Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 2Originalseite ↗

Do moich rodaków

Слово Просвіти, №08 за 2012 рік

Ołeh CZORNOHUZ, m. Kijów. Zwolennicy mojej twórczości przysłali niedawno z rodzinnej Kalinówki gazetę, w której „ptaszkiem” zaznaczyli informację pod nagłówkiem „Kalinowscy nacjonaliści żądają zdemontowania Lenina i postawienia pomnika sławnemu rodakowi Stepanowi Rudanskiemu”. Rada miejska rzekomo kategorycznie występuje przeciwko temu. Co mogę odpowiedzieć na to swoim rodakom? Aksjomat, dlaczego jesteśmy biedni, bo głupi — to już wiadomo. Takimi pozostaniemy, dopóki nie będziemy szanować samych siebie, a tylko obcych. Teraz chcę powiedzieć jako człowiek, który objechał pół świata, że nie ma żadnego kraju (oprócz najbardziej zacofanych krajów Afryki i Ukrainy), gdzie tak obficie stałyby pomniki okupantów. A na Ukrainie w 21. roku niepodległości stawiają pomniki okupantom lub chronią ich symbole lepiej niż własne mieszkania. Lenin (jeśli już dzisiaj Patriarchat Moskiewski przez ukraińską metropolię buduje na Ukrainie „ruski mir”) w 1922 roku rozpoczął na Ukrainie „czerwony terror”. Chciałbym, aby parafianie Patriarchatu Moskiewskiego, którzy chodzą do moskiewskich cerkwi na mojej ziemi, wzięli ołówki do rąk i zapisali co nieco z niedawnej historii. Wierni leninowcy dokładnie wykonali wskazówkę swojego wodza Uljanowa-Lenina. Cały święty synod na czele z Patriarchą Moskiewskim aresztowano w maju 1922 roku, a majątek rozgrabiono. Petersburskiego metropolitę Beniamina nagiego wyprowadzili na mróz, oblali wodą i zostawili, by stał jako pomnik na petersburskim placu. Kiedy metropolita zaczął tajać, wrzucili go do Newy, przywiązując mu do nóg kamienny krzyż. Tobolskiego biskupa Hermogena porąbali na drobne kawałeczki, przywiązując jego ciało do jednostki pływającej, której koła poszarpały go na „szaszłyk” przy oklaskach upojonej publiczności od tak zwanego „opium dla ludu”. Dodam, że takich w niczym niewinnych było 28 osób. I to tylko biskupi i metropolici. Można jeszcze przytoczyć niemało krwawych wyczynów kopii tego, co straszy na kalinowskim placu. Najkrwawszy jego Dekret — o „czerwonym terrorze”. („Dekret o czerwonym terrorze”, podpisany przez Uljanowa-Lenina 5 marca 1918 roku. Oto morze krwi popłynęło!!!). Rozpoczął od żon i dzieci carskich oficerów Imperium Moskiewskiego. Ponieważ ci oficerowie nie zdążyli wsiąść na francuskie okręty w Sewastopolu, aby wyjechać za granicę, żony oficerów z dziećmi postanowiły obronić swoich mężów i wyszły naprzeciw leninowcom, święcie pamiętając, że w żadnej armii świata nie podniesie się ręka, by rozstrzeliwać kobiety i dzieci. Pomyliły się. Lenin wydał rozkaz rozstrzelania wszystkich. Tak zaczął się w Kraju Rad czerwony terror. Ale to w Moskwie. To zupełnie inne państwo. I niech tam oni rozliczają się ze swoimi synami: kogo kanonizować, a kogo kłaść w mauzoleach. A co do tego ma Ukraina, w której ten wódz, nawiasem mówiąc, ani razu nie był i, dzięki Bogu, nawet nie dotknął naszej ziemi. Za to dotykała nas wszystkich jego krwawa ideologia. Ona i teraz działa. My zaś nie stawiamy pomnika synowi swojego narodu, a bronimy z pianą na ustach rudymentu wczorajszego dnia i wczorajszego okupanta. Zaprawdę, jak pisze Pismo Święte, „nie ma proroka we własnej ojczyźnie”. My nawet nie chcemy słuchać o swoim wybitnym rodaku Stepanie Rudanskim, który podniósł głos w języku ukraińskim, kiedy główny żandarm imperium Wałujew zabronił go, podkreślając, że żadnego „ukraińskiego języka nigdy nie było, nie ma i być nie może”. Zapomniano też o prawie o 5 kłosach. Zapomniano, że ja, urodzony na wsi, nie miałem prawa mieszkać w mieście, jak nie miałem prawa do paszportu, emerytury, zameldowania i byłem na poziomie niewolnika?! Dopiero z chruszczowowską odwilżą dano nam paszporty i choć jakieś emerytury. Cóż, niech straszą obce bożki na naszej ziemi, skoro w nas nie budzi się w sercu miłość do Ojczyzny i my ją tak szanujemy, jak szanują ją wrogowie nasi, zdobywcy i okupanci. Oto dlaczego nasza ziemia, fabryki, zakłady i zasoby naturalne do nas nie należą. Bo my jeszcze do tego modlimy się w obcych nam cerkwiach, zbudowanych za nasze pieniądze, uważając swój język za niekanoniczny na polecenie tej samej Moskwy. Ot tylko Bułgarzy nie wierzą, że ich język jest niekanoniczny, jak Słoweńcy, Gruzini, Ormianie, Rumuni, Polacy, Czesi i inni Słowianie, bo oni święcie pamiętają słowa apostoła Pawła: „Ten, kto zwraca się do Boga w języku ojczystym, ten jest bliżej Boga”. A my oddalamy się i biegamy po domach, zbieramy po ostatniej hrywnie, żeby zanieść do patriarchatu moskiewskiego i zbudować na swojej Ukraińskiej ziemi „ruski mir”, a przy okazji i więzienie „ruskiego miru” dla siebie i na zawsze oddać swoje terytorium, bo tam, „gdzie ruska mowa, tam nasza (aut. ich) terytorium”. Przynajmniej właśnie tak wypowiada się obecnie Władimir Putin.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn