Сторінка · с. 8сторінка оригіналу ↗
„JA POWOLI ZACZYNAM ROZUMIEĆ…”
Слово Просвіти, №52 за 2004 рік
Mieszka w Iwano-Frankiwsku wszechstronnie uzdolniony i bardzo dobrze wychowany chłopiec, którego od dawna uważamy za przyjaciela redakcji. Obserwujemy, jak dorasta i twórczo się rozwija, a jego rozmyślania i spostrzeżenia, które czasem przysyła do „Słowa Proświty”, zawsze napawają nas miłym zdziwieniem.
MÓWI PRAWDĘ
Fot. Hanna Oborska
Pojechałbym zimą na kilka dni do Kijowa, a latem z mamą nad morze. Jeszcze nigdy nie widziałem morza. Gdybym znalazł skarby Dowbusza, to już dawno kończyliby budować cerkiew Tarasa. Moja mama zna wiele ciekawych legend o Dowbuszu. Ale gdy usłyszała, co zamierzam, przestraszyła się. I wymyśliła coś takiego: że teraz ziemię nawozi się obornikiem, a Dowbusz nawoził złotem i srebrem, dlatego nasze Karpaty są takie piękne. Ach, pojadę w góry, tam gdzie bywał nasz Dowbusz, i poszukam tego złota, tego, które kiedyś ukrywał. Byłem w Worochcie.
Mówią: „W Kosowie szukaj”. Długo szukałem w Jaremczy i tu, nawiasem mówiąc, domyśliłem się, że to złoto to mój kraj.
Mama zaprenumerowała gazetę „Słowo Proświty” na kolejne pół roku. Słyszałem w radiu, że zmarł Dmytro Biłous. Płakałem. A potem pomyślałem, że trzeba w niedzielę pójść do cerkwi i zapalić świecę za spokój jego duszy. Tak też zrobiłem.
POŚWIĘCONE PAMIĘCI DMYTRA BIŁOUSA
No cóż, to już wszystko. Życie się skończyło. Powrotu stąd nie ma. Lecz on jest poetą, a poeta nigdy nie umiera, jego wiersze się czyta i uczy, bo słowo jest wieczne. Jest czarodziejem, bo czarował barwinkiem i w każdym słowie dostrzegał cud. O dziwo! Cud kalinowy wyrośnie mu na mogile, i będą brzmieć słowa, miłe aż do bólu: „Jaki język kochacie najbardziej? Ten, którym śpiewała kołysankę matka rodzima”.
Na tym kończę mój list. Do widzenia. Z poważaniem —
z
Bohdan BŁENDIUK, m. Iwano-Frankiwsk
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
