Сторінка · с. 2сторінка оригіналу ↗
DECYZJA — ANTYKONSTYTUCYJNA!
Слово Просвіти, №77 за 2000 рік
Do 14 października, obecnie oficjalnie uznanego Dnia Ukraińskiego Kozactwa, władze miejskie naszego sławnego Zaporoża przygotowały Ukraińcom niezapomnianą niespodziankę. 14-go na wyspie Chortyca tak zwani „kozacy” w obcym mundurze z lampasami świętowali coś przy wódeczce, a 18 października sesja rady miejskiej wreszcie zatwierdziła „dwujęzyczność”, czyli, mówiąc wprost — rosyjskojęzyczność, w granicach naszego miasta. Kwestia ta okresowo była wnoszona pod obrady jeszcze od 1996 roku. Ówczesny mer miasta, pomimo wszystkich braków w zarządzaniu, po prostu zdejmował ją z porządku obrad i tyle. Jednak Ukraińcy z miasta zbierali się pod radą miejską na pikietę, a przeciw nim wychodziło kilku babć i dziadków, dla których język ukraiński ma silne skojarzenia z naszymi nieszczęściami. Usłyszawszy o odrzuceniu „kwestii dwujęzyczności”, pikietujący spokojnie rozchodzili się do domów. Nasz obecny mer jest zwolennikiem „europejskiego miasta”. Jego najgłówniejszym marzeniem jest usunięcie z głównej ulicy tramwajów, aby zgiełk „najtańszego transportu” nie niepokoił uszu mieszkających tam urzędników. Język ukraiński w Europie „nie jest wymienialny”, a zatem w planach mera nie znalazło się dla niego miejsce. Prawda, czytając angielsko-rosyjski surżyk szyldów, czujesz się — nie w Europie, nie, a gdzieś na Brighton Beach. Za to deputowani rady miejskiej, jak i cztery lata temu, uważają kwestię językową za najważniejszą, jakby zaporożanie mieli już, oprócz języka rosyjskiego, wszystko: i ciepłą wodę, i ogrzewanie, i tani przejazd do sypialnych dzielnic... A żeby inicjatywa szła „od ludu”, na tę ostatnią pikietę 18 października obrońców „dwujęzyczności” przywieziono pod radę miejską prosto z produkcji dwoma „Ikarusami”, zadbawszy wcześniej o tarcze z napisami, aby chłopcy nie trudzili rąk. Oprócz pracowników produkcyjnych „spędzono” uczniów i studentów. Pedagodzy, którzy przyprowadzili te dzieci, powinni, wydaje się, wychowywać obywateli naszego kraju w duchu szacunku do jego języka. „Moment wychowawczy” był obecny — dzieciaki wymachiwały standardowymi planszami i głupkowato się szczerzyły — nam, powiadają, wszystko jedno. LISTOPAD, NR 11 (77), 2000 ROK. Zatem ilościowa przewaga nad pikietującymi Ukraińcami została osiągnięta. „Lud” powiedział swoje słowo, zwinął tarcze i powlókł się do autobusów, opowiadając sobie nawzajem po drodze, gdzie by mogli wykorzystać tę „sklejkę” u siebie na daczach. Wsiadłszy do autobusów z emblematem znanego w mieście zakładu „Motor-Sicz”, chłopcy pojechali po swoje srebrniki w postaci pozaplanowego dnia wolnego lub dziesiątki premii. A zresztą, może administrację ta akcja kosztowała jeszcze taniej — teraz człowiek wsiądzie do takiego autobusu ze strachu przed wylaniem z pracy. Nauczyciele poprowadzili swoich podopiecznych, aby dalej „siać to, co rozumne, dobre i wieczne”, za co naród rosyjski powinien powiedzieć im „serdeczne dziękuję”. A rada miejska wyszła naprzeciw życzeniom pracujących i młodzieży. Wszystko jak zawsze. Głównym argumentem w obronie „dwujęzyczności” jeden z deputowanych, pracownik tej samej „Motor-Sicz”, nazwał „ekonomiczne niedogodności” przeniesienia dokumentacji zakładów na język ukraiński. Wymienił przy tym jakąś astronomiczną sumę kilku milionów hrywien. A niemal tego samego dnia kilka zakładów miasta (w tym „Motor-Sicz”) podarowało cerkwi Patriarchatu Moskiewskiego kopułę na sobór o wartości 5 milionów. Na całą zaś budowę soboru, jak oświadczył kierownik „Motor-Sicz” tow. Bohusłajew, pójdzie 25 milionów hrywien. Biedny języku ukraiński, nie jesteś tak wygodnym „dachem” do prania pieniędzy, jak moskiewska cerkiew. Więc nam, Ukraińcom, pozostało jedynie rozejść się do domów i zabijać czas rozwiązywaniem krzyżówek. Odgadnijcie — miłośnik słoniny z pięciu liter... Gazeta „Mih”, która mianuje się najpopularniejszą w mieście, odpowiada — chachoł... Tak nam, zaporożanom, obecnie się nazywać, jeśli nie znajdziemy sposobu walki z antykonstytucyjną decyzją rady miejskiej. Może Wasza gazeta podpowie sposób? Myrosława HORNOSTAEWA, członkini Towarzystwa „Proświta”. Na zdjęciu: zaporożanie na jednej z pikiet w obronie języka ojczystego. Prawdziwi zaporożanie! Centralny zarząd Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. H. Szewczenki, wszystkie obwodowe organizacje proświtańskie wyrażają głęboki żal z powodu przedwczesnej śmierci redaktora naczelnego gazety „Krymska switłycia” Wołodymyra Sylwestrowycza MYTKALYKA, który odszedł do wieczności 27 października 2000 roku w 55. roku życia. Prawdziwy towarzysz, człowiek wielkiej skromności i siły ducha, był dziennikarzem od Boga i oddał swojemu powołaniu cały swój czas i całe swoje serce. Właśnie dzięki niemu gazeta „Krymska switłycia” stała się jednym z najlepszych ogólnoukraińskich wydawnictw, zdobyła miłość czytelników, broniła idei ukraińskiej i słowa ukraińskiego na Krymie. Pamięć o Wołodymyrze Mytkalyku na zawsze zachowa się w naszych sercach. Niech ziemia mu będzie lekką i wieczna pamięć. Wyrażamy szczere współczucie rodzinie Wołodymyra Sylwestrowycza, jego przyjaciołom i kolegom, zespołowi redakcji „Krymskiej switłyci”. Członkowie zarządu: Pawło MOWCZAN, Anatolij POHRIBNYJ, Ołeksandr PONOMARIW, Iwan JUSZCZUK, Mykoła NESTERCZUK, Hryhorij BUŁACH, Lubow HOŁOTA, Wasyl KŁICZAK, Wasyl HERASYMENKO
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад
