Сторінка · с. 14сторінка оригіналу ↗
kе%…-д Š`k`k`i
Слово Просвіти, №68 за 2000 рік
* * *
Fale mirażu. Miraże. Droga drży, biegnie, strumieniują zamki ponad chmurami, strumieniuje miasto ponad chmurami, choć bierz, oprawiaj w ramkę i — na wystawę impresjonistów...
A wieczorem biednie w polu. Wracają owce z pastwiska, w kawałkach niebieskiej soli wylizują okrągłe czasze.
Zwisa kłakami runo i trochę od tego smutno, i pachnie mi kuleszem, co w trójnogu nad ogniem.
A, z początku taki płomienny, ogień słabnie, więdnie i na pochylone ramiona przymierza szatę mniszą.
Na wysokim osokorze znów ostrooka sroka niby o wszystkich szczebiocze, i pies nieustannie szczeka na wysokie gniazdo srocze, które jak czapka Monomacha.
Lecz już na tym osokorze dogasa na wierzchołku dzień. Po cichą wodę i pierwsze gwiazdy mama z wiadrami idzie.
I pachną bzy gwiaździste, co nocują i dnieją w chacie i wcale nie zwracają uwagi na radość twoją czy smutek. I, jak do tureckiego sztandaru, półksiężyc przywarł do zasłony. I trąci naftą trochę od lampki w kącie. I łabędź na dywaniku nad naszym z mamą łóżkiem, gdzie, otrzymawszy razy, nadęły się poduszki, na które narzuca haft, zaglądając w szyby, wisienka.
I ja, co pływałem z Jazonem, zmęczony, całkiem senny, w rodzinnej już stronie z księciem Igorem — na koniu.
My skaczemy, skaczemy, skaczemy... i już nie pojąć mi, czyja to cień na ścianie i kto obok mnie płacze.
* * *
Ty płaczesz? Płacz. A za łzą trawa, rosa, dziecięcy ślad, który obojętną stopą jeszcze nie zadeptany, jak świat.
I ty idź, idź po nim, po śladzie tym, jak do domu, idź na oślep, jak po wierszu, łzą oczy zasłoniwszy.
Niech ono w tobie popłacze to dziecięce coś, dziecięce, które, choć jak go tłumaczysz, a pozostaje sobą, jak za górą, za łzą, w której świta głębia, gdzie nawet świat ten z biedą — zaledwie nuta czarowna harmonii nadświatowej.
* * *
A już w moim teremie złotowierchim dach zawalony...
Klucząc, jak ślepiec, ucieka w step Doniec i długo stepem jesiennym biegnie z ogniem na grzbiecie.
I chmura nad nim krwawa płynie, jak wroga sława, jak znamię w śnie Jarosława.
* * *
«Chorągwie nad stepem szerokim rozwiewają się w różne strony, jedne Ruryka, inne — Dawida...» — Tak autor «Słowa» powiadał.
Czajka płacze «ky-hy, ky-hy»,— nie złączyć jej brzegi. Rozgraniczony świat, płacze samotny ślad.
Wspólną w dzieciństwie mowę zapomniały mój gest i słowo. Ręce lecą w różne strony, niby w ciemną noc, i tylko świeca rozłąki złączy na piersiach ręce.
Płacze moje imię, na dwa rozpadając się «ja». Skłonię się nad swoim Dońcem — Z-pod twarzy wypływa twarz.
W czarnych objęciach węża płacze moja nadzieja, płacze w jego pętli, odrywając się od ziemi. A ją pociesza wąż, język rozdwoiwszy swój.
* * *
Zubożałe korony szeleszczą i tak znoszone są ich cienie, że nie zacerować pajęczynie, i kwiaty poszarzały w sianie — nie odróżnić, nie poznać.
A wiatr szmatami rozniósł żagle płynącego lata i, niby falami przybity, pod brzegiem czernieje las.
I już nie świeci purpura, jak złote wrogie strzały, które w sokoła leciały i gęsto padały w Doniec.
Nikt nie skacze za tobą, nie słychać strzał nad głową, ale strzałą każda chwila leci i pragnie zatrzymać cię swoją goryczą.
* * *
Na niebie wysokim śpiewający ptak, — i spragniona strzała wylatuje napić się.
Ptasiego jej nie dostać skrzydła, lecz pieśń twoją przerywa strzała.
Strzałę z piersi ty, rękami, szarpnięciem wyrywasz razem z czerwonym strumieniem, i skapuje kropla z ostrza strzały na białe włosy trawy-ostnicy.
Jeszcze ptak leci, jeszcze wysokie echo, lecz już mgli się w oczach dal.
Wierzbę płaczącą, objąwszy za pień, nad przepaścią wstrzymuje siwa mgła.
A pieśń, co pragnęła do Boga dojść, jak świeca łzą, spływa z wysokości.
* * *
Za cieniem cień do widnokręgu garbiąc się ruszała, szła, za cieniem cień, szerokim polem i długą drogą lemiesza.
Za cieniem cień do widnokręgu, gdzie urywała się dal, gdzie niby szczęście idzie po kole i wszystkich omija, wymija.
Za cieniem cień do nieboskłonu, a światło z nieba w mgle słupem lało się, strumieniowało, stało Spasem na roli.
I ja w węzełku korzeni trzymałem nabyte przez lata i przypadałem do pola cieniem swojego pochylonego krzyża.
* * *
Nie tylko po wardze, między palcami — ciekło, zbiegało i znikało skradkiem, ono w tobie, i ty, niby źródło, gdzie matczyna chroni ciemność wszystko, co było, napełniło po brzegi
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
