Емблема «Просвіта»ПРОСВІТАЦИФРОВАЗнання · Люди · Майбутнє

BĄDŹMY PO PROSTU LUDŹMI...

Слово Просвіти, №78 за 2000 рік

Powszechnie znana religijna przypowieść ludowa o świętych – Mikołaju i Kasjanie: pierwszy z nich przychodzi na Ziemię, aby pomóc ludziom w najtrudniejszej chwili, a drugi – surowy i nieubłagany – aby ukarać. Dobry Bóg pozwala Kasjanowi nawiedzać ludzi tylko czwartego roku. Ten rok nazywa się przestępnym. Właśnie takim rokiem jest 2000-ny, który w swoich ostatnich dniach zbliża się do przełomu dziesięciolecia, wieku, tysiąclecia. Niech Święty Mikołaj pomoże przeprowadzić go w pokoju... Lodołom, który zdarza się raz na sto lat, spadł na kilka obwodów Ukrainy, pozostawiając bez światła i łączności ponad trzy tysiące miejscowości — co najmniej do przyszłej wiosny. Otóż żywioł przyrody po raz kolejny zademonstrował swoją samowolę uczonym, politykom, państwu, a jak zawsze bywa, odbiło się to na ludziach, tych samych, których „na przełomie tysiącleci” inaczej niż „elektoratem” i „przeciętnymi obywatelami” już nie nazywają, a którzy w rzeczywistości są żywi — głodni i zmarznięci — czyimiś ojcami, dziećmi, kobietami i mężczyznami, którym bardzo bolą wypracowane ręce, którym łamią się przemoczone kości, którzy jęczą i rozdzierają się z tęsknoty serca, szczególnie w tę chwilę, gdy na oczach matki pada na jedynego syna elektryczny, oblepiony lodem słup... Natura, sama przerażona tym, co uczyniła, jak mówią, „odpuściła” — plusowe temperatury nawet wywabiły ufną trawę na szybki pokarm dla niewybrednych kóz, tych wiecznych towarzyszek zubożałej wsi, która z łojowymi świecami zamierza żegnać stulecie — niemal tak samo, jak je witała. Kto wie, czy gdzieś u kogoś nie znajdzie się pradziadowski ogarek; nitka, skręcona sto lat temu, zapali się słabiutkim języczkiem słabiutkiego ognia jako uosobienie nieprzerwanego związku nieszczęść, które łączą ukraińskie pokolenia... W takim, surrealistycznym wyłomie czasu — bez radia, bez kurantów i nawet bez starego-nowego radziecko-rosyjskiego hymnu, z niemal pierwotnej ciemności w wiejskim ukraińskim okienku będzie świecić bożonarodzeniowa stuletnia świeca, a sama Ukraina, niczym młody Szewczenko z wiadomego autoportretu, będzie pytać Boga: „Po co na świecie żyjemy?..” I jeśli każdemu człowiekowi właściwe jest owo „Po co?”, to państwo i społeczeństwo powinny stawiać to pytanie jako potrójne: „Czym? — Jak? — Po co?”. Otóż czym żyje nasze państwo w przededniu nowego roku? Należałoby zacząć od chleba powszedniego. I jeśli wśród nas wciąż są ci, którzy wierzą swojemu państwu, to właśnie dla ich — dla naszej z Państwem pociechy, drodzy czytelnicy, główny finansowo-polityczny dokument Ukrainy — Budżet na 2001 rok został przyjęty terminowo (po raz pierwszy od czasu jej niepodległego istnienia), ponadto jest on bez deficytu, wynosi 52 miliardy hrywien (dochody — 41,97 mld hrn.; fundusz ogólny — 33,28 mld hrn.; fundusz specjalny — 8,69 mld hrn.; dochody budżetów lokalnych — 10,08 mld hrn.). Stało się to 7 grudnia 2000 roku i, powiedzmy od razu, grudniowa „siódemka” była rzeczywiście godna uwagi: właśnie ten dzień ostatniego miesiąca roku od tej pory Dekretem Prezydenta został ogłoszony Dniem samorządu terytorialnego. Tego samego dnia Rada Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju poparła ukraiński projekt dobudowy dwóch bloków jądrowych w Elektrowniach Atomowych Riwne i Chmielnicka, tym samym stawiając kropkę nad i w ewentualnych wątpliwościach ukraińskich decydentów, czy zamykać Czarnobylską

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF у Вікісховищі ↗ · Машинний переклад

Емблема «Просвіта»Просвітянин