Seite · S. 6Originalseite ↗
Jest taka wieś — Makoszyn
Слово Просвіти, №30 за 2012 рік
Olha PUHACH, Kijowska „Proświta” Kijów, lato. Najwyższy czas uciec na wieś. I nie dlatego, że w ogrodzie już pełno chwastów, a dlatego, że właśnie w bujnej zieleni tam — słowiki, słowiki! Stoimy na 2. peronie północnym. Obok dwóch młodzieńców. „Dokąd jedziesz?” — „Do Konotopu, centrum świata”. — „No, toś powiedział! Centrum świata to Szostka! Ty do tej pory nie byłeś w Szostce?!” Słuchamy i myślimy: to wy, chłopcy, jeszcze nie byliście, pewnie, w Makoszynie. Oto gdzie jest centrum świata albo, co najmniej, Europy! I nie tylko dlatego, że niedawno w Makoszynie odbył się pierwszy Międzynarodowy dziecięcy wędrowny Festiwal-konkurs sztuki estradowo-cyrkowej „Siewierska feeria”. I nie dlatego, że zeszłego lata tutaj, na brzegi naszej czarującej Desny, desantem wysiadło 32 prawdziwych Brytyjczyków — studentów i wykładowców college’u z miasta Dover. Stara nazwa Makoszyna — Chorobor, to Czernihowszczyzna. Pierwsze wzmianki w kronikach — około tysiąca lat temu. Nie to dziwne, że kiedyś w dawnych czasach na brzegu rzeki powstało osiedle. Dobre jest to, że i dzisiaj w osadzie jest około tysiąca gospodarstw, ponad dwa tysiące mieszkańców, jest nie tylko duża szkoła, ale i przedszkole, które, niestety, nie może pomieścić wszystkich dzieci osady. Jeszcze wiele dobrego tutaj jest. Tym ludzie dają konkretną odpowiedź na gadanie niektórych naszych deputowanych, którzy lubią porozmawiać między kawą a Wyspami Kanaryjskimi: jakoby umiera, przepada ukraińska wieś! W rzeczywistości wiemy, że wsie na Ukrainie są różne. Ale jest i Makoszyn, którego mieszkańcy żyją i cieszą się życiem, umieją pracować i odpoczywać, sami sobie to życie organizują i niezwykle dużo uwagi poświęcają dzieciom. W dużym dwupiętrowym domu kultury Makoszyna całorocznie pracuje ponad tuzin dziecięcych kółek zainteresowań. Około dziesięciu lat temu pracownicy DK stworzyli komórkę „Proświty”, której przewodniczącą została Natalia Iwaniwna Kołesnyk, w tamtym czasie — dyrektor DK. W 2005 roku makoszyński dziecięcy zespół instrumentów ludowych „Krynyczeńka” został zwycięzcą proświtańskiego festiwalu w Kijowie. Głównym instrumentem ludowym uczestników występu były… drewniane łyżki, prawdziwie ludowy instrument, chociażby dlatego, że tanio można nabyć. Jeszcze był pęknięty kontrabas, kilka bałałajek i obdrapany bajan. Ale trzeba było widzieć wybuch oklasków, który wywołał występ tych maluchów! Wiele zmieniło się w DK od tamtej pory. Wysiłkami społeczności i przy udziale lokalnych władz w osobie niestrudzonego przewodniczącego osady W. M. Krawcowa w DK zrobiono niemal kapitalny remont, na co częściowo udało się pozyskać pieniądze sponsorów. Za środki sponsorskie dzieciom do występów uszyto nowe kostiumy i kupiono od profesora Kijowskiego Konserwatorium kontrabas. Z czasem w klubie pojawił się i nowy bajan, prezent od deputowanego. Najbardziej znanym w Makoszynie jest dziecięcy wzorowy zespół cyrkowy „Junist”, ma on ponad dwadzieścia lat. Na jego koncie są zwycięstwa w obwodowych i republikańskich przeglądach-konkursach, znany jest on i poza granicami Ukrainy. Oto i na tegorocznym międzynarodowym festiwalu właśnie zespół cyrkowy Makoszyna wywalczył pierwsze miejsce. W grupie cyrkowej jest około czterdziestu dzieci w wieku od czterech lat. Kierownikiem zespołu jest Weronika Bur, ona sama zajmowała się w „Junisti”, a teraz tam już są jej dzieci. Przez klubowy cyrk przechodzi większość dzieci osady, więc nie dziwi, że u gości Makoszyna powstaje wrażenie, że w tej osadzie wszystkie dzieci swobodnie robią szpagat. A goście tutaj teraz bywają bardzo z daleka, aż z Wielkiej Brytanii. Zeszłego lata do namiotowego obozu wypoczynkowego „Desnianoczka” w Makoszynie po raz pierwszy przyjechali studenci college’u w Dover ze swoimi wykładowcami i kierownictwem. Ich misja była charytatywna, oni, odpoczywając razem z uczniami Szkoły Makoszyńskiej, uczyli ich w grach i zabawach języka angielskiego konwersacyjnego, a od naszych dzieci mieli lekcje ukraińskiego. Gościom w obozie bardzo się podobało — plaże Desny i gorące słoneczne lato, na które przypadła ich zmiana, tradycyjna ukraińska gościnność oczarowały Brytyjczyków. Jakoś podzielili się opinią, że żyć najlepiej jednak na Ukrainie, bo w Dover całe lato albo deszcz, albo wielki deszcz, w najlepszym przypadku — po prostu mżawka. Tę nowinę od Brytyjczyków nasze dzieci przekazywały rodzicom, znajomym. Możliwe, że po raz pierwszy innymi oczami spojrzały na swój kraj. Jeszcze przed Euro-2012 na makoszyńskim boisku piłkarskim odbył się mecz Ukraina—Wielka Brytania. W zaciętej grze, na radość kibiców obu drużyn, zwyciężyła przyjaźń. Przyjechali nasi goście, studenci college’u, za własne zarobione środki, co również jest nauką dla ich rówieśników z osady, droga bowiem nie jest tania, jeszcze i prezenty przywieźli. Od rodziców nie proszą, zarabiają na wakacjach. Ponieważ w Europie jest normą, że młodzież dorabia, propozycji tam wystarcza. Odjeżdżali goście z Ukrainy z twardym zamiarem za rok znów przybyć do Makoszyna, bardzo im się tutaj podobało! Obóz „Desnianoczka” pracuje już nie pierwszy rok, finansują go Brytyjczycy. Kwestie organizacyjne obozu zapewnia aktyw organizacji charytatywnej „Potomkowie Aratty” na czele z N. I. Kołesnyk, która w tym czasie już przekazała dyrektorowanie w DK przygotowanej przez trzydzieści lat zmianie. W organizacji jest ponad trzydzieści osób, głównie na zasadach społecznych. Sferą ich zainteresowania są dzieci z rodzin wielodzietnych, niepełnych i ubogich — takich dzieci we wsi jest, zapewne, większość. Także arattowcy opiekują się ludźmi w podeszłym wieku. Dla makoszyńskich dzieci z podopiecznych rodzin i rodzin wolontariuszy organizacji charytatywnej wypoczynek w obozie jest bezpłatny. Produktami żywnościowymi pomagają rodzice. Organizacja charytatywna ma swoje pomieszczenie, które pomogła im wykupić i urządzić właśnie Brytyjska organizacja charytatywna. Ten dom w osadzie jest najjaśniejszy, w nim jest ciepło i przytulnie, pracują różnorodne kółka, tam jest teatr lalek, internet. Całe to wyposażenie — to prezenty Brytyjczyków. Można bezpłatnie otrzymać odzież, bieliznę, środki higieny, zabawki, nawet coś z mebli. Dla maluchów tutaj często urządzają święta. We wsiach, miastach i miasteczkach zawsze, w każdych czasach są porzucone chaty, zaniedbane podwórka. Jest takie i w Makoszynie. Właśnie tam bezopieczne maluchy i nastolatki szukają, że tak powiem, przygód. Na tych obejściach można zobaczyć wszystko, co tylko się chce. Nie zapominajmy, że są rodziny, w których rodzice nie poświęcają należytej uwagi swoim dzieciom, i one wyrastają jak wyrastają. Taka sytuacja wszystkim jest znana? A czy wszędzie są samoorganizujące się organizacje charytatywne, które opiekują się zaniedbanymi dziećmi? Ale wśród miejscowych są tacy, którzy z podejrzliwością na to wszystko patrzą: coś oni już kręcą, coś oni z tego mają! Ale trzeba być odważnym, rozsądnym i na to nie zważać. Tym bardziej, że często ci sami „podejrzliwi” i sami zaglądają do arattowców po poradę. I im nie odmówią. Jewhen BIŁOUSOW, pisarz dziecięcy, m. Teodozja W Teodozji miejski zarząd oświaty oraz lokalna komórka „Proświty” rozpoczęły wspólny projekt „Wakacje z książką”. Niestety, latem nasze dzieci często zapominają o książkach. Przecież mają tyle różnych rozrywek i ciekawych spraw. A co z książkami? Dzieciom Wielkiej Teodozji od osad Prymorskiego do Kiziltaszu zaproponowano dołączyć do nowego projektu. Naczelnik miejskiego zarządu oświaty Nadija Iwaniwna Ołeksijenko na uroczystym otwarciu wydarzenia zaznaczyła: — Bibliotekarze i pedagodzy szkolni postanowili zachęcić do czytania uczniów wszystkich dwudziestu feo
Praca nie będzie wstrzymywana ani podczas jesiennych, ani podczas wiosennych wakacji. Chcę zaprosić do udziału w projekcie „Wakacje z książką. Piszemy po ukraińsku” wszystkich, którym nie jest obojętne ojczyste słowo. Teraz kilka dobrych słów o samej Natalii Iwaniwnie Kołesnyk — organizatorce działań charytatywnych w osadzie. Pochodząca z rodziny nauczycielskiej, z dwoma wyższymi wykształceniami, zdołała wychować i zapewnić wyższe wykształcenie swoim dzieciom. Syn po służbie w Afganistanie ukończył w Kijowie instytut medyczny i pracuje jako lekarz, a córka ukończyła w Charkowie konserwatorium. Mając troje wnucząt, które spędzają lato u babci w Makoszynie, Natalia Iwaniwna znajduje czas i natchnienie, by zadbać o innych. Ona tym żyje i, jak się wydaje, jest szczęśliwa. Wiele w osadzie zrobiono przy pomocy brytyjskiej organizacji charytatywnej, pomogli sponsorzy, ale niestrudzony w poszukiwaniach zespół „Potomków Aratty” w ostatnich latach na projekty dotyczące pracy z dziećmi, osobami starszymi oraz ekologii środowiska otrzymał od różnych zagranicznych fundacji — z USA, Niemiec, Wielkiej Brytanii do dziesięciu grantów, co daje zespołowi możliwość realizowania zamierzeń. Niedawno ekipa filmowa ze stołecznego kanału telewizyjnego ICTV odwiedziła Makoszyno. Wrażeń wystarczyło na trzy oddzielne materiały do programu informacyjnego „Fakty”, które emitowano nawet niejednokrotnie. Taki sobie tydzień Makoszyna w telewizji. W pierwszym programie — pytanie o nierozwiązywany przez wiele lat problem miejscowego domu kultury, gdzie już dwadzieścia lat nie ma ogrzewania, ponieważ nie działa kotłownia, która kiedyś była w bilansie obecnie nieistniejącego sowchozu. Szukamy sponsorów do rozwiązania tego nieosiągalnego dla osady problemu. Zwracaliśmy się zarówno do deputowanych, jak i do Czernihowskiej Obwodowej Administracji Państwowej. Być może wśród czytelników znajdzie się ktoś, dla kogo ta sprawa jest wykonalna i interesująca? Zaproponujcie nam swoje pomysły, swoją pomoc. Wesprzyjcie wieś! Ostatni materiał w „Faktach” dotyczący Makoszyna, 15 maja 2012 „piłkarskiego” roku, był najbardziej optymistyczny. Przewodniczący osady Makoszyno opowiedział, a specjalista nadzoru rybackiego pokazał całej Ukrainie, jak tej wiosny do Desny wpuszczono sto tysięcy narybku sterlety, królewskiej ryby! Makoszyno wcale nie przypomina wsi, która umiera. Kochajcie ukraińską wieś, kochajcie Ukrainę! I — dbajcie! Swoje własnoręcznie wykonane książeczki z utworami przeczytanymi latem przesyłajcie na adres: 98112, ul. Szewczenki, bud. 61, m. 62, m. Teodozja, ARK, Ukraina. Jewhen Biłousow.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
