Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 2Originalseite ↗

«TAKIE AKTY MAŁO WYGŁOSIĆ — TAKIE AKTY TRZEBA UCZYNIĆ»

Слово Просвіти, №04 за 2011 рік

Dokończenie. Początek na str. 1. To oni wszystko „prostują”, a ściślej mówiąc, przekreślają wszystko to, co dotyczy okresu sowieckiego. Krut nie było! — krzyczą. Hruszewski — nie prezydent, IV Uniwersał — to wymysły tych samych „nacjonalistów”, Hołodomor — „dezinformacja” agentów FBI… „Żadnych milionów”. Żadnych ludobójstw, lingwocydów, represji!.. Po prostu — nieurodzaj… susza… I to wszystko w niepodległej Ukrainie! A co do UPA — to już nadcynizm: „pomagierzy Niemców”… Wtedy całe Niemcy, nawiasem mówiąc, podzielone, jak Berlin, odżegnywały się od własnych i cudzych problemów, a „pomagierzy”, przejęci od krutowców niegasnącym patriotycznym ogniem nienawiści do okupantów, walczyli aż do końca lat 50… Oto dlaczego koniecznie trzeba wydawać, wznawiać dokumenty, materiały, badania, poezje, refleksje, scenariusze filmowe, powieści, opowiadania, podania, legendy, które dotyczą tego wydarzenia, bez którego „nawet taki akt, jak akt 22 stycznia”, czyli IV Uniwersał o niepodległości sobornej Ukrainy, „byłby dokumentem bez podpisu”. Tak samo, jak i akt 30 czerwca 1941 roku bez formowania UPA. To bezpośrednie echo dwóch historycznych wydarzeń w życiu Ukrainy. I miał rację Je. Małaniuk, który w swoich rozważaniach „Kruty: Narodziny nowego Ukraińca”, wydrukowanych w Pradze w 1941 roku, zaznaczał: „Takie akty mało wygłosić — takie akty trzeba uczynić…”. Kontynuujmy chronologicznie to echo czasów: mało było ogłosić Deklarację o niepodległości Ukrainy w murach Rady Najwyższej. A trzeba uczynić ją na całej przestrzeni państwowej jako najważniejszą ukraińską sprawę. Nie było równoznacznego dwóm wspomnianym wyżej historycznym aktom tego aktu, który „postawiłby podpis” pod Deklaracją. Studencki Majdan — blady przytyk do czegoś decydującego, choć niektórzy politycy stawiają go „na jednej płaszczyźnie” z Krutami, gdzie Naród rzeczywiście „ofiarował swoje Ziemie przed obliczem wiecznego Boga” młodą ukraińską krew. Nie mam potrzeby opowiadać czytelnikom ani motywów tej „ofiary”, ani okoliczności „ofiarowania”, ani kolejności tego historycznego wątku. Wszystko, co dotyczy tego nieśmiertelnego czynu, zostało starannie dobrane przez kompilatora książki „Kruty. Styczeń 1918 roku” Jarosława Hawryluka, która po raz drugi jest wznawiana w centrum wydawniczym „Proświta”. Składamy słowa najwyższej wdzięczności kompilatorowi za zrozumienie wagi każdego świadectwa, każdej rozprawy, każdego dokumentu. I nie mogę nie utożsamić przywódców Ukrainy z takimi kategoriami, które swego czasu wspomniany już przeze mnie Jewhen Małaniuk uogólnił jako pewne siły, które, zdaje się, zawsze, jeszcze od czasów Chmielniczyzny, działały na Ukrainie: 1. Rustykalni romantycy niewolniczego wczoraj. 2. Niezdarni politycy-nieudacznicy naiwnych centroradyjców. I trzecia kategoria: „uboga dyplomacja wiejskich krętaczy”. I jak nie kontynuować cytatu, który dotyczy bezpośrednio ukraińskiej teraźniejszości parlamentu, „Złudne ściany kontrrewolucyjnego parlamentaryzmu, gdzie bez końca prowadzi się bluźnierczo-bezwstydny handel niewolnika z następcami byłego pana”. Oto dlaczego wszyscy świadomi Ukraińcy muszą zapoznać się z tymi dokumentami, z naszymi refleksjami na temat jednej z najwspanialszych legend naszego narodu i konkretnego historycznego wydarzenia, które jeszcze nie zajęło należnego miejsca w świadomości milionów Ukraińców. Jednak już żadni „korniłowcy”, „tabacznikowcy”, „zatukałiedińcy”, „kołesnikowcy” nie wydepczą tego ogniska ducha, które spali każdą nieczystość, która do niego podejdzie. Wybitny ukraiński pisarz Ułas Samczuk siedemdziesiąt lat temu, w redagowanej przez siebie gazecie „Wołyń”, pisał: „Słowo Kruty — stało się bardzo przekonujące, bo na jego treść złożyły się nie same dźwięki, a czyn i krew”. Pawło MOWCZAN obchody Dnia Jedności Ukrainy w stolicy. Główna akcja sił narodowo-demokratycznych przeszła na historycznym Sofijskim Majdanie, gdzie w 1919 roku ogłoszono Akt Zjednoczenia. Ale były też inne adresy świętowania. „Front Zmian” wspólnie z sojusznikami przeprowadził na Placu Kontraktowym akcję „My — jesteśmy jednym narodem”. I właśnie tam lider partii Arsenij Jaceniuk zadeklarował zamiary i perspektywy zjednoczenia, zaznaczając, że „nowa potężna polityczna partia opozycyjna będzie partią czynu”. Charakterystyczne, że właśnie w tej akcji wziął udział także Wiaczesław Kyryłenko, lider partii „Za Ukrainę”, którą UNA zalicza do „swojej koalicji”. Zaznaczył on w szczególności: „W kraju są represje polityczne, atak na język, na demokratyczne zdobycze. W takiej sytuacji potężne mogą być tylko zjednoczone patriotyczne siły postępowe. Myślę, że jesteśmy na takiej drodze”. Przewodniczący URP „Sobór” Anatolij Matwijenko podkreślił, że zapotrzebowanie na taką potężną partię polityczną istnieje: „Chcemy, abyśmy mieli lidera partii i zespół, w którym każdego usłyszą, a decyzje będą podejmowane na korzyść interesu narodowego, a nie ambicji lidera”. Ważne, że uczestnicy tej akcji po jej zakończeniu również przyszli na Sofijski Majdan i przyłączyli się do wiecu zjednoczonej opozycji. UNA przeprowadziła swoją akcję na Placu Europejskim. Partyjniacy rozwinęli i przynieśli przez Chreszczatyk flagę państwową o wymiarach 30x45 metrów, która jest największa pod względem rozmiarów. Cóż, i za to dziękujemy.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn