Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 12Originalseite ↗

Huculski cud

Слово Просвіти, №40 за 2012 рік

szczyzna”, dziennikarz, redaktor, a później przewodniczący Rady Rejonowej w Wierchowinie, Dmytro Watamaniuk wspomina: „Naszym głównym celem było zjednoczenie sił twórczych Hucułów w granicach etnicznych: w Galicji, na Bukowinie, na Zakarpaciu, a także za granicą. Możecie sobie wyobrazić: zebrał się po raz pierwszy komitet organizacyjny, a tu — moskiewski GKCzP! Jednak proklamacja Niepodległości Ukrainy dodała nam sił. Tego samego 1991 roku, 27 września, w dniu Podwyższenia Krzyża Świętego, trembitarze i troiste muzyki obwieścili, że we wsiach Wierchowiny rozpoczyna się trzydniowy festiwal „Struny Czeremoszu”. Najlepsze zespoły folklorystyczne rejonów wierchowińskiego i kosowskiego, do których dołączyli bukowińczycy i zakarpaccy, demonstrowali swoje talenty. A we wsi Krasnyk odbyła się pierwsza konferencja naukowo-praktyczna „Tradycje ludowe we współczesnym folklorze huculskim”. Naukowcy ze Lwowa i Iwano-Frankiwska, poetka Marija Wład z Kijowa, badacze historii i sztuki rodzinnego kraju, Antin Jaselśkyj z Wielkiej Brytanii i Mychajło Senkiw z USA, miejscowi krajoznawcy podzielili się z rodakami własnym dorobkiem twórczym w poznawaniu huculskiego cudu. Od tego czasu Festiwal Huculski co roku wędruje po górach, duchowo jednoczy talenty ludowe, zwołuje do domu dziesiątki i setki rodaków. Towarzystwo „Huculszczyzna” przez 21 lat przeprowadziło już osiem swoich zjazdów. Na corocznych konferencjach naukowo-praktycznych naukowcy, pedagodzy, przedstawiciele związków twórczych prowadzą rozmowy o kulturze duchowej i materialnej, o gospodarce i ekologii rejonów górskich. Każdy z festiwali ma swoje osobliwości, zwłaszcza w zakresie otwierania nowych centrów kultury i edukacji. Na przykład w Wierchowinie w 1994 roku otwarto stadion „Czeremosz” z organizacją wydarzeń sportowych. W Jaremczu w 1996 roku odsłonięto pomnik bojowników o wolność Ukrainy, w Rachowie w 1997 roku festiwal był przyуроczony 550-leciu miasta, w Kołomyi w 2000 roku otworzyło drzwi Muzeum „Pysanka”, w Wierchowinie w 2001 roku — Muzeum filmu „Cienie zapomnianych przodków” reżysera S. Paradżanowa, we wsi Ispas rejonu wyżnickiego w 2003 roku odsłonięto tablicę pamiątkową znanemu rodakowi-malarzowi z Paryża T. Wirsti na jego rodzinnym domu, w Putyle w 2004 roku pomnik huculskiego „Kobziarza” Jurija Fedkowycza… Tej jesieni po zielonych górach, między połoninami, niczym stada, wędrowały siwe chmurki, słoneczny dzień był szczodry dla wszystkich: uczestników festiwalowego pochodu, ponad 130 delegacji z regionu huculskiego, pobratymców z Rumunii, Serbii, Mołdawii, Polski, Estonii, z towarzystw huculskich Lwowa, Iwano-Frankiwska, Czerniowiec, Kijowa, Sum, Doniecka i innych. Centralnym wydarzeniem stało się odsłonięcie na placu Szewczenki wspaniałego pomnika na cześć centrum etnograficznego Huculszczyzny z aforyzmem Iwana Franki z 1884 roku: „Oto Żabie, Huculska stolica…” Osobno warto zaznaczyć, że staraniami administracji rejonowej, rady rejonowej, a w szczególności Stowarzyszenia Organów Samorządu Lokalnego Regionu Huculszczyzny, oddziału „Filia Huculszczyzna” Narodowego Naukowo-Badawczego Instytutu Ukrainoznawstwa i Historii Powszechnej oraz Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Huculszczyzna” tegoroczny program Międzynarodowej konferencji naukowo-praktycznej wywołał nadzwyczajne zainteresowanie na posiedzeniach plenarnych i sekcyjnych. Nosiła ona nazwę „Główne osobliwości społeczno-ekonomicznego i kulturowo-duchowego rozwoju Regionu Huculskiego w specyficznych warunkach etnograficznych, górskich krajobrazowo-klimatycznych”

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn