Seite · S. 1Originalseite ↗
OGÓLNOUKRAIŃSKI TYGODNIK KULTUROLOGICZNY 47 (684), 22—28 listopada 2012 Z trzydziestym trzecim gołym rokiem... Andrij Małyszko Wiersze z szuflady
Слово Просвіти, №47 за 2012 рік
* * * Wywiódłbym na szczyt Howerli, Żeby ludzie ich w pył starli, Niczym żmii jadowity ślad, Tyranów-despotów zręcznych, Dyktatorów oszalałych, Ich czarne stado, płód i ród. Tych, co krwi mętność Kładą na duszę i spopielają, Tych, co mowę krzyżują I sercu kajdany kują. * * * Często widziałem, droga, jak idziesz Po Lenińskiej, po ulicy szerokiej, W Kijowie boso. Na wiatrach Pod słońcem, w upał, do sklepów głośnych Stajesz w kolejkę. I twoje słowa, Co narodziły się z ukraińskich pól, Powite w świergot, w kwitnienie, w rosy, Pobite kulami, katowane w więzieniach Wydają się dzikie… A tyś tylko prosiła, Żeby wybić czek na ten trudny kawałek Twojegoż chleba, który sama w polu Zasiałaś, doglądałaś po nocach, A potem oddałaś na dostawę zboża. A tyś taką dobrą była dla tych, Co chleb twój żarli, znieważali mowę, Ciebie samą, twój ród i twój naród, Ty im wybaczać umiałaś i niosłaś Do domu kawał zgorzkniałego chleba, Który sama wyrobiłaś. Tylko ja Nigdy im wybaczyć tego nie zdołam, Że miła mama do Kijowa ze wsi Po własny chleb jeździła latami I w kolejkach długich czekała na ten przydział, Który był przeznaczony poecie. * * * Ryczą ze Wschodu krzykacze, Jak obłąkani od choroby: — Wróćcie, wróćcie nam kult jednostki, My kultojednostkowi synowie. A cóż, wrócić by niechcący Z trzydziestym trzecim gołym rokiem, Głodno gołym i niemym, I trzykroć spuchniętym. Niechby z nim Jedli korę i komorę, Trawę i skórę, pleśń i mól, I mrą żółci, jak z popijaw. Bez trumien wyniesieni z podwórza. Za nic. Po prostu. Bez winy. Byłoby wam dobrze, krzykacze? 1964 * * * Mертвые сраму не имут… To tak. To prawda. Wstydu nie ma, Ten, kogo chłostała noc niema Pożarami i kulami do śmierci, Raniła bólem i w ciężkiej łzie Twarz obmywała, biła w burzy, A on podnosił oczy szczerze-uparty, I odstępowały smutek i zima. To naprawdę tak. Ten wstydu nie ma. Ten wstydu nie ma w życiu, Kto w ciężkie, w czasy złe owe Z głodu spuchłszy w czarny dzień, Skórkę czarną tragiczny dar Dzielił na ojca i na małe dziecko, A sam umierał, wielki chlebodawca Kościstymi rękami oboma Objąwszy ziemię. Wstydu nie ma… Tego bolesny wstyd nie oparzył, Kto w złowrogim trzydziestym siódmym roku Konał w więzieniach za jedyne słowo, Wypowiedziane w uczciwej goryczy, Za kłos wzięty przypadkowo, Czy za jeden burak — na Workucie, Czy za ognisty śpiew — niema więzienia, Nie, nie, to tak! Ten wstydu nie ma! Ale kto żył na złośliwej potwarzy, W donosikach krwawych mył dłonie, Kto ofiary, będąc na śmiertelnym łożu, Nowe szukał i krzyżował w życiu, — Tego potomkowie wyrzucą z grobu, I ten język, zatruty w złości, I krew jego psią, i postać, I proch, i popiół w wstydzie i hańbie. Kto władzę miał i w mękach cieszył wzrok, Jak Bóg kratami kuł Sybir, Zesłańców słał i śledził za nimi Oczami drapieżnymi i kamiennymi, I krew toczył, jak wodę, za darmo, Serca palił z fałszywego zapału, Temu nie uniknąć wstydu, I śmierć — przekleństwo, I wieczna noc — przekleństwo! Jurij Illenko. “Głód 33” Powrót Wrócili ci, co latami byli bez domu, Za śniegami i drutem przemierzali nędzne wędrówki. Za ogłuchłymi jękami bólu, za Workutą, Niosąc swoje rany z donosami i potwarzą. Wrócili ci, co pisali poematy i książki, I na ornym polu kłosy hodowali spod lodu, Nie dosypiali nocy, nie żałowali życia pośród boju, A okrutnie ukarani, nie zgięli się sobą. Milczący i surowi prostują strudzone ramiona, Połowa ich serca została gdzieś w zamieci. Wrócili żywi, w nadziei ukrywając zmęczenie, A już martwi — imieniem przylecieli do ojczystego domu. Pozdejmowali te watówki śniegiem i wiatrem pokryte, Opowiadając sny, co tłoczyły się niesamowite. I wychodzą na ulice, cicho zachwycają się chmurkami Bez etapów ciężkich, bez drutów, przekleństw i owczarków. Ich żony dawno powychodziły za mąż z latami, Ich dzieci żeniły się i bawią się w noc z maluchami. A już ci, co wrócili, usprawiedliwieni wszyscy, bez poprawek, Przypadają siwiznami przy wnukach i kołyskach. Lecz w chwilach zadumy, podnosząc oczy powoli, Przeklinają zabójców, co bez śladu odeszli z trybunału. 25.03.65 r. Kijów * * * Nie śpi się jej, bo jesień za progiem Kładzie pieczęcie okrągło-złote, Wczoraj z nocy gwarzyła z Bogiem, Którego zgubiła w życiu: — Ty równo szczodry możnym i ubogim, I wszystkie twoje działania jak święte! Gdyby nie tak. Haj-haj, panie Boże, Nie wszystko to równe, co w mogile podobne. Prosiłam u ciebie chleba w trzydziestym trzecim, Prosiłam mężowi na wojnie krzepy, A ty pomogłeś? A ty w jakim sekrecie Trzymałeś siebie, kiedy ziemscy bogowie Raniły serce ludziom na planecie, Pod czarnym słońcem, z czarnej zamieci? Jeszcze długo babci kładło się na urazę. Tylko Bóg milczał. Ostrzegał posadę. Drukowane według wydania Antologia literatów Obuchowszczyzny. — Obuchów, 2012.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung
