Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

NA ZDOBYCIE NARODOWEJ NAGRODY

Слово Просвіти, №68 за 2000 рік

przypomina coś podobnego, tyle że z istotną różnicą: w przypadku akademika stan przedśmiertny i samopoczucie zapisywali jego pomocnicy, a w przypadku poety Borysa Necherdy robił to on sam. I, sądząc po wierszach, proces był intensywny, długotrwały i bolesny. Był to twórczy i moralno-estetyczny wyczyn poety. Jeśli rozpatrywać «Ostatnią książkę» jako swego rodzaju kardiogram, to wyraźnie zarejestrowane są na nim zdrowie duchowe, filozoficzno-stoicki sceptycyzm i mądre samobiczowanie z globalną ironią, dotyczącą spraw i zjawisk historycznych, społecznych i politycznych. W tekstach i podtekstach książki jest «rozlana» afirmująca życie, wszechogarniająca «substancja poezji», zdolna łamać czarne ramki i pokonywać czas kalendarzowy, gotowa pobudzić współrodaków do tego, by rozcięli «na amen zawiązany euroazjatycki węzeł Gordyjski». Najwyraźniej w czarne ostatnie dni narodowy poeta myślał o tym, co dręczyło go już w młodości, gdy pisał na początku lat 60.: O koronowana Rosjo! — Bicz i piernik w ręku... Lecz po drogach siekiery sieją nią oślepli śpiewacy. Niedarmo też wiersz «Dowolny komentarz do «Słowa o wyprawie Igora», skąd wziąłem wers o «węźle Gordyjskim», kończy się wieloznacznym kalamburem: Bo wszystko reszta — to koza nostra i zaczepny Nostradamus. Sądząc po wielu wierszach, w dramatyczne chwile swojego gasnącego, lecz nieskorzonego chorobą życia

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин