Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 4Originalseite ↗

Kiedy nie wolno, czyli „wszystko wolno”?

Слово Просвіти, №40 за 2012 рік

Jak wygrać wybory parlamentarne, mając poparcie wyborców bliskie zeru? To unikalne zadanie rozwiązuje teraz partia władzy, która zrobiła wszystko, aby skompromitować, zhańbić przez te dwa i pół roku samą siebie. Jeśli nie można wykonać tego zadania zgodnie z prawem, to znaczy, że zdaniem władzy „wszystko wolno” z obejściem prawa i cywilizowanych norm społecznych. Chodzi o trzy filary kampanii wyborczej władzy: formowanie ręcznych komisji, przeszkadzanie opozycji w prowadzeniu jej kampanii wyborczej, niespotykany dotąd zasób administracyjny, czyli nacisk, zwłaszcza ze strony władz lokalnych, oczywiście za błogosławieństwem, jeśli nie powiedzieć – na polecenie z góry. Zdziwienie budzi skrajny cynizm motywacji, którą rada miejska argumentowała żądanie zakazania wiecu, a tę motywację w pełni poparł tak zwany sąd. W uzasadnieniu powiedziano, że władze miejskie nie mogą zapewnić porządku publicznego podczas akcji. Co oznacza to bluźniercze oświadczenie? Że władza przyznaje: nie jest zdolna zapewnić demokratycznych praw swoim obywatelom, zagwarantowanych im przez Konstytucję Ukrainy. Po takich oświadczeniach władzy, i to nie tylko miejskiej, po prostu trzeba podać się do dymisji. Ale dzikość tkwi tu jeszcze w czymś innym: władza z góry zapisuje swoich obywateli w poczet przestępców, łamiących prawo i porządek publiczny. Zamiast domniemania niewinności wprowadza się absolutnie odwrotne pojęcie – domniemanie winy. Czyli my z wami możemy popełnić przestępstwo. Zatem wiec trzeba zakazać. Ale według tej jezuickiej logiki nie można iść do sklepu, na targ, do teatru, na stadion, bo przecież i tam „mogą być” naruszenia porządku publicznego, a władza „może nie zapewnić” jego ochrony. Wreszcie, w niedzielę stołeczny Apelacyjny Sąd Administracyjny uchylił obie absurdalne decyzje sądu w Czernihowie, całkiem słusznie uznając, że władze miejskie i sąd lokalny rażąco naruszają prawo obywateli do pokojowych zgromadzeń oraz prawo do równości wszystkich w prowadzeniu kampanii wyborczej. Wiec opozycji się odbył i Narodzie, w październiku ciebie nie pokonać! Lekarstwa, produkty i chleb drożeją… Burżuje kieszenie sobie nabijają! Hej, oligarcho, przestać racz! Nad wzrostem cen – zapewnimy kontrolę! Hej, władzo! Żeby ci nie obili boków, dajesz 10% taryfy ЖКХ!!! Te wersy (z ich interpunkcją!) jestem zmuszony czytać codziennie, idąc do pracy i wracając do domu. Moje przygotowanie filologiczne pozwala, oczywiście, wspomnieć W. Majakowskiego – jego agitki dla „Okien ROSTA”. O orientacji polittechnologów na twórczość proletariackiego poety świadczy także poligraficzne wykonanie zacytowanych tekstów: tutaj i gra kolorów czerwonego i czarnego, i gra czcionek. Jednak wczytywanie się w zrymowane wersy zmusza do wspomnienia także innego poety, dokładniej nie poety, a domorosłego rymopisza, zajmującego się zrymowanym słowotokiem – Ignata Timofiejewicza Lebiadkina, kapitana Lebiadkina, bohatera powieści F. M. Dostojewskiego „Biesy” (1870–1872). Upodabnianie tekstów, za pomocą których KPU agituje, by zagłosować na nią 28 października, do wierszy W. Majakowskiego oznaczałoby obrazę wielkiego poety, który, niestety, zmuszony był trwonić swój talent także na głupstwa. Autor (lub autorzy) komunistycznych agitek, oczywiście, chcieli osiągnąć ten efekt, jaki osiągały utwory W. Majakowskiego, a zrodzili, według słów F. M. Dostojewskiego, „bezdarną tandetę”, „idiotyczne wierszyki”. Zamachnąwszy się na „wierszyki z kierunkiem”, najęty przez ukraińskich komunistów rymopisz zrodził teksty, pod którymi podpisałby się kapitan Lebiadkin, bo przecież to jemu należy się taki oto majstersztyk: O, jak miła ona, Elżbieta Tuszyna, Kiedy z krewnym na damskim siodle lata, A lok jej z wiatrami igra, Albo kiedy z matką w cerkwi pada na twarz, I widać rumieniec pobożnych twarzy! Wtedy małżeńskich i prawnych rozkoszy życzę I śladem za nią, wraz z matką, łzę posyłam. „Wyszukane” rymy „bezrobocie” – „nie chce się”, „płacić” – „być”, „nie kupić” – „być”, „zwrócić” – „nie pokonać”, „drożeją” – „nabijają”, „boków” Kapitan Lebiadkin jako agitator WYBORY: DZIENNIK OBSERWACJI

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn