Сторінка · с. 1сторінка оригіналу ↗
Żegnaj, przestępny!
Слово Просвіти, №52 за 2008 рік
Ljubow Hołota
Drodzy Czytelnicy „Słowa Proświty”! Zwracam się do Was, gdy do upragnionej chwili połączenia dwóch wskazówek na sakramentalnej „12” pozostaje jeszcze dokładnie tydzień i… jedna sekunda. Właśnie tak — jedna sekunda. Najdokładniejszy na świecie zegar atomowy, który kontroluje czas, według którego żyje nasza matka Ziemia, nieprzekupnie dowiódł, że 2008 rok jest najdłuższy ze wszystkich ostatnich szesnastu lat: oprócz należnego rokowi przestępnemu dodatkowego dnia ma on także dodatkową sekundę. Nie wiem, czy różne kalendarze przewidywały tę chwilę, ale nasze telefony komórkowe, timery, zegary elektryczne różnych rodzajów i przeznaczeń na pewno ją uwzględnią. Nawet nie zauważymy ani nie odnotujemy, jak wykorzystamy tę dodatkową sekundę, ale całkiem prawdopodobne, że przyda nam się, by powiedzieć radosne „tak!” albo stanowcze „nie!”, uśmiechnąć się do bliskiej osoby, dotknąć dziecka, uchwycić w obiektywie własnego oka coś niezwykłego. Być może ta dodatkowa sekunda jest przypomnieniem o tym, jak wiele znaczy chwila i że nie warto lekceważyć ulotnych sekund we własnym losie. A jednak — nigdzie nie zniknęła, ta nasza, znana z dzieciństwa noworoczna niecierpliwość: chce się szybko dożyć Nowego Roku, zostawiając staremu wszystko, co złe, niezdrowe, nieakceptowalne i niewygodne. A takiego 2008 roku było sporo, i takiego wyczerpującego napięcia, że jak tu nie przypomnieć sobie wszelkich astrologicznych przestróg co do podstępności przestępnego roku Szczura? Nawet wszelkie środki działalności astrologicznej, na przykład szklane kule zdolne pokazywać przyszłość, blakną wobec tego, co działo się z nami i w Ukrainie. Przypomnijmy sobie i my nasze osiągnięcia i straty, starając się trzymać kalendarza i zgadując, co na zawsze zapisze się w karbach roku 2008. Oczywiście, jak przystało
ją na święto, chce się mówić o dobrym i wiecznym. Ale… Zresztą sama państwo miało wiele powodów, by tłumić gorycz rozczarowań. Chyba najbardziej z nich — decyzja Szczytu państw — członków NATO o nieprzyjęciu Ukrainy do PDCz. Kwietniową gorzką pigułkę nieco osłodził majowy miód — 16 maja Ukraina stała się 152-im pełnoprawnym członkiem Światowej Organizacji Handlu. Obecnie, w warunkach światowego kryzysu, zastanawiamy się: na ile to pomoże nam go pokonać? Ogółem rok 2008 pod wieloma względami można porównać z 1991-szym. Te lata wejdą do historii jako takie, które radykalnie zmieniły świat. W 1991 roku, który miał decydujące znaczenie dla kształtowania się Ukrainy jako suwerennego państwa, nastąpiło przejście od dwubiegunowego porządku świata do jednobiegunowego — zniknęła jedna z dwóch supermocarstw — Związek Radziecki, i „wczorajszy” świat, jaki znała planeta, zniknął wraz z nim. 2008-y również zmienił wszystko, do czego przywykła ludzkość przez te 17 lat. Byliśmy świadkami kolejnej zdecydowanej przemiany: porządek świata znów się zmienił. Tym razem pod zagrożeniem znalazła się jednobiegunowość — dominująca pozycja USA zniknęła błyskawicznie — wraz ze stabilnością światowej gospodarki, opartej na tej hegemonii. 17 lat temu świat zmieniła obudzona świadomość narodowa, dziś — światowy kryzys finansowy. W 1991 roku wśród politologów świata wybuchły dyskusje o globalnej przyszłości, brzmiały argumenty „za” i „przeciw” istnieniu jedynego i unikatowego światowego hegemona, o potrzebie równowagi sił itd. Przeciwnicy dwubiegunowości przekonywali o stabilności nowego porządku świata i podkreślali jego bezpieczeństwo dla wszystkich państw — przy braku konfrontacji i konkurencji między dwiema wiodącymi siłami świata nie istnieje również niebezpieczeństwo otwartego konfliktu między nimi, który groziłby trzecią wojną światową
wojną (jaką niemal stała się „zimna wojna”), a może nawet wyniszczeniem ludzkości. Dlatego demokratyczna Ukraina tak pragnęła stać się pełnoprawnym członkiem światowej i europejskiej wspólnoty, a zwłaszcza w 2004 roku wydawało nam się, że wszędzie czekają na nas z otwartymi ramionami. Jednak jednobiegunowy świat jest znacznie bardziej wrażliwy, niż mogliśmy się spodziewać. To, co uchodziło za główne dobro globalizacji, okazało się także główną piętą Achillesa świata: wzajemna zależność gospodarek narodowych oraz narodowych infrastruktur finansowych i rynkowych stała się główną przyczyną przerażającej skali kryzysu. W szczególnie wrażliwym położeniu znalazły się te państwa, których waluta narodowa i ogólny system gospodarczy były zbyt zależne od systemu gospodarczego i waluty narodowej Stanów Zjednoczonych. W pełni taka zależność odczuwa się także we współczesnej Ukrainie: przednoworoczne bankowe „gry” dolarem i hrywną w jednej chwili zrujnowały nasz dobrobyt, zepchnęły i tak chwiejną pozycję „klasy średniej” i pogrążyły uboższą warstwę Ukraińców na samo dno, pozostawiając ich niemal na łasce losu. Wszak wsparcie socjalne Ukraińców zawsze opierało się na ich własnych rękach i ziemniakach, wyhodowanych własnoręcznie na wiejskich ogródkach… Ponadto nierozwiązany dotąd konflikt w najwyższych szczeblach władzy daje niewiele nadziei na to, że obecny kryzys nieuchronnie doprowadzi Ukrainę do pomyślnego rozwiązania, odrodzenia i wzrostu potęgi gospodarczej. Tymczasem także w innych państwach wielu nazywa kryzys 2008 roku „najnowszą Wielką Depresją”. Jednak takie porównanie budzi strach, bo wszyscy dobrze pamiętamy, czym zakończyło się narastanie sił „na przekór” i pragnienie ustanowienia światowej dominacji.
Zakończenie na str. 4
SERCE INKÓW BLISKIE UKRAIŃSKIEMU
12–13
Dobrowolne ofiary „Na Cerkiew Kobzarza”: MBF „Ukraińska Rodzina”, nr rachunku 26045200145101 w Podilskiej filii AKB „Kijów”, MFO 320401, ZKPO 21709106
ŁĄCZNIE NA RACHUNKU CERKWI TARASA — 903 511 hrywien 00 kopiejek
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
