Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 4Originalseite ↗

Iryna Farion: Rikoszet strzałów w język, czyli o głupcach od „języka”

Слово Просвіти, №22 за 2012 рік

jakikolwiek język. To z serii absolutnego prawa do tego, co chcieć pić, jak chcieć się odurzać i kłuć, przeklinać i być wszechstronnym chamem, renegatem i wyrzutkiem. Prawdę mówiąc, w takich przypadkach Arystoteles mawiał: „Jeśli ktoś mówi, że można nie szanować swojego ojca i matki, — ty niczego nie dowodź. A karaj”. Nie mniej odrażający i absurdalny jest Artykuł 6. Język państwowy Ukrainy, w trzecim punkcie którego ten status państwowy właśnie został zanegowany: „Obowiązkowość stosowania języka państwowego lub wspieranie jego użycia w tej czy innej sferze życia społecznego nie powinny być interpretowane jako zaprzeczenie lub umniejszenie prawa do korzystania z języka rosyjskiego i innych języków regionalnych lub języków mniejszości w odpowiedniej sferze”, a także w jednym z punktów Artykułu 8: „Żadne z postanowień niniejszej Ustawy o środkach dotyczących rozwoju, użycia i ochrony języków regionalnych lub języków mniejszości nie powinno być interpretowane jako takie, które stwarza przeszkody dla władania językiem państwowym”. Nietrudno odgadnąć, że autorzy projektu ustawy tendencyjnie naczytali się „Europejskiej karty języków regionalnych lub mniejszościowych” i całkowicie na odwrót, zgodnie ze swoimi pokrzywionymi mózgami, diametralnie przeciwnie obrócili jedno z jej zasadniczych postanowień w Preambule: „podkreślając ważność międzykulturowego dialogu i wielojęzyczności, a także uważając, że ochrona i rozwój języków terytorialnych lub języków mniejszości nie powinny szkodzić językom urzędowym i konieczności uczenia się ich”. Jednak kulminacją ukrainofobii, kłamstwa i faryzeizmu projektu ustawy jest Artykuł 7. Język rosyjski na Ukrainie. Dwujęzyczność ukraińsko-rosyjska: „Dwujęzyczność ukraińsko-rosyjska, która ukształtowała się historycznie, jest ważnym dorobkiem Narodu Ukraińskiego, potężnym czynnikiem konsolidacji wielonarodowego społeczeństwa”. Po pierwsze, dwujęzyczność ukraińsko-rosyjska nie ukształtowała się sama historycznie, a ją siłą „ukształtowano” przez pierwsze na Ukrainie okupacyjne moskiewskie załogi wojskowe w 1659 roku lub też, według I. Neczuja-Łewyckiego, „Wielkoruski język nie sam dotarł do granicy imperium, a go dopchnęły tam setki tysięcy rosyjskiego wojska, więzienia oraz Sybir”, a zatem ten język „dopchał się” na nasze rodzime ziemie przez dalsze: a) zaborczość, kolonizację, represje, Hołodomor jako ludobójstwo; b) zaplanowaną i wymuszoną migrację; c) mieszane małżeństwa; d) wymianę specjalistów; e) zniekształcenie faktu narodowości; f) zakaz języka lub jego częściowe ograniczenie w setkach oficjalnych ukazów. Zatem to w żadnym wypadku nie jest „dorobek” i „potężny czynnik konsolidacji”, a zaplanowana moskiewska polityka asymilacji i zniszczenia Ukraińców przez decydujący czynnik ich identyfikacji — język. Po drugie, Ukraina wcale nie jest wielonarodowym społeczeństwem, ponieważ, zgodnie ze spisem ludności z 2001 roku, na Ukrainie mieszka 77,8 % Ukraińców (37 541 693 osoby), a zgodnie ze standardami ONZ społeczeństwem mononarodowym jest takie, gdzie przedstawiciele jednego etnosu stanowią nie mniej niż 70 %. Zatem przedstawiciele innych narodowości stanowią mniejszości etniczne, wśród których są i Rosjanie (17 %), co w rzeczywistości jest pozostałościami dawnego kolonizatora, który do dziś nie może pogodzić się ze zmianą swojego statusu z ciemiężyciela na przedstawiciela mniejszości. W rzeczywistości stosunki językowe ukraińsko-rosyjskie to imperialno-kolonialna nierównowaga demograficzna, która w ciągu niepodległości tworzy efekt huśtawki raz w stronę samodzielnego państwa, raz moskiewskiej kolonii. Charakterystyczne, że w projekcie ustawy od Kołesniczenki—Kiwałowa tego artykułu nie ma, ale od tego antyukraińskość ustawy się nie zmienia. Najwyraźniej pod wpływem wniosków Komisji Weneckiej został on usunięty. Aby utrwalić minusowy efekt huśtawki, autorzy „nowego” projektu ustawy w Artykule 7 pod inną nazwą „Języki regionalne Ukrainy lub języki mniejszości Ukrainy” zaznaczają: „Przy przeprowadzaniu Ogólnoukraińskiego spisu ludności dla wykrycia przynależności osób fizycznych do konkretnych grup językowych w arkuszu spisowym powinno być użyte pytanie o język, którego człowiek przeważnie używa”, a nie, jak to jest ogólnie przyjęte w światowej praktyce, — język ojczysty. Takie sformułowanie, chyba po raz pierwszy w praktyce prawniczej, niszcząc najbardziej intymne i święte prawa duchowej sukcesji między rodzicami i dziećmi (czyli język rodu — ojca, matki), utrwala prawo do janczarstwa. Zauważmy, że kolonialna atmosfera językowa Wschodu i Południa Ukrainy zmusza Ukraińców do odstępowania od języka swojego rodu, mimo że w obwodzie ługańskim mieszka 58 % Ukraińców, a w donieckim — 56,9 %, którzy mimowolnie lub złośliwie dokonują nie swojego wyboru. Zatem nie ma sensu zwalczać tych Ukraińców — ofiar moskiewsko-imperialnego reżimu — należy radykalnie zmieniać kolonialne warunki ich życia, w których ci porzuceni przez państwo ludzie przemówią językiem swoich przodków, a nie pozostaną w niewoli „ogólnoprzystępnego” ślepego zaułka historii. Właśnie tego boją się okupanci. Uwaga! Aby złagodzić swój agresywny absurd, teraz w tym artykule wyrażenie „w arkuszu spisowym powinno być użyte pytanie o język, którego człowiek przeważnie używa” zastąpiono innym sformułowaniem: „w arkuszu spisowym powinno być użyte pytanie o język, które by identyfikowało język ojczysty osoby, co do przynależności do tej czy innej grupy językowej” (wszystkie błędy stylistyczne i interpunkcyjne zachowuję, aby głupota ich raziła w oczy). Zgodnie z tym wałujewskim projektem ustawy język rosyjski, o którym wspomniano w poprzednim dokumencie ponad 40 (!!!) razy, zamierzają wprowadzić do wszystkich dziedzin życia społecznego: do kancelarii (art. 9, 10, 11, 12, 13), do sądownictwa (art. 14–17), do działalności gospodarczej i międzynarodowej (art. 18, 19), do edukacji, nauki, informatyki i kultury (art. 20–23), w łączność pocztową i telekomunikację (art. 25), w reklamę oraz oznakowanie towarów (art. 26). Szczególnie trąci czasami sowieckimi art. 20. Język edukacji: „We wszystkich ogólnokształcących placówkach oświatowych zapewnia się naukę języka państwowego i języka regionalnego. Objętość (zamiast zakres ???) nauki języka regionalnego określają rady lokalne zgodnie z ustawodawstwem oświatowym, z uwzględnieniem rozpowszechnienia tego języka na odpowiednim terytorium”, czym programuje się ukraińskie dzieci i młodzież na rozdwojoną podświadomość i światopogląd oraz stwarza się niewiarygodne trudności materialne w przygotowaniu kadr rusyfikacji Ukraińców, jak to zostało zapoczątkowane w czasach rosyjsko-niemieckiej „interdziewczynki” Katarzyny Drugiej. Język placówek prywatnych określa wyłącznie założyciel (właściciel) (punkt 6), a w państwowych i komunalnych — na wniosek studentów lub rodziców (punkt 4). Szczytem językowego absurdu w projekcie ustawy jest właśnie sformułowanie art. 29. Język imion obywateli Ukrainy, które zgodnie z prawami ukraińskiej fonetyki i morfologii obowiązkowo muszą przybierać formy zaadaptowane do języka ukraińskiego: Michaił staje się Mychajłem, Dienis — Denysem, Darja — Dariją, choćby dlatego, że ukraińska Iryna w Rosji będzie Irina, a w Polsce Irena itd. Natomiast projekt ustawy ma na celu zalegalizowanie prawa do tępego nieuctwa: „Każdy obywatel Ukrainy ma prawo używać swojego nazwiska i imienia (imienia ojca) w języku ojczystym zgodnie z tradycjami tego języka, a także prawo do ich oficjalnego uznania. Przy korzystaniu z tego prawa zapis nazwiska i imienia (imienia ojca) w paszporcie obywatela Ukrainy, paszporcie obywatela Ukrainy do wyjazdu za granicę oraz innych oficjalnych dokumentach wykonuje się w transkrypcji z języka ukraińskiego, rosyjskiego lub innego języka według wyboru obywatela”. Obecnie w Radzie Najwyższej jest dość „tuszok” z „Naszej Ukrainy” oraz BJuT, które zasiliły koalicję regionalów, komunistów i litwynowców, aby przyjąć tę odpłatę dla Ukraińców za janczarstwo, jaskrawo przejawioną filozofię mniejszego zła, reorientację wartości z duchowych na konsumpcyjne i bezpryncypowe wybaczanie politycznych zdrad… To lekcja dla narodu, by stawać się silnym, agresywnym i ekspansywnym na własnych terenach. Cokolwiek się stanie, ten możliwy antrakt w ukraińskiej historii na polu językowym stanie się kolejnym rozpędem narodu w jego wznoszeniu się ponad własne błędy, problemy i wyzwania. My wszystko pokonamy i z czasem, jak w strasznym śnie, wspomnimy językowych herostratów Jefremowa, Symonenkę, Hryneweckiego, Kołesniczenkę, Kiwałowa itd. Ukraińskiemu Językowi nie zamilknąć!!! A póki co przygotowujmy się do najróżniejszych form oporu przeciwko zabójstwu naszej duszy. Nigdy nie będziemy wykonywać pseudoustaw, napisanych przez ukrainofobów, zasymilowane wyrzutki, moskiewskich lokajów i niebywałych ignorantów (w ich wypocinach, wraz z uzasadnieniem do ustawy, jest ponad 60 błędów stylistycznych i gramatycznych). Projekt ustawy Ukrainy „O zasadach państwowej polityki językowej” od regionalów Kołesniczenki—Kiwałowa — to banalne przemianowanie „Ustawy o językach” niesławnego autorstwa Jefremowa—Symonenki—Hryneweckiego, któremu przedstawiłam analitykę jeszcze na początku roku. Do proponowanego tekstu wnoszę zmiany, zgodnie z kosmetycznym przypudrowaniem tej pseudoprawnej ukrainofobii.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn