Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

ZIEMSKIE SPOJRZENIE NA SPRAWY NIEBIESKIE

Слово Просвіти, №75 за 2000 рік

drugorzędnej kwestii przywrócenia jedności prawosławia na Ukrainie. Obelżywe słowa „Łapikury z Łapikurzychą”, ich „komentarze” z kuchni UT-1, zwyczajowe prowokacyjne stygmatyzowanie tych, którzy „nie ulegli” idei świątecznych czy innych politycznych przedsięwzięć znanej siły politycznej — oto i cała reakcja władzy na początek nowego konfliktu wyznaniowego, sprowokowanego przez tę samą władzę. Dziwne, że zleceniodawcy i właściciele UT-1 nie rozumieją: podobny zachłanny słowny haft „kozaczkiem” nie jest w stanie załatać chorągwi tych, którzy w słowach są za jedną lokalną Ukraińską cerkwią, a w czynach — niszczą to, co już zrobiono w imię tej idei. Dziwne, że w naszych czasach, kiedy Rosja, nie kryjąc się, przywłaszcza historyczne dziedzictwo Rusi Kijowskiej ze wszystkimi składnikami, w tym religijnymi, Prezydent Ukrainy Ł. Kuczma (czytaj „Uriadowyj kurjer” z 13 lipca 2000 r.) „w związku z obchodami jubileuszu 2000-lecia Narodzenia Chrystusa oraz zważając na apele organizacji religijnych w sprawie przekazania im budynków kultu” wydaje polecenie Premierowi W. Juszczence, aby „do 1 sierpnia bieżącego roku rozpatrzył kwestię uchylenia Postanowienia Rady Ministrów USRR nr 83 z 5 kwietnia 1991 roku »O wykazie budynków kultu — wybitnych zabytków architektury, które nie podlegają przekazaniu w stałe użytkowanie organizacjom religijnym«”. Kto w naszych czasach może zaręczyć pewnością, że Sobór Zaśnięcia Matki Bożej Ławry Pieczerskiej nie podpada pod to „uchylenie” i nie stanie się „reżimowym soborem” Cerkwi Moskiewskiej, dokąd Ukraińcom innych wyznań wstęp będzie wzbroniony?! Próżno mówić, że podobne minowanie narodowej świętości zada niepowetowany cios ukraińskiemu prawosławiu, podważy autorytet Ukrainy na świecie i, bez wątpienia, wzmocni Moskwę — nie, nie w wierze, a w jej drodze do uzyskania upragnionego statusu „trzeciego Rzymu”, wszak rozrywając na kawałki samą ideę zjednoczenia Ukraińskiej cerkwi, Patriarchat Moskiewski widzi swoją następną ofiarą Konstantynopol. Zatem, jak widzimy, sierpniowych wydarzeń nie warto uważać za przemijające i minione, choćby jak bardzo nie chcieliby tego ci, którzy, nazwawszy nas chuliganami i buntownikami, po kryjomu robią swoje. Temat pozostaje otwarty... Chciałoby się tego komuś czy nie, a sierpniowe wydarzenia wokół poświęcenia Soboru Zaśnięcia Matki Bożej w Ławrze przez moskiewskich popów w dziewiątym roku niepodległości wyraźnie określiły rzeczywisty stan rzeczy: od kogo zależy wyższe kierownictwo Ukrainy, jak i w jakim stopniu. I swoją podległość „starszemu bratu” chcieliby dobrze zamaskować przed własnym narodem. Oto dlaczego akcje protestacyjne UCP Patriarchatu Kijowskiego, „Proświty”, dziesiątek patriotycznych organizacji i ruchów zostały nazwane „chuligańskimi działaniami” poszukiwaczy politycznego autorytetu. (Pewnie, odwrotna strona — UCP Patriarchatu Moskiewskiego, która na dwa tygodnie przed wspomnianymi wydarzeniami wystawiła pikietę z dadzibao „Nie oddamy świętości psom”, postrzegana jest przez organy państwowe jako kanoniczna twierdza tego autorytetu.) Wszystkie kanały telewizyjne i radiowe Ukrainy, relacjonując tragedię „Kurska”, którego jedną trzecią załogi stanowili Ukraińcy, zgładzeni, tak jak ich pobratymcy, całkowicie radziecką logiką obecnego rosyjskiego kierownictwa — nigdy uczciwie i w porę nie podawać wszystkich informacji opinii publicznej — nie domyśliły się lub nie ośmieliły się napomknąć o oczywistości: powierzanie żywotnie ważnych obiektów państwowych Rosji jest śmiertelnie niebezpieczne. Musiał to potwierdzić sam prezydent Putin, kiedy zadymiła wieża Ostankino: „Pożar na wieży Ostankino pokazuje, w jakim stanie w Rosji znajdują się żywotnie ważne obiekty i cały kraj ogółem”. Ale nasi włodarze — ufają. Co więcej, są gotowi stanąć w obronie rosyjskich interesów i, ryzykując nie własnym stanowiskiem, a przyszłością narodu, pozwolić włożyć minę o opóźnionym zapłonie w fundamenty ukraińskiej świętości. Mniejsza o to, że odbudowano ją po „strategicznych” działaniach radzieckich minerów, że Moskwa nalega na pełną zależność i podporządkowanie ukraińskiego prawosławia Patriarchatowi Moskiewskiemu, a sobór archirejski w Moskwie oraz osobiście patriarcha Aleksy II lekceważąco odnieśli się do apelu Prezydenta Ł. Kuczmy, demonstrując pogardę i uprzedzenie do ukraińskiej władzy i państwa, które dba o utworzenie jednej lokalnej Ukraińskiej cerkwi prawosławnej. Co więcej, nie zważając na protesty ukraińskich obywateli i partii politycznych, Leonid Kuczma występuje z ostrym oświadczeniem, a potem bierze udział w poświęceniu Soboru Zaśnięcia Matki Bożej przez przedstawicieli UCP Patriarchatu Moskiewskiego, jakoby podzielając definicję przeora Ławry Pieczerskiej Pawła o tym, że tylko Cerkiew Moskiewska jest kanoniczna, a wszystko inne to sekty... Na lewo i prawo powtarzając, że „u nas cerkiew jest oddzielona od państwa”, państwo wspiera nieukraińską cerkiew, siejąc między ludem herezję, która wylewa się w wątpliwość: czy to jest ukraińskie państwo?! Nikt — ani Administracja Prezydenta, ani Rząd, ani Rada Najwyższa nie zadbali choćby o komentarze, które postawiłyby kropkę nad „i” w bolesnej, dalekiej od zdjęcia G. Kubłanowa zdjęcia R. Tałalaj Lubow HOŁOTA zdjęcia R. Tałalaj

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин