Сторінка · с. 3сторінка оригіналу ↗
KANIW MÓWI „TAK!”
Слово Просвіти, №52 за 2004 рік
swojego życia bez odwiedzin świątyni. Tak więc 21 maja 2000 roku, będąc już premierem rządu, zabrał na pielgrzymkę do Tarasa Szewczenki swoje dzieci — starszą córkę, syna i maleńką wnuczkę, która miała zaledwie trzy miesiące. Była to prywatna wizyta rodziny Juszczenków u Tarasa Szewczenki. Liczni goście serdecznie powitali Wiktora Andrijowicza, życzliwie rozmawiali, sercem uwieńczyli go swoimi pieśniami. Tego samego dnia wziął udział w poświęceniu kamienia pod przyszły pomnik Iwana Pidkowy, który oddał życie za chrześcijańskie ideały i wolność Ukrainy i został pochowany w Kanowie. Ten pomnik zaporoskiego hetmana, dzieło lwowskiego rzeźbiarza Petra Kulika, wykonany na Żytomierszczyźnie i ustawiony na brzegu Dniepru, symbolizuje jedność narodu ukraińskiego w przestrzeni i czasie. Podczas tej wizyty na przełomie tysiącleci poruszono kwestię państwowego programu kompleksowego rozwoju Kanowa oraz gruntownej rekonstrukcji Muzeum Tarasa Szewczenki — godnych Wielkiego Kobzarza i naszego narodu w XXI wieku. Zazwyczaj obietnice wysokich urzędników o przemianie Kanowa w ogólnoukraińską Mekkę bardzo rzadko się spełniały, a często pozostawały pustymi słowami. Lecz tym razem słowo stało się czynem. I już po krótkim czasie premier wydał polecenie rozpoczęcia przygotowań do rekonstrukcji rezerwatu wraz z innymi obiektami miasta, przeprowadzenia remontu dróg i instalacji inżynieryjnych, renowacji zabytków, dokończenia budowy Domu Kultury, zapewnienia specjalistom mieszkań. Od tego spotkania rozpoczęła się żmudna praca nad opracowaniem dokumentacji, pozyskiwaniem środków budżetowych do państwowego programu, którym osobiście opiekuje się premier. Dla mieszkańców Kanowa to dziesiątki dodatkowych miejsc pracy, setki tysięcy hrywien wpływów do budżetu. A w perspektywie (przy znacznym wzroście napływu turystów do odnowionego kompleksu muzealnego) — znaczny wzrost dochodów z handlu, obsługi transportowej licznych gości miasta, rozwój infrastruktury społecznej regionu. Z Wiktorem Juszczenką, mężem stanu nowej generacji, wiąże się także wyjątkowe wydarzenie — przeprowadzenie w Kanowie historycznego posiedzenia rządu „Zboże Ukrainy 2001—2002”. Przed rozpoczęciem pracy ministrowie i kierownicy resortów z nieudawaną ciekawością słuchali przewodnika, pragnęli poznać historię życia i twórczości Proroka narodu, uświadomić sobie historyczną drogę narodu ukraińskiego, czując swój udział w dalszym postępie Ukrainy. Tak swoją drużynę nastroił Wiktor
W Kaniwie, 22 maja 2004 roku
Andrijowicz. Przyjęty tego dnia program zabezpieczenia zbiorów z 2001 roku w wysokości 38 mln ton, czego w niepodległej Ukrainie jeszcze nie bywało i w co nie wierzyli prawie wszyscy — poza Wiktorem Juszczenką i jego zwolennikami — dał potężny impuls produkcji rolnej, ponieważ postanowiono terminowo i w pełnym zakresie udzielić kredytów na zakup nasiennego ziarna, środków ochrony roślin, paliwa i sprzętu do należytej uprawy ziemi. Wydawałoby się — jakie to ma znaczenie dla Szewczenki i Tarasowej Góry? Ale Wiktor Juszczenko rozumiał, że odrodzenie narodu jest możliwe jedynie pod warunkiem istnienia idei narodowej, a osiągnięcia gospodarcze zawsze wiążą się z duchowym wzrostem. Tak było w Niemczech, w Japonii, w Polsce, u naszych sąsiadów z krajów bałtyckich. I już w następnym roku ta żmudna, planowa i profesjonalna praca przyniosła rezultat — zbiór w wysokości 39,7 mln ton, że
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
