Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWissen · Menschen · Zukunft
Seite · S. 4Originalseite ↗

Postgenocydowa Ukraina bez makijażu i ozdobników

Слово Просвіти, №47 за 2012 рік

Ukraińcy już dawno powinni przestać spierać się z potomkami czekistów, etatowych komsomolców i komunistów o to, czy Hołodomor z 1933 roku był ludobójstwem, czy nie. Jeśli nie chcemy stracić własnej państwowości, musimy walczyć ze skutkami naszej narodowej tragedii, bez przezwyciężenia których Ukraina nadal będzie pozostawać pod względem wszystkich wskaźników społeczno-ekonomicznych w tyle za krajami Ameryki Środkowej czy równikowej Afryki i pośmiewiskiem dla całej Europy, włącznie nawet z eurazjatycką Rosją. Iryna MAHRYCKA, Ługańsk Kremlowscy kaci w 1933 roku osiągnęli swój cel. To dzisiaj Ukraińcy mają wielkie problemy z europejską mentalnością i tożsamością. A przed Hołodomorem ukraińscy chłopi pod względem swojego światopoglądu praktycznie nie różnili się od ówczesnych polskich chłopów czy francuskich farmerów. Z takimi cechami nigdy nie staliby się wzorowymi kołchoźnikami, bez czego ostateczne zwycięstwo socjalizmu w ZSRR byłoby niemożliwe. Dla potwierdzenia tej myśli zmuszona jestem już po raz kolejny (!) przytoczyć cytat szistdziesiatnyka Wasyla Owsijenki: „Ukraińcy jako etnos z ich głęboką religijnością, indywidualizmem, prywatną własnością, przywiązaniem do swojej ziemi nie nadawali się do budowy komunizmu — i na to wskazywali radzieccy wysokiej rangi urzędnicy. Ukraina powinna zostać starta z powierzchni ziemi, a resztki narodu ukraińskiego powinny stać się materiałem dla „nowej historycznej wspólnoty” — narodu radzieckiego, którego podstawą byłaby rosyjska ludność, język, kultura. Wejście do komunizmu jako Ukrainiec jako taki było niemożliwe w zasadzie”. Oto jeszcze myśl w tej sprawie ostatniego rosyjskiego inteligenta Andrieja Sacharowa: „Wielki kraj znajdował się pod komunistyczną kontrolą. Większość jego ludności wrogo odnosiła się do systemu. Przedstawiciele kultury narodowej, a nawet znaczna część komunistów przyjęli moskiewskie panowanie tylko warunkowo. Z punktu widzenia partii było to złe nie tylko samo w sobie, ale i kryło wielkie niebezpieczeństwo dla reżimu w przyszłości”. Czyli można twierdzić, że Ukraina, którą okupowała bolszewicka Rosja terytorialnie i administracyjnie, pozostawała niepokonana duchowo i mentalnie. Dlaczego komunistyczny reżim wybrał właśnie sztuczny głód — również jest zrozumiałe. Ponieważ ta zbrodnicza egzekucja nie tylko niszczyła osobowość głodujących, pozwalała ona zmienić ich znienawidzoną przez bolszewicki Kreml europejską mentalność na taką drogą mu euroazjatycko-radziecką. Destrukcja osobowości ukraińskiego chłopa w 1933 roku często dochodziła do kanibalizmu, który nie pozostawia w człowieku nic ludzkiego w ogóle, oprócz zwierzęcego instynktu przetrwania. O narodowej samoświadomości, miłości do swojego skrawka ziemi nie ma już mowy, bo znikają one u absolutnie głodnego człowieka, według wspomnień Hryhorija Bewza (który przeżył Hołodomór), na kilka dni przed tym, gdy ten człowiek po raz pierwszy spojrzy na swoje lub sąsiedzkie dziecko wzrokiem drapieżnego zwierzęcia. A jeśli dodać do tego, że stalinowski reżim w czerwcu 1933 roku zaczął po trochu podkarmiać ukraińskich chłopów chlebem z tego samego zboża, które ten reżim zabrał im co do ostatniego ziarnka zimą 1932—1933 roku, to staje się zrozumiałe, że komuniści sztucznym głodem chcieli nie wyniszczyć ukraińską wieś fizycznie, oni pragnęli wyniszczyć ją duchowo i mentalnie. Z tego można wyciągnąć wniosek, że te kilka milionów zamorzonych głodem Ukraińców było dla czerwonego Kremla jedynie drzazgami, a wyciętym lasem dla niego byli ci, którzy przeżyli Hołodomór i których świadomość doznała tak pożądanych dla ich katów transformacji. Jak zauważył profesor Harvardu, Ukrainiec Hryhorij Hrabowycz, „główne zadanie polityki etnocydobójstwa — zniszczenie głównych cech etnosu (terytorium etnicznego, języka, kultury, pamięci historycznej) i wreszcie samoświadomości”. Jeśli dodać do tego, że polityka komunistycznego etnocydobójstwa w 1933 roku została zastosowana wobec wszystkich ukraińskich chłopów i kozaków ZSRR, to i skutki dla naszego narodu były katastrofalne. Właśnie po komunistycznym etnocydobójstwie prawie cała Południowo-Wschodnia Ukraina (gdzie Hołodomór, według Wadyma Skuratiwskiego, był szczególnie okrutny) stała się rosyjskojęzyczna. I z pamięcią historyczną jest tu całkiem kiepsko, bo świec żałobnych w Dniu Pamięci pod koniec listopada w Odessie, Charkowie, Doniecku, Zaporożu, Chersoniu, Ługańsku, Mikołajowie i Dniepropietrowsku trudno dopatrzyć się w oknach. Jeszcze straszniejsze są skutki etnocydobójstwa na Kubaniu, gdzie język ukraiński zakazano stalinowskim dekretem w grudniu 1932 roku. Jeśli przed Hołodomorem było tam 75% Ukraińców, to według ostatniego rosyjskiego spisu pozostało ich na Kubaniu tylko 6% (względny spadek 12,5-krotny!). Gdzież oni się podziali, jeśli komuniści wysłali na Syberię tylko dwie kubańskie stanice (Połtawską i Umańską), które powstały przeciwko przymusowej rusyfikacji? Wszystko bardzo proste — tamtejsi Ukraińcy zapisali się jako Rosjanie, przerabiając przy tym swoje starodawne kozackie nazwiska na brzmiące podobnie rosyjskie. Niedawno przyszło mi porozmawiać z jednym takim renegatem w wieku około 70 lat, z którego można malować portret siczy-zaporoskiej. Tak więc, ten jeszcze krzepki, barczysty mężczyzna zapewnił mnie, że w ich stanicy Czerwonoartielskiej (dawnej Kijowskiej) „chachłów nigdy nie było”. Jak widzimy, na Kubaniu obecne są wszystkie skutki etnocydobójstwa, według Hrabowycza. Dlatego można tylko pozazdrościć przenikliwości włoskiego konsula w Charkowie Sergio Gradenigo, który przewidział skutki komunistycznego etnocydobójstwa jeszcze w tym samym 1933 roku: „Obecne nieszczęście doprowadzi do kolonizacji Ukrainy, przeważnie rosyjskiej. Zmieni ono jej etniczny charakter i być może w bardzo bliskiej przyszłości nie będzie można mówić o Ukrainie, o problemie ukraińskim, ponieważ Ukraina naprawdę stanie się rosyjskim krajem”. Prawosławna Cerkiew Patriarchatu Moskiewskiego na Ukrainie, jak przystało na departament ministerstwa spraw zagranicznych Rosji, pozostaje z boku upamiętnienia ofiar Hołodomoru. Księży tej cerkwi na rocznicach tej tragedii w Ługańsku widziałam tylko w 2008 roku. Ale są i wśród nich porządni ludzie, dla których prawda jest wyższa niż wytyczne z Moskwy. Oto co, na przykład, napisał o etnocydobójstwie Ukraińców protojerej Mykoła Zabuga: „Jakkolwiek gorzka jest prawda, trzeba przyznać, że w okresie 1932—1933 lat podjęto próbę zniszczenia nie po prostu poszczególnych niepokornych, ale próbę starcia z powierzchni ziemi całej kultury, mentalności, szczególnego stylu życia narodu, który w żaden sposób nie zgadzał się rozstawać ze swoimi religijnymi i prywatnowłasnościowymi „przesądami””. Czas, który upłynął od tamtych odległych lat naszej narodowej Golgoty, niestety, nie przywrócił Ukraińcom ich europejskiej mentalności. I to konstatował światowej sławy badacz Hołodomoru James Mace: „Właśnie dlatego badanie politycznych przyczyn Hołodomoru może i powinno odgrywać ważną rolę w uświadamianiu historykom, politykom, mężom stanu Zachodu nie tylko przeszłości Ukrainy, ale i tego, co dzieje się tutaj dzisiaj i co może zdarzyć się jutro”. Tak szczerze o skutkach tego etnocydobójstwa na Ukrainie wypowiedziało się tylko dwoje krajowych intelektualistów. Iwan Dziuba zauważył, że po 1933 roku historia Ukrainy poszła w dół. A Wadym Skuratiwski był jeszcze bardziej szczery: „Świadomie skierowany i bezbłędnie wykonany przez kremlowskich satanistów Hołodomór 1932—1933 lat uniemożliwił Ukrainie umocnienie się jako silne i potężne państwo na kontynencie europejskim. Właściwie na to właśnie była obliczona przez innoetnicznych ukrainofobów podstępna akcja”. Aby je wykryć, trzeba uważniej przyjrzeć się tym mentalnym pęknięciom, które nastąpiły w rezultacie etnocydy narodu ukraińskiego w 1933 roku. Tak, ruina systemowych więzi wewnątrz ukraińskiego etnosu oznacza utratę przez nasz naród „poczucia jednej rodziny”, bez którego niemożliwe jest wyobrażenie sobie zdrowego, pełnowartościowego narodu europejskiego. W ten sposób Ukraińcy w wyniku Hołodomoru utracili świadomość narodową i samoidentyfikację. A bez tego żadne zagraniczne granty nie pomogą nam zbudować społeczeństwa obywatelskiego, niezależnie od tego, ile by ich było i jak długo prywatne oraz państwowe struktury krajów Zachodu miałyby je Ukrainie przyznawać. Wszystkim im przypomnę mądrą myśl jednego z ojców francuskiego nacjonalizmu Charlesa Maurrasa: „Naród — największe z istniejących zrzeszenie obywatelskie, potężne i samowystarczalne. Rozbijcie je — a obnażycie jednostkę. Utraci ona wszystko — ochronę, wsparcie, pomoc”. Właśnie tak, sam na sam ze swoimi problemami, wegetuje dziś absolutna większość Ukraińców w naszym kraju, ciesząc się z niepowodzeń swoich sąsiadów i współpracowników. Właśnie dlatego tak łatwo i swobodnie zbudowano w ciągu kilku lat społeczeństwa obywatelskie Polski, Czech i krajów bałtyckich, że z narodami tytularnymi było tam wszystko w porządku. Przekształciwszy się w wyniku etnocydy z wolnych gospodarzy w kołchozowych niewolników, Ukraińcy nabyli wszystkie odrażające mentalne cechy tych ostatnich, które przybliżają człowieka do zwierzęcia. Niewolnik, tak jak pies, tym bardziej słucha swojego pana, im surowiej ten pan go traktuje. Właśnie dlatego w postgenocydowej Ukrainie tak szybko spadł polityczny ranking Juszczenki i „Naszej Ukrainy”, a tak powoli obniża się on u Janukowycza i Partii Regionów. Zwłaszcza w tych regionach, gdzie ci ostatni mają swoją władzę przedstawicielską, która pozwala im stosować w każdych wyborach zasoby administracyjne w nieograniczonej skali, co wywołuje u mentalnych niewolników nie opór, a jedynie posłuszeństwo i szacunek do tych panów życia. Najwyższy czas przypomnieć przy tej okazji myśl klasyka światowej politologii Machiavellego: „Człowiek, który marzy tylko o kawałku chleba (w dosłownym tego słowa znaczeniu), nie może być pełnowartościowym obywatelem i adekwatnie reagować na to, co dzieje się w państwie”. A jak nasze społeczeństwo zareagowało na uwięzienie Julii Tymoszenko, zawarcie porozumień charkowskich i ustawę o językach Kiwałowa-Kołesniczenki? Czy możliwa byłaby taka reakcja na coś podobnego w Polsce czy na Litwie, z którymi przez kilka stuleci przebywaliśmy w jednym państwie i mentalnością od Litwinów i Polaków niczym się nie różniliśmy. Z nimi rozdzielił nas po różnych stronach duchowej granicy między Europą a Eurazją właśnie Hołodomor. Nieprzypadkowo nikt i nic nie może pokonać także totalnej korupcji na Ukrainie. I płonne są tu nadzieje na to, że jak tylko pojawi się u nas swój Saakaszwili, to korupcja zostanie pokonana. Nie zostanie, bo korupcja w Gruzji i na Ukrainie ma inną naturę. Jeśli dawna kurortowo-mandarynkowa republika była po prostu nieco rozpieszczona władzą radziecką, począwszy od czasów stalinowskich, to z Ukrainą wszystko jest o wiele bardziej skomplikowane. Hołodomor-etnocyd roztrzaskał mentalnie naród ukraiński na oddzielne rodziny. W rezultacie brakuje nam poczucia solidarności narodowej. Właśnie dlatego Ukraińcy z łatwością dawali, dają i będą dawać łapówki za swoje nielegalne przywileje, stanowiska, miejsca i korzyści, w ogóle nie zastanawiając się nad tym, ilu ich współobywateli w wyniku tego nie otrzyma ich legalnie. Wcale nieprzypadkowy i nieodparty jest pociąg Ukraińców do jakichkolwiek stanowisk władzy. Jest on wywołany intuicyjną postgenocydową potrzebą zagwarantowania swojej obecności podczas następnej państwowej egzekucji po stronie jej wykonawców, a nie ofiar, jak w 1933 roku. Tak, stanowiąc zaledwie 20% ludności byłego ZSRR, Ukraińcy w czasie jego rozpadu stanowili 66% chorążych, kadry podoficerskiej i szeregowej Armii Radzieckiej oraz 31% milicji związkowej. Ta sama reforma rolna utknęła na Ukrainie w martwym punkcie nie tylko w wyniku nieudolnego ustawodawstwa i intryg władzy. Dziś nasi rolnicy mają możliwość pracować na swoich działkach rolnych i żyć z tego. To nie dzieje się wcale nie dlatego, że na ukraińskiej wsi przeważają ludzie starsi, choćby dlatego, że prawie wszyscy oni mają zdolne do pracy dzieci w naszych miastach. Bardziej prawdopodobna jest wersja badaczki Hołodomoru Hanny Horyń: „Okrutnie i na zawsze została przerwana ciągłość pokoleniowego doświadczenia. Utraciły się dawne gospodarcze orientacje kulturowe, co doprowadziło także do utraty dziedzictwa kulturowego. System sowiecki, zabijając w ukraińskim rolniku świadomego, pełnego woli gospodarza swojej ziemi, planowo wychował pokolenie ludzi bez inicjatywy, bezmyślnych, których zadowala niewolnicza wegetacja. Kryzys i terror wobec rolnika zrodziły kryzys człowieka, właściciela, gospodarza”. Oto czym postgenocydowy ukraiński rolnik zasadniczo różni się nie tylko od rolnika polskiego, ale i od tradycyjnie ukraińskiego. Zatem z postgenocydowego bagna Ukrainę raczej nie będą w stanie wyciągnąć recepty polskich reform czy tradycyjne zagraniczne granty. Zbyt już mamy ekskluzywną historię, w odróżnieniu od krajów Europy Środkowej czy Bałtyku. Dlatego i nasza droga w prawną, demokratyczną przyszłość musi być inna. Ale to już temat osobnej rozmowy.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF auf Wikimedia Commons ↗ · Maschinelle Übersetzung

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn