Сторінка · с. 7сторінка оригіналу ↗
Ukraińcy w Rosji boją się prześladowań
Слово Просвіти, №74 за 2000 рік
nauczaliśmy w niedziele języka i historii Ukrainy. Z czasem dyrektor dawał do zrozumienia, „żeby czegoś nie wyszło”, a nieopłacany entuzjazm nauczycieli gasł, i miałem dość płacenia sprzątaczce z własnej kieszeni. Szkoła umierała... Ale mijał jakiś czas i znowu otwieraliśmy (na własny koszt) szkołę... Do dziś nie mamy ani jednego etatu nauczyciela czy kierownika kółka, artystycznego kierownika chóru. Nie mamy też kącika na bibliotekę, na pracę kółek itp. Taka oto rzeczywista sytuacja, panie Kijaszko. Dobrze zna nasze problemy obwodowy minister edukacji i kultury, burmistrz i gubernator, do których regularnie piszę. „Wynajmijcie, mówią, i płaćcie!”. Ciekawe, a ile płacą rodzice Rosjanie za wynajem szkół na Ukrainie? Może odpowie mi pan, panie Kijaszko?! Nie chcę skarżyć się na naszych obwodowych ministrów. Jak jednak może urzędnik na prowincji podjąć decyzję w sferze narodowej, jeśli w państwie traktuje się ją jako czynnik „wewnętrznego zagrożenia”, jeśli rosyjski establishment nadal postrzega ukraińską niepodległość jako nonsens, jeśli ukraińska władza dotąd poważnie nie zainteresowała się sprawami swojej diaspory w Rosji, jeśli..., jeśli...? Ale jednocześnie nie chciałbym urazić niektórych moich kolegów, utalentowanych ludzi i entuzjastów. Chodzi o W. Babenkę w Baszkortostanie, O. Szewczuk w Republice Komi. Można by wymienić jeszcze kilka nazwisk, z którymi wiążą się pewne sukcesy ukraińskiej kultury w Rosji. Niestety, to raczej wyjątek, a nie reguła. Talent W. Babenki realizuje się w republice narodowej, gdzie prezydent sam wie, czym jest asymilacja. W zdecydowanej większości wszystko, co osiągnęliśmy w Federacji Rosyjskiej, opiera się wyłącznie na entuzjazmie aktywu obywateli. Realnego wsparcia dla ukraińskiej kultury w Rosji nie ma. To fakt, którego nie sposób ani zaprzeczyć, ani... Jeśli już bierzecie się za cytowanie, to postarajcie się pisać poprawnie, szanowni dowcipnisie, bo przypominacie sytuację: „Tej książki nie czytałem, ale wiem, że jest zła”. A co do tekstu, to brakuje tu M. Gogola! W artykułach pełno protekcjonalnego tonu i eklektyzmu, a logiką nie pachnie. Czytam nowy artykuł w „Izwiestijach” pod tytułem „Iwanowicz i Iwanowna — a jednak Moskale”. Oto jaką odpowiedź udziela w nim radca Ambasady Rosyjskiej w Kijowie, pan Łoskutow, na pytanie L. Taniuka, dlaczego w Rosji nie ma ani jednej szkoły ukraińskiej: „...strona rosyjska jest gotowa do omówienia tej kwestii... ale te przykłady nie mogą mieć charakteru jednostronnego”. Oto! „Strona” dopiero jest gotowa prowadzić rozmowę, a już stawia warunek „oko za oko”. Teraz my, Ukraińcy w Rosji, będziemy przedmiotem targów. Otwieram kijowską „rosyjskojęzyczną” gazetę „Fakty” (23.02.00) i wnikam w logikę M. Jewhraszyny... Nasuwają się skojarzenia z przysłowiami w rodzaju „W ogrodzie bez, a w Kijowie wujek” albo „Z chorej głowy na zdrową”. Pod nagłówkiem „Jeszcze A. Lincoln powiedział, że dom podzielony na pół nie może stać. A chata?”. Autorka cytuje pewnego charkowianina, J. Szczohola: „Wznoszenie ścian na popękanym fundamencie weszło u nas w nawyk. Byli bogaci i biedni, czerwoni i biali, członkowie partii i bezpartyjni..., tym razem podzielili według kryterium językowego...” I wszystko to ma, zdaniem autorki, świadczyć na korzyść „dwujęzyczności”. Szanowna Jewhraszyno, proszę przemyśleć to, co napisano, z pozycji zdrowego rozsądku. Mądry był A. Lincoln! Bo właśnie „dwujęzyczność”, którą chciałaby pani utrwalić, obok podzielonego Kościoła, podzielonej Rady Najwyższej, podzielonej orientacji na Wschód i Zachód, rozłupuje fundament ukraińskiego domu. Przy tym należałoby zaznaczyć, że nie „tym razem podzielili”, lecz już dawno, i nie my sami to dla siebie robiliśmy. A właśnie tacy, jak
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
