniejących słów swoich języków. Zapewne wzorcem takiej drogi rozwoju jest język angielski. Istnieje jednak inna droga. Nowe terminy, pojęcia i zjawiska są słowami zapożyczonymi — obcojęzycznymi. Co więcej, w słownikach tych języków rodzime słowa w szeregu synonimów spychają się na ostatnie miejsce, często z adnotacją (przestarzałe), albo w ogóle się je wycofuje. A społeczeństwu w większości jest to obojętne. Języki, które „rozwijają się” tą drogą, stopniowo zanikną. Zatem dokąd zmierza obecnie język ukraiński? Wymieńcie jakieś
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
