Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 2Originalseite ↗

Jarosław KENDZIOR: „Sąd obronił przed Kolesniczenkami”

Слово Просвіти, №46 за 2012 рік

Niekonstytucyjność i, w istocie, antypaństwowość ustawy językowej Kiwałowa—Kolesniczenki została faktycznie potwierdzona w sądzie. Świadczy o tym rozpatrzenie pozwu sądowego współautora odrażającej ustawy Wadyma Kolesniczenki przeciwko Jarosławowi Kendziorowi. O tym w wywiadzie dla „Słowa Proświty” opowiada deputowany ludowy Ukrainy Jarosław KENDZIOR. — Jarosławie Mychajłowiczu, właśnie wygrał Pan sprawę sądową z znanym ukrainofobem, współautorem skandalicznej ustawy językowej Wadymem Kolesniczenką. I to nie gdzie indziej, a w sądzie peczerskim stolicy, który zyskał smutną sławę szeregiem głośnych procesów społeczno-politycznych. — Historia tego pozwu sądowego Kolesniczenki przeciwko mnie ma taki początek. Po uchwaleniu tak zwanej ustawy językowej w wykonaniu Kolesniczenki—Kiwałowa, ja na gorąco, pod wpływem emocji, udzieliłem komentarza jednej ze stron internetowych, gdzie powiedziałem, że jeśli władza będzie tak gwałcić i bezceremonialnie łamać Konstytucję oraz regulamin Rady Najwyższej, to ja w rozpaczy mogę przyjść do Rady z paczką trotylu i wysadzić ją za to, że niszczy Ukrainę. Kolesniczenko natychmiast zareagował na ten komentarz: napisał „donos” do Prokuratury Generalnej, że w parlamencie przygotowywany jest akt terrorystyczny, Jarosław Kendzior zagraża jego cennemu życiu i życiu innych deputowanych. W związku z tym Prokuratura Generalna powinna odizolować Kendziora od społeczeństwa. Kilka dni później zaczął ze mną rozmawiać śledczy Służby Bezpieczeństwa Ukrainy, ponieważ prokuratura skierowała ten „donos” do SBU z żądaniem wyjaśnienia sprawy. Powiedziałem mu: „Szanowni panowie, którzy powinni dbać o bezpieczeństwo narodowe Ukrainy, nie tego terrorysty szukacie, prawdziwy terrorysta siedzi w innym sektorze Rady Najwyższej — to autor ustawy językowej Wadym Kolesniczenko”. Ja pod wpływem emocji mówiłem o trotylu, którego na oczy nie widziałem, ale jeśli mówić poważnie, to materiały wybuchowe w porównaniu z tą ustawą Kolesniczenki to dziecinna zabawka. Ta ustawa to atomowa bomba podłożona pod fundamenty ukraińskiej państwowości. Sąd uznał, że zastosowana terminologia nie może być uznana za nadmierną”. Powołując się na Konstytucję Ukrainy, Kodeks postępowania cywilnego, Ustawę Ukrainy „O informacji”, sąd postanowił oddalić powództwo. To było dla mnie ogromnym zaskoczeniem. — Ale przecież Pan najwyraźniej przedstawił sądowi ważne argumenty? — Wszystkie te argumenty dowodzą, że miałem prawo tak się wypowiedzieć. Po pierwsze — ta ustawa językowa bez wątpienia narusza Konstytucję Ukrainy. Ponadto, występując w debacie w sądzie, odczytałem tekst Przysięgi deputowanego ludowego Ukrainy, którą składa on, obejmując swoje obowiązki. I jeśli porównać tę ustawę, produkt twórczej pracy Kolesniczenki, z tekstem Przysięgi, to jest ona sprzeczna z tym, co przysięgał Kolesniczenko, obejmując obowiązki deputowanego ludowego. W Przysiędze deputowanego zaznaczono, że przysięga on na wierność Ukrainie, zobowiązuje się wszystkimi swoimi siłami bronić jej suwerenności i niepodległości. A ta ustawa je niszczy. Deputowany zobowiązywał się dbać o dobro Ojczyzny, dobrobyt narodu, przestrzegać Konstytucji i ustaw Ukrainy, wykonywać swoje obowiązki w interesie rodaków. Zatem, nawet wychodząc z tej Przysięgi, miałem wszelkie podstawy, by nazwać tego człowieka działającym wbrew interesom państwa ukraińskiego, narodu, pracującym na rzecz innego kraju. Dlatego miałem wszelkie podstawy, by nazwać go agentem Kremla i prawdziwym terrorystą, który niszczy fundamenty państwa. Co więcej, dowodziłem przed sądem, że gdyby Kolesniczenko zdobył się jako obywatel Ukrainy na należyte nauczenie się języka ukraińskiego, nie miałby podstaw do obrażania się. Bierzemy słownik języka ukraińskiego i znajdujemy tam słowo „agent”. Co ono oznacza? Dowodziłem przed sądem, że gdybym nazwał Kolesniczenkę agentem firmy reklamowej, agentem ubezpieczeniowym, czy by się obraził? A Kreml to też firma, która ma swoich pracowników, agenturę, która rozwiązuje sprawy swojego pracodawcy, czyli Kremla. Po co więc się obrażać? Gdyby Kolesniczenko dobrze uczył się języka ukraińskiego, to w słowniku synonimów znalazłby, jak nasz naród, mądry twórca swojego języka, nazywa tych, którzy zdradzają interesy narodowe. Otóż takich epitetów jest około trzech dziesiątek. Naród nazywa takich jak Kolesniczenko swoim wrogiem, prowokatorem, agentem, maroderem, gwałcicielem, sprzedawczykiem, skórą, Judaszem, janczarem, pokracznym i tak dalej. Więc określenia przytoczone tutaj są absolutnie sprawiedliwe w odniesieniu do takich ludzi. Następnie. W swoich ocennych wnioskach, bo właściwie to moja ocena działalności tego człowieka, przedstawiłem sądowi mnóstwo wniosków naukowych bardzo poważnych instytucji — narodowych, państwowych, akademickich. Zacząć od wniosków dotyczących ustawy Zarządu Analitycznego Rady Najwyższej, które nie zostawiły suchej nitki na tej ustawie. Nawet Ministerstwo Sprawiedliwości Ukrainy, którym kieruje partyjny kolega Kolesniczenki Ławrynowycz, nie wydało pozytywnej oceny, Ministerstwo Finansów było przeciwne uchwaleniu takiej ustawy, gdyż tworzy ona dywersję gospodarczą, jej wdrożenie wymaga minimum 17 mld hrywien. To także Instytut Państwa i Prawa imienia Koreckiego, który kategorycznie wystąpił przeciwko uchwaleniu takiej ustawy. To Instytut Badań Politycznych i Etnonarodowych, Narodowa Akademia Nauk Ukrainy, Instytut Języka Ukraińskiego NAN Ukrainy, to wnioski Komisji Weneckiej. To wypowiedzi Wysokiego Komisarza OBWE Vollebaeka, z którym spotkałem się osobiście i który na konferencji prasowej po spotkaniu ze mną jako zastępcą przewodniczącego komisji parlamentarnej ds. kultury i duchowości, komisji branżowej, która również odrzuciła tę ustawę, zaznaczył, że ustawa „proteguje” tylko język rosyjski. Sekretarz Generalny Rady Europy pan Jagland, który przebywał w tym czasie na Ukrainie, również oświadczył, że ta ustawa chroni tylko język rosyjski. Zgodnie z art. 30 Ustawy Ukrainy „O informacji”, nikt nie może być pociągnięty do odpowiedzialności za wyrażanie ocennych sądów. Analizując treść zaskarżonych twierdzeń, sąd dochodzi do bezspornego wniosku, że nie zawierają one danych faktycznych, a jedynie wypowiedzi, które nie mogą być interpretowane jako zawierające dane faktyczne, ze względu na charakter użycia środków językowych, w szczególności hiperbol, alegorii, satyry, i nie mogą być sprawdzone pod kątem ich zgodności z rzeczywistością. Dlatego na podstawie cz. 2 art. 30 Ustawy Ukrainy „O informacji” są ocenami. Zgodnie z artykułem 277 Kodeksu Cywilnego oceny nie są przedmiotem ochrony sądowej, co odpowiada orzecznictwu Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przy interpretacji postanowień artykułu 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ratyfikowanej przez Ustawę Ukrainy z dnia 7 lipca 1997 roku nr 475/97-VR (dalej — Konwencja). Artykuł 10 Konwencji chroni nie tylko istotę przedstawionych idei i informacji, ale także formę, w jakiej zostały one przekazane. Sąd ustala, że nie ma elementów faktycznych, które dowodziłyby, że wypowiedzi były podyktowane celowym zamiarem pozwanego wyrządzenia szkody reputacji powoda, pomimo że zostały sformułowane w niezwykle ostrych słowach. Jednakże, zważywszy na fakt, że zostały one wygłoszone w sprawach o poważnym znaczeniu społecznym i dotyczyły ogólnokrajowej polityki w sferze wzmacniania statusu państwowego języka ukraińskiego jako jednego z najważniejszych czynników tożsamości narodowej narodu ukraińskiego, gwarancji jego suwerenności narodowo-państwowej, sąd uważa, że zastosowana terminologia nie może być uznana za nadmierną. Powód ma prawo do ochrony swojego prawa prywatnego na podstawie ust. 2 art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka, ale granica tej ochrony jego reputacji musi być taka, aby zapewnić również swobodną dyskusję na temat jego działań jako osoby będącej deputowanym ludowym Ukrainy — osobą publiczną, granica dopuszczalnej krytyki wobec której jest szersza niż wobec osoby prywatnej. Kierując się art. 3, 28, 34 Konstytucji Ukrainy, art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 15, 16, 200, 277, 297, 299 Kodeksu cywilnego Ukrainy, art. 30 Ustawy Ukrainy „O informacji” w redakcji z dnia 13.11.2011 roku, art. 10, 60, 88, 212—214, 223, 294 Kodeksu postępowania cywilnego Ukrainy, sąd — POSTANOWIŁ: W zaspokojeniu powództwa Kolesniczenki Wadyma Wasylowycza przeciwko Kendziorowi Jarosławowi Mychajłowyczowi o ochronę czci, godności, reputacji zawodowej odmówić”. — Zatem argumentów było aż nadto. — Wnioski szanownych instytucji bywały momentami znacznie ostrzejsze niż moje wypowiedzi. Są tam wnioski, że ta ustawa językowa po prostu godzi w suwerenność państwową i niepodległość Ukrainy, prowokuje rozłam kraju. To już w ogóle zamach na państwowość Ukrainy, a zatem powinien wejść w życie Kodeks karny, gdyż jest to zdrada stanu, wielkie przestępstwo. Przytaczałem na swoje poparcie stanowisko pierwszego Prezydenta Ukrainy Łeonida Krawczuka, który oświadczył: „Nie przeżyłbym, gdyby ukraińska stolica stała się rosyjskojęzyczna. To proponują ignoranci w Radzie Najwyższej, ponieważ służą organizacjom, które istnieją na Ukrainie, ale ich centra są w Moskwie”. Akademik Mykoła Żułynski powiedział o tej ustawie: „Uważam, że to zdradziecka polityka Rady Najwyższej”. Te argumenty odegrały wielką rolę w tym, że sędzia miała wszelkie podstawy, by odrzucić ten pozew. Czytałem na jednej ze stron internetowych reakcję Kolesniczenki na pierwsze posiedzenie sądu. Oświadczył 12 września (cytuję w oryginale): „Każdy powinien odpowiadać za swoje słowa. Kozły trzeba postawić w stajni… Kozły, które mi ciągle o czymś opowiadają, muszą ponieść za to odpowiedzialność. Każdego postawimy na swoim miejscu, w stajni”. Zatem kończąc swoje wystąpienie w debatach sądowych, zwróciłem się do sędzi Bortnyckiej tak: „Wysoki Sądzie, w tym przypadku abstrahujmy od naszych stanowisk: ja nie jestem deputowanym ludowym, Pani nie jest sędzią, jesteśmy po prostu obywatelami Ukrainy. I wierzę, że Pani nie chce żyć w „stajni”, o której mówi Kolesniczenko i do której chce zagnać nas, Ukraińców. I wierzę, że ma Pani godność narodową, dumę i chce Pani żyć w państwie narodowym, gdzie panuje demokracja, szacunek do praw człowieka, państwie, które ma swój język, pieśń, modlitwę, historię, bohaterów”. Rozmawiał Petro ANTONENKO Od redakcji. Ta historia sądowa może stać się przykładem dla każdego obywatela. Zatem, kiedy depczą Waszą godność, a na dodatek grożą „postawieniem w stajni”, trzeba się bronić. Do tego istnieją nasze ukraińskie prawa.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn